Als ik me niet vergis was dat destijds een populair radioprogramma op Omroep Brabant (VRT) gepresenteerd door Zaki (de papa van de Dewaele Brothers, 2 many DJ’s en Soulwax).

Radio is een fascinerend medium,

Van Juffrouw Claire en Mevrouw Mosselmans, Pauwels, Dekeyster, Saerens, Torrekens, Legroux, Matthijs, Stacino, Van Begin, tot Prevenier, Van Eeno en Van Mensel (ik stop hier omdat het anders vervelend wordt!).

Ik ben perfect in staat om al mijn leerkrachten, docenten, proffen bij naam en toenaam op te sommen, in volgorde en met hun vak erbij. Ben ik de enige? En hoe komt dat. Allicht waren het uitmuntende vakmensen, maar het is heus niet zo dat ze een overdreven impact op mij hebben gehad. Sommige wel, dat kan ik niet ontkennen. En ik voeg er helaas ook aan toe dat het al ettelijke generaties achter mij ligt, heel dat school- en unief gegeven.

“Mensen proberen vorm te geven aan hun gedachten via luidop uitgesproken woorden. En er is geen vervelender proces dan dat live te moeten meemaken…” Dat stond dus in mijn kleine notitieboekje…

Ik word ouder, en soms betrap ik me er op dat ik luidop lees wat er aan mij voorbijkomt, als ik in de auto of op de fiets zit. Ik probeer het te vermijden, gewoon omdat mijn grootvader en mijn vader het ook ooit deden en ik het beschouw als het eerste teken van aanstormende ouderdom. Dat, en te hoog opgetrokken broeken!

Maar er is een gelijkaardig fenomeen dat niets van doen heeft met ouderdom en desondanks wijd verbreid is.

“Ik had er meer van verwacht”. Tot zover de korte, bondige reactie van ‘den bompa’ op de zonsverduistering (12/8/26, 20h13, kwestie van het voor het nageslacht te bewaren!). Geen bedenktijd, geen lange reflectie, gewoon zo, amper één minuut na het ‘hoogtepunt’ van het fenomeen. En eerlijk gezegd, ik kon hem geen ongelijk geven.

“Elk café heeft zijn zat wijf”… Dat was de bedenking die ik in mijn notitieboekje krabbelde. (En ja, de meeste cafés hebben ook hun portie zatte venten, maar dat is voor een ander stukje.)

In elk dorp in Vlaanderen was er vroeger een café. En in dat café, stevig verankerd aan de toog, zat Zij.

U weet het, u kent mij als uitgesproken fashionista die alle mode trends van nabij volgt. Deze zomer is mij weer iets nieuws opgevallen, waarvan ik me afvraag van waar het komt.

Ik heb hoegenaamd niets tegen jeans, echt niet. Maar jeans shortjes? Serieus? Begrijpelijk bij kinderen. Bij dames vind ik het meestal al redelijk limiet, maar de sociale media hebben mij geleerd dat ik op dat gebied gewoon mijn mond moet houden, dus beperk ik mij nu tot de venten.

U weet waar ik het over heb, die enge spannende shorts, met dat miezerige, omgeslagen randje…

Als niet Antwerpenaar heb ik me jaren vrolijk gemaakt over moederdag in de rest van België, ergens in mei, en de Antwerpse moederdag, die eergisteren viel, op vijftien augustus.

Sterker nog. Ons mama was een sterke vrouw, die niet teveel gaf om de plichtplegingen van wat zij de commerce noemde. Je gaf bloemen als je daar zin in had, niet omdat de middenstand het nodig vond. Mijn vader bracht elk jaar meiklokjes mee naar huis, die hij aan een stalletje kocht in Brussel, bij de beurs, en ze lachte hem daar voor uit. Stiekem vond ze ’t wel lief natuurlijk.

Het zit soms in de kleine dingen. Lang, lang geleden, werd ik een keertje uitgenodigd op een diner waarvan het enige doel was, netwerken! De deelnemers werden met zorg uitgekozen, de maaltijd was onberispelijk en werd bovendien bereid en opgediend door professionele cateraars.

Het zal je maar overkomen. Je schrijft een boek, en het vindt zijn weg naar een groot publiek. Overal waar je komt zie je het verschijnen in de bestseller lijsten. Een feest dus.

Woordpollutie. Ik weet niet of het begrip bestaat, maar het zou moeten. U weet ondertussen dat ik me blauw erger als iemand me in het midden van een vrij banale uitleg of een anekdote, continu om de oren slaat met ‘Snapt ge?’. Studenten hebben er een handje van weg. Ik snap dat. Ze doen dat onder elkaar, ik heb er ook al eens naar verwezen in een vorig stukje. Maar er is nog iets anders.

Hij zat mistroostig voor zich uit te staren in het café. Een half pintje, en wat muziekpartituren. Er was verder niemand, dus ik knikte beleefdheidshalve en informeerde vrijblijvend naar ‘hoe het ging?’. Dat doen wij in Vlaanderen. Wij willen niet echt antwoord, maar we willen vooral niet dat mensen ons voor lomp en gesloten houden. Behalve in bepaalde streken, waar ze daar prat op gaan.

Ik had het ook beter niet gevraagd, want in de plaats van ‘ça va!’, kreeg ik een trieste oogopslag en een antwoord dat – helaas voor mij- om een vervolgvraag smeekte…

My bucket list is getting quite complete. I ran a marathon, did a Kennedy walk, wrote some books, got married and made beautiful children, became a granddad, and now, finally, I can also say I did a Ted Talk.

The talk in itself wasn’t the most horrible experience. However, reviewing the video was an entirely different ballgame. I disliked it from the first moment to – unfortunately – the last.

Onlangs vroeg iemand me ‘Wanneer zie jij je eigen tattoos?’. Ik weet niet of de vraag ingegeven was door de irritatie over inkt in een burgerlijk gezelschap of het om echte interesse ging. Ik zie ze dagelijks, maar denk er niet dagelijks over na. Het zet wel aan tot denken.En het begon hiermee. Een column in de morgen over Joe Dynamite (Glorybound).

‘Altijd met jullie neus in de boeken, dat is het leven niet hoor! Jullie gedragen zich als verhevenen, de echte wereld ziet er zo niet uit. En daarbij, er wordt niet meer gelezen, er zijn intelligentere manieren om info te verkrijgen, en te gebruiken!’

Het tragische aan bovenstaand zinnetje is dat het ook in de realiteit werd uitgesproken. Tegen mij!

Het interessante is dat er zoveel over te zeggen valt.

‘Neen Dude, echt ik vind dat awkward, snapt ge?’

‘Maar Holy Cow, ik geloof echt… dieje vibe zat echt niet goed, dat was niet chill, snapt ge wat ik bedoel?’

‘Gast, sure, dat is daar veel, die crowd is te hype, weet ge wel….’

‘Bent ge wel zeker dat ze dat gedefined hebben, like that? See what i mean?’

Ik bedacht de eerste regels van een gedicht. Ik heb niets met poëzie, of tenminste, ik heb er heel veel mee, maar het is een genre dat het mijne niet is. Te mooi, te traag, te bedachtzaam. Die eerste regel klonk een beetje als volgt ‘De stilte van grootmoeders klok’. Het ene leidt tot het andere. ik begon na te denken, Niet meer over poëzie, maar over stilte en jachtigheid.