Beste Mijnheer Van Grieken, een vraag.

“In 2024 krijgen de linkse leerkrachten de rekening gepresenteerd… of rekenen we er mee af”

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Proficiat met uw doortastendheid en zegezekerheid.
2024 wordt uw jaar!
We gaan een mooie toekomst tegemoet, zo te horen.

Naar aanleiding van uw recent,zeer doorwrocht politiek manifest op TikTok heb ik toch een aantal vragen om mijn toekomst in het Vlaanderen van morgen veilig te stellen.

Ik ben leerkracht, docent, of hoe u het ook wil noemen. Graag verneem ik van u hoe het nu verder moet.

Ik denk dat ik ‘helaas’ niet meteen uw politieke denkbeelden deel. Mijn ouders waren nochtans overtuigde flaminganten, en ik heb zelfs (lang) in het VNJ gezeten. IJzerbedevaarten en zangfeesten, ik weet er alles van.
Uw Vlaams Belang leek me echter nooit de manier om iets fijn van Vlaanderen te maken. Tot op de dag van vandaag dacht ik dat dat meningsverschil misschien nog net door de beugel kon. Nu heb ik daar mijn twijfels over.

(Voor de andere lezers, laat mij u meteen geruststellen. Ik heb geen blijvend letsel aan mijn periode bij het VNJ overgehouden, het was een jeugdbeweging en eens aan de univ heb ik ze vaarwel gezegd. We moeten daar niet te moeilijk over doen, maar als u mij zou willen ‘cancellen’, ga gerust uw gang.)

Linkse rat?

Nu blijkt echter, mijnheer Van Grieken, dat u het ook niet op ‘linkse leerkrachten’ hebt.  Ik heb eerlijk gezegd nog nooit de behoefte gevoeld om mijn wereldbeeld op te dringen aan studenten. Ik heb er overigens ook nooit een geheim van gemaakt in de privé sfeer. Ik zie mezelf als een links liberaal. Dus ik begin-zoals elke linkse rat- wat schrik te krijgen. 

Ik zeg weliswaar luidop dat je je ver moet houden van politieke, levensbeschouwelijke en religieuze overtuigingen in discussies. Dat werkt erg sfeerbevorderend. Dat is zo op familiefeesten, op café en zeker in een hogeschool. Dat is nooit onze taak geweest, en ik ga dat ook nooit tot mijn taak rekenen. Maar volstaat dat om mijn hachje te redden in ons toekomstige Vlaanderen, of verwacht u meer?

Mijn vraag: Ga ik afgerekend worden op mijn politieke overtuiging, eens u met uw kornuiten aan de macht komt? Of gaat u gemakshalve al meteen af op het vermoeden van ‘linkse indoctrinatie’ en dus schuld? En wat kan ik dan doen om u te overtuigen dat ik zoiets niet doe?

Mijn tweede probleem

U moet ook weten dat ik in het Antwerpse lesgeef. In onze leslokalen hangen overal kruistekens. Niemand van de ‘inrichtende macht’ heeft mij al op de pijnbank gelegd over de rechtheid van mijn leer. Ze gaan er daar met gezond verstand – en terecht – van uit dat dat niet interfereert met mijn lesopdracht. Respect voor het intellect en de persoonlijke levenssfeer heet dat, denk ik. Maar dat terzijde.

In die Antwerpse scholen wemelt het van de hardwerkende jongeren met een migratieachtergrond. Jongeren die veelal een ontzettend heldere dictie hebben, waar u en dat andere kopstuk van uw partij overigens nog een puntje kunnen aan zuigen.

Die mensen studeren hard,geven het beste van zichzelf, en proberen hun leven op te bouwen. Ik verwaarloos hier even hoe moeilijk hen dat gemaakt wordt door bedrijven die liever Johan en Marieke Van de Knollenhof een stageplaats aanbieden, dan Omar en Fatima Dijab. Maar ik wil er wel even op wijzen dat ik in de mate van het mogelijke probeer te helpen om die studenten aan goede stages te helpen. Klasseert u dat onder het verspreiden en propageren van multiculturele denkbeelden, of doe ik gewoon mijn job? 

Ik vraag het maar gewoon he… Want als mij dat mijn job kost laat ik die mensen gewoon stikken, no sweat! Ik kom hier enkel nog voor mezelf op, en dat mag, vanuit het egoïsme dat u predikt.

Et les autres?

Ik zou ook nog even willen aanstippen dat bij mij in de buurt een aantal kleine zelfstandigen wonen die een progressief wereldbeeld aankleven en ook handel drijven met de ‘multiculturelen’. Zou ik mogen weten wanneer u hen de wacht gaat aanzeggen?

Zodat ik ook daar geen fouten maak en niet meeheul met volksvijandige elementen.

Tenslotte, Beste Mijnheer Van Grieken, in het kader van deze constructieve gedachtenwisseling, is het misschien een idee om bij elke docent een soort raadsman van de rechte leer te plaatsen die ons nu al attendeert op wat we eventueel verkeerd zeggen. 

Zodanig dat we nog twee jaar tijd krijgen om tot inkeer te komen, en we samen een prachtig Vlaanderen kunnen opbouwen.

Hou zee en were di!

De gezalfde

Leonard-Nimoy-Spock

Oren, één van die belangrijke details

 

Ik zat rechtover de man. We hadden een meeting. Het was de eerste keer dat ik hem ontmoette. Hij kwam stuurs en ietwat nors over, ook al was dat misschien het maskeren van een stuk onzekerheid. Je weet het nooit bij CEO’s. Lees verder

Bruine luizen en witte idioten

man s hand in shallow focus and grayscale photography

Foto door lalesh aldarwish op Pexels.com

Soms slaat de realiteit je keihard in het gezicht.

Ik fiets voor de zoveelste keer door de Kammenstraat, in Antwerpen, die opengebroken ligt. Om het allemaal wat vlot te laten verlopen moeten fietsers afstappen.Een hups meisje met vrolijk wiebelende paardenstaart rijdt voor mij  en doet dat braaf. Lees verder

Happy B…

Guido, toen hij klein was!

De meesten weten het. Normaal houd ik mijn verjaardag angstvallig voor mezelf. Ik had dat altijd al. Als kind herinner ik me dat ik ’s ochtends wakker werd en hoopte, vurig hoopte dat iedereen het zou vergeten, zodat ik ’s avonds verongelijkt zou kunnen zeggen ‘Allez, bedankt om het weer maar eens te vergeten!’. Qua verkniptheid kan dat tellen, ik weet het. Lees verder

Movember Peter

Peter Vandenberghe

Beste Peter,

Twee weken geleden. Het went niet meteen. En dat is maar goed ook. Wij waren niet de beste vrienden, daarvoor is dat begrip te kostbaar. We waren wel vrienden.

Je staat op mijn bureau. ik heb dat nodig om het te laten inzinken. Lees verder

Waarom GE-wild?

Desktop op kalme momenten

Beste vrienden van het betere verhaaltje. We hebben al een hele weg samen afgelegd, u en ik. WC-verhalen, reisverhalen, ontboezemingen, honden, verloren gelopen knuffels,  koffiekoeken, noem maar op. Het gaat niet meteen stoppen, daarom doe ik het te graag. Maar er werd mij hier en daar wel toegefluisterd dat ik niet erg professioneel overkwam met dit vehikel.

Toegegeven, verhalen over liftende hoeren, hot marijke of de designproblemen van hedendaagse wc’s, Lees verder

Mijn papa was een varken

het is weer die tijd van het jaar…

Just! Guidooohh

Of een beer. Of een paard, Hij kon het allemaal zijn.  Als hij na een nacht stappen met vrienden, de hele wereld uitnodigde om bij ons thuis te komen slapen, omdat dat gezellig was, dan was het een varken, een schoon varken, maar een varken. Heerlijk mateloos en met het gevoel dat de wereld van hem en zijn vrienden was.

Als hij werkte, dan kon hij dat als een paard. Zonder omkijken, zonder zeuren, gewoon doen. Hij kon ook gewoon lief zijn, voor zijn vrouw, voor zijn kinderen. niet zeemlief, gewoon lief, in de zin van het goed menen.

Mijn vader was geen hartelijk mens. Hij keek heel streng, niet omdat hij boos was, maar gewoon omdat zijn hoofd zo stond. Mijn schoolkameraadjes hadden er schrik van. ik niet, ik vond hem meer dan ok. Een lieve beer. Hij kwam wel vaak stuntelig bij zijn pogingen om lief te zijn…

View original post 341 woorden meer

2017: Angst en Durf

courage-is-resistance-to-fear-mastery-of-fear-not-absence-of-fear-mark-twain

Fear and Courage

Het jaar is nog maar net begonnen. ik stuur geen nieuwjaarskaartjes, of briefjes. Maar ik wil wel dat het jullie in 2017 erg goed vergaat. Dit is dan maar zo’n beetje mijn nieuwjaarsbrief, met goede voornemens.

Ik zag veel van de normale wensen passeren. Warmte, succes, geluk, goede gezondheid. Het werd gehoopt en gewenst. Misschien volstaat dat niet. Lees verder

Over ambtenaren en duidelijkheid

human-kind-300x300

 

Vorige woensdag heb ik een stukje gepleegd in De Morgen waarover nogal wat commotie ontstaan is.  ‘Burn-Out bij ambtenaren, yeah right!’.  Onmiddellijk regende het reacties.Helaas, niet altijd van de fijne soort. Een hele mooie van Sarah Jane en eentje die volgens mij deel uitmaakt van het probleem, geschreven door Luc Hamelinck, in een waarschijnlijk goedbedoelde poging om het voor de ambtenaar op te nemen.

Los van de verbale agressie, de ‘kick in de balls’, het ‘mes door het hart’ en  en veel reacties die redelijk ver van de pot gerukt waren, moet er eerst één ding gebeuren. Lees verder

Live.. vanop de boekenbeurs…

IMG_7402

Ik weet niet hoeveel meer ik kan doen. Ik zit hier, ik deel graag mijn uitzicht met u. Het is niet echt iets om depressief van te worden, mensen lezen nog, of zijn geïnteresseerd in boeken… Dat is het goede nieuws.

Nu moet ik ze alleen nog geïnteresseerd krijgen in mijn/ons boek.

De interacties tot nu toe beperken zich tot…

‘Goh, waar zijn hier de wc’s? ‘

‘Zeg, diejen boek van Eddy Merckx, stot dor hen priz up!’ Lees verder

Vroeger komt altijd terug

#blogfrenetiek

Guido Everaert, of Guidooohh – zoals zijn roepnaam in blogland luidt – hing vorig weekend rond op de Gentse Feesten. Het kon dan ook niet anders dat hij op de toen nog niet zo plakkerige keikoppen aan de Vlasmarkt inspiratie opdeed voor een column op demorgen.be. Er zijn zo van die nachtridders die daar 10 dagen lang voldoende verhaal verzamelen om de bezoekcijfers van nieuwssites in komkommertijd op niveau te houden.

De zonnebril op de Vlasmarkt is een surrogaat voor ingebeelde waardigheid

Guido vertelt in zijn stuk dat hij zich als vijftigjarige wat ongemakkelijk zou voelen mocht hij in het ochtendgloren nog aan een Irish coffee zou staan nippen. Laat dat nu net het middelpunt vormen waar de Flashmarkt om draait: waardigheid én leeftijd worden aan de kant geschoven om op te gaan in een collectieve bacchanaliteit.

Heerst er toch wat schroom om all the way te gaan: doe…

View original post 408 woorden meer

Beschadigde mensen

Bittersweet

the bittersweetway.com

 

 

Valentijn. een dorpje met een koffiebar van de betere soort. Geen tien namen voor verschillende varianten gestoomde of geschuimde melk. Kleine koffie, grote koffie,  en wat afschuimsels.  En ‘en passant’ ook niet te beroerd om alcohol te schenken. Het koppeltje stapte binnen. Lees verder

Het oude vrouwtje

the-old-lady-in-a-red-coat

George Hodan : Old Lady in a red coat

 

Ze lag op straat.  Ze keek een beetje hulpeloos en ze had pijn, dat zag je. De oude botten doen niet altijd wat het hoofd in gedachten heeft, of is het omgekeerd. Boodschappen, half uit de smaakvol geruite winkeltrolley. Op de stoep.

Lees verder

Dilemma

Ik hield hem al een tijdje in het oog. Soms overkomt mij dat, geheel ten onrechte, dat ik een soort opflakkering van jaloezie voel, bij wat volgens mij een eenvoudig en complexloos leven lijkt. Ik weet dat dat niet juist is, en dat ik die mensen onrecht aandoe. Maar in mijn hoofd lijkt het soms heerlijk om gewoon ergens op een steiger wat te staan metselen, lustig een dak bijeen te timmeren of wat hagen bij te snoeien. Lees verder

Nefast voor de feestvreugde : Drinken!

Nefast

Aaahh, de heerlijke opgeklopte feestvreugde van het eindejaar. Indigestie van drank, voedsel en verplichte nummertjes.  ‘Ja, we gaan nog iets tof doen, maar eerst naar de bomma en de besnorde tantes!’.Teveel ‘druppelkes’, pintjes, glazen wijn en dan licht tot zwaar beschonken naar huis, kindjes netjes op de achterbank. Het is een soort vastgeroest beeld dat ik overhoud van kerst- en nieuwjaarsdagen. Een aantal tradities zijn in onbruik geraakt, maar veel andere blijven bewaard. Er is geen schansspringen meer, wel nog een nieuwjaarsconcert. En je mag geen fooi aan de vuilnismannen geven, sinds kort!

Lees verder

Hybrid Watte?

Screenshot 2013-12-02 15.12.40

Jeuj! Ik ben de “officiele hofblogger” van STIMA voor het internationale marketing congres.

Een tijdje geleden schreef ik een column in De Morgen over dat congres en de inflatie van de termen. Ik was er niet zo zeker van of we nu wel of niet een naam moesten geven aan de marketeers van vandaag. Hoeveel hybrider dan gisteren waren die dan wel niet? Het thema van het congres is namelijk ‘The Hybrid Marketeer’.  Hybride marketers, dat zijn dus de jongens en meisjes die begrepen hebben dat het spel nu iets anders wordt gespeeld dan vroeger. Dat er meer bij komt kijken, dat het niet noodzakelijk allemaal zo academisch hoeft te zijn. Lees verder

Het stokje..

estafette-001

 

werd doorgegeven.  De Liebster Award, met andere woorden.  En nu moet ik antwoorden, op vragen gesteld door Sabine Meijerink. Toffe blog, nog prettiger gemaakt door de droedels die ze er aan toevoegt. Maar dat terzijde. Het hele concept van de kettingbrief nog eens toegepast op bloggers.

Ik weet echt niet wat ik er moet van denken, behalve dan misscien dat het wel een uitstekend middel is om nieuwe, andere blogs te ontdekken. De bloggers die samen met mij deze vraagjes moeten oplossen zijn deze, en de commentaar is van Sabine, ik heb eerlijk gezegd nog niet naar hun blogs gekeken, maar ga dat alsnog doen.  Lees verder