“Elk café heeft zijn zat wijf”… Dat was de bedenking die ik in mijn notitieboekje krabbelde. (En ja, de meeste cafés hebben ook hun portie zatte venten, maar dat is voor een ander stukje.)

In elk dorp in Vlaanderen was er vroeger een café. En in dat café, stevig verankerd aan de toog, zat Zij.

U weet het, u kent mij als uitgesproken fashionista die alle mode trends van nabij volgt. Deze zomer is mij weer iets nieuws opgevallen, waarvan ik me afvraag van waar het komt.

Ik heb hoegenaamd niets tegen jeans, echt niet. Maar jeans shortjes? Serieus? Begrijpelijk bij kinderen. Bij dames vind ik het meestal al redelijk limiet, maar de sociale media hebben mij geleerd dat ik op dat gebied gewoon mijn mond moet houden, dus beperk ik mij nu tot de venten.

U weet waar ik het over heb, die enge spannende shorts, met dat miezerige, omgeslagen randje…

Als niet Antwerpenaar heb ik me jaren vrolijk gemaakt over moederdag in de rest van België, ergens in mei, en de Antwerpse moederdag, die eergisteren viel, op vijftien augustus.

Sterker nog. Ons mama was een sterke vrouw, die niet teveel gaf om de plichtplegingen van wat zij de commerce noemde. Je gaf bloemen als je daar zin in had, niet omdat de middenstand het nodig vond. Mijn vader bracht elk jaar meiklokjes mee naar huis, die hij aan een stalletje kocht in Brussel, bij de beurs, en ze lachte hem daar voor uit. Stiekem vond ze ’t wel lief natuurlijk.

Het zit soms in de kleine dingen. Lang, lang geleden, werd ik een keertje uitgenodigd op een diner waarvan het enige doel was, netwerken! De deelnemers werden met zorg uitgekozen, de maaltijd was onberispelijk en werd bovendien bereid en opgediend door professionele cateraars.

Het zal je maar overkomen. Je schrijft een boek, en het vindt zijn weg naar een groot publiek. Overal waar je komt zie je het verschijnen in de bestseller lijsten. Een feest dus.

Woordpollutie. Ik weet niet of het begrip bestaat, maar het zou moeten. U weet ondertussen dat ik me blauw erger als iemand me in het midden van een vrij banale uitleg of een anekdote, continu om de oren slaat met ‘Snapt ge?’. Studenten hebben er een handje van weg. Ik snap dat. Ze doen dat onder elkaar, ik heb er ook al eens naar verwezen in een vorig stukje. Maar er is nog iets anders.

Hij zat mistroostig voor zich uit te staren in het café. Een half pintje, en wat muziekpartituren. Er was verder niemand, dus ik knikte beleefdheidshalve en informeerde vrijblijvend naar ‘hoe het ging?’. Dat doen wij in Vlaanderen. Wij willen niet echt antwoord, maar we willen vooral niet dat mensen ons voor lomp en gesloten houden. Behalve in bepaalde streken, waar ze daar prat op gaan.

Ik had het ook beter niet gevraagd, want in de plaats van ‘ça va!’, kreeg ik een trieste oogopslag en een antwoord dat – helaas voor mij- om een vervolgvraag smeekte…

My bucket list is getting quite complete. I ran a marathon, did a Kennedy walk, wrote some books, got married and made beautiful children, became a granddad, and now, finally, I can also say I did a Ted Talk.

The talk in itself wasn’t the most horrible experience. However, reviewing the video was an entirely different ballgame. I disliked it from the first moment to – unfortunately – the last.

Onlangs vroeg iemand me ‘Wanneer zie jij je eigen tattoos?’. Ik weet niet of de vraag ingegeven was door de irritatie over inkt in een burgerlijk gezelschap of het om echte interesse ging. Ik zie ze dagelijks, maar denk er niet dagelijks over na. Het zet wel aan tot denken.En het begon hiermee. Een column in de morgen over Joe Dynamite (Glorybound).

‘Altijd met jullie neus in de boeken, dat is het leven niet hoor! Jullie gedragen zich als verhevenen, de echte wereld ziet er zo niet uit. En daarbij, er wordt niet meer gelezen, er zijn intelligentere manieren om info te verkrijgen, en te gebruiken!’

Het tragische aan bovenstaand zinnetje is dat het ook in de realiteit werd uitgesproken. Tegen mij!

Het interessante is dat er zoveel over te zeggen valt.

‘Neen Dude, echt ik vind dat awkward, snapt ge?’

‘Maar Holy Cow, ik geloof echt… dieje vibe zat echt niet goed, dat was niet chill, snapt ge wat ik bedoel?’

‘Gast, sure, dat is daar veel, die crowd is te hype, weet ge wel….’

‘Bent ge wel zeker dat ze dat gedefined hebben, like that? See what i mean?’

Ik bedacht de eerste regels van een gedicht. Ik heb niets met poëzie, of tenminste, ik heb er heel veel mee, maar het is een genre dat het mijne niet is. Te mooi, te traag, te bedachtzaam. Die eerste regel klonk een beetje als volgt ‘De stilte van grootmoeders klok’. Het ene leidt tot het andere. ik begon na te denken, Niet meer over poëzie, maar over stilte en jachtigheid.

Verhaaltjes uit de oude doos. Toen Linkedin op de Belgische markt actief werd, waren veel van mijn zakelijke contacten totaal niet geneigd om hierop actief te zijn. Men vertrouwde het hele zaakje niet. Een paar jaar geleden werd die houding ondenkbaar. wie niet vindbaar was op Linkedin, telde professioneel niet mee.

“Some winters happen in the sun”, de eerste zin van het laatste boek dat we uitwisselden.
We hoopten op louterend lezen. Wat overblijft is kilte, ondanks het vrolijke mooie zomerweer waar je zo van hield. Want we zijn je kwijt. Dag op dag een week geleden.

We zijn een vriendin verloren. Dat is onwezenlijk. Onwerkelijk. Het had niet mogen zijn. Anderen zijn hun maatje, hun partner, hun mama, hun zus, hun dochter kwijt. Dat is nog erger. Verdriet kent niet echt gradaties, gemis waarschijnlijk wel. Ook al missen we je allemaal. We weten niet waar je nu bent. Geen schrik, we denken aan je. Meer dan je voor mogelijk houdt.

“In 2024 krijgen de linkse leerkrachten de rekening gepresenteerd… of rekenen we er mee af”

Proficiat met uw doortastendheid en zegezekerheid.
2024 wordt uw jaar!
We gaan een mooie toekomst tegemoet, zo te horen.