Woordpollutie. Ik weet niet of het begrip bestaat, maar het zou moeten. U weet ondertussen dat ik me blauw erger als iemand me in het midden van een vrij banale uitleg of een anekdote, continu om de oren slaat met ‘Snapt ge?’. Studenten hebben er een handje van weg. Ik snap dat. Ze doen dat onder elkaar, ik heb er ook al eens naar verwezen in een vorig stukje. Maar er is nog iets anders.

Hij zat mistroostig voor zich uit te staren in het café. Een half pintje, en wat muziekpartituren. Er was verder niemand, dus ik knikte beleefdheidshalve en informeerde vrijblijvend naar ‘hoe het ging?’. Dat doen wij in Vlaanderen. Wij willen niet echt antwoord, maar we willen vooral niet dat mensen ons voor lomp en gesloten houden. Behalve in bepaalde streken, waar ze daar prat op gaan.

Ik had het ook beter niet gevraagd, want in de plaats van ‘ça va!’, kreeg ik een trieste oogopslag en een antwoord dat – helaas voor mij- om een vervolgvraag smeekte…

My bucket list is getting quite complete. I ran a marathon, did a Kennedy walk, wrote some books, got married and made beautiful children, became a granddad, and now, finally, I can also say I did a Ted Talk.

The talk in itself wasn’t the most horrible experience. However, reviewing the video was an entirely different ballgame. I disliked it from the first moment to – unfortunately – the last.

Onlangs vroeg iemand me ‘Wanneer zie jij je eigen tattoos?’. Ik weet niet of de vraag ingegeven was door de irritatie over inkt in een burgerlijk gezelschap of het om echte interesse ging. Ik zie ze dagelijks, maar denk er niet dagelijks over na. Het zet wel aan tot denken.En het begon hiermee. Een column in de morgen over Joe Dynamite (Glorybound).

‘Altijd met jullie neus in de boeken, dat is het leven niet hoor! Jullie gedragen zich als verhevenen, de echte wereld ziet er zo niet uit. En daarbij, er wordt niet meer gelezen, er zijn intelligentere manieren om info te verkrijgen, en te gebruiken!’

Het tragische aan bovenstaand zinnetje is dat het ook in de realiteit werd uitgesproken. Tegen mij!

Het interessante is dat er zoveel over te zeggen valt.

‘Neen Dude, echt ik vind dat awkward, snapt ge?’

‘Maar Holy Cow, ik geloof echt… dieje vibe zat echt niet goed, dat was niet chill, snapt ge wat ik bedoel?’

‘Gast, sure, dat is daar veel, die crowd is te hype, weet ge wel….’

‘Bent ge wel zeker dat ze dat gedefined hebben, like that? See what i mean?’

Ik bedacht de eerste regels van een gedicht. Ik heb niets met poëzie, of tenminste, ik heb er heel veel mee, maar het is een genre dat het mijne niet is. Te mooi, te traag, te bedachtzaam. Die eerste regel klonk een beetje als volgt ‘De stilte van grootmoeders klok’. Het ene leidt tot het andere. ik begon na te denken, Niet meer over poëzie, maar over stilte en jachtigheid.

Verhaaltjes uit de oude doos. Toen Linkedin op de Belgische markt actief werd, waren veel van mijn zakelijke contacten totaal niet geneigd om hierop actief te zijn. Men vertrouwde het hele zaakje niet. Een paar jaar geleden werd die houding ondenkbaar. wie niet vindbaar was op Linkedin, telde professioneel niet mee.

“Some winters happen in the sun”, de eerste zin van het laatste boek dat we uitwisselden.
We hoopten op louterend lezen. Wat overblijft is kilte, ondanks het vrolijke mooie zomerweer waar je zo van hield. Want we zijn je kwijt. Dag op dag een week geleden.

We zijn een vriendin verloren. Dat is onwezenlijk. Onwerkelijk. Het had niet mogen zijn. Anderen zijn hun maatje, hun partner, hun mama, hun zus, hun dochter kwijt. Dat is nog erger. Verdriet kent niet echt gradaties, gemis waarschijnlijk wel. Ook al missen we je allemaal. We weten niet waar je nu bent. Geen schrik, we denken aan je. Meer dan je voor mogelijk houdt.

“In 2024 krijgen de linkse leerkrachten de rekening gepresenteerd… of rekenen we er mee af”

Proficiat met uw doortastendheid en zegezekerheid.
2024 wordt uw jaar!
We gaan een mooie toekomst tegemoet, zo te horen.

Oren, één van die belangrijke details

Ik zat rechtover de man. We hadden een meeting. Het was de eerste keer dat ik hem ontmoette. Hij kwam stuurs en ietwat nors over, ook al was dat misschien het maskeren van een stuk onzekerheid. Je weet het nooit bij CEO’s. Lees verder →

Foto door lalesh aldarwish op Pexels.com

Soms slaat de realiteit je keihard in het gezicht.

Ik fiets voor de zoveelste keer door de Kammenstraat, in Antwerpen, die opengebroken ligt. Om het allemaal wat vlot te laten verlopen moeten fietsers afstappen.Een hups meisje met vrolijk wiebelende paardenstaart rijdt voor mij  en doet dat braaf. Lees verder →

De meesten weten het. Normaal houd ik mijn verjaardag angstvallig voor mezelf. Ik had dat altijd al. Als kind herinner ik me dat ik ’s ochtends wakker werd en hoopte, vurig hoopte dat iedereen het zou vergeten, zodat ik ’s avonds verongelijkt zou kunnen zeggen ‘Allez, bedankt om het weer maar eens te vergeten!’. Qua verkniptheid kan dat tellen, ik weet het. Lees verder →

Nooit heb ik mij lulliger gevoeld dan vorige week zaterdag, op het strand van Zoutelande.
Lullig omdat ik een Belg was in dit nu voor een tijdje verdoemde plekje, Lees verder →

Peter Vandenberghe

Beste Peter,

Twee weken geleden. Het went niet meteen. En dat is maar goed ook. Wij waren niet de beste vrienden, daarvoor is dat begrip te kostbaar. We waren wel vrienden.

Je staat op mijn bureau. ik heb dat nodig om het te laten inzinken. Lees verder →

Desktop op kalme momenten

Beste vrienden van het betere verhaaltje. We hebben al een hele weg samen afgelegd, u en ik. WC-verhalen, reisverhalen, ontboezemingen, honden, verloren gelopen knuffels,  koffiekoeken, noem maar op. Het gaat niet meteen stoppen, daarom doe ik het te graag. Maar er werd mij hier en daar wel toegefluisterd dat ik niet erg professioneel overkwam met dit vehikel.

Toegegeven, verhalen over liftende hoeren, hot marijke of de designproblemen van hedendaagse wc’s, Lees verder →