“Ik zen een hele culturele”. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben natuurlijk zelf ‘nen hele geografische’ en sommige van mijn vrienden zijn heel gastronomisch, maar toch…
Het zit zo, ik heb een klein boekje, een schriftje eigenlijk waar ik probeer om dagelijks minstens één zinnetje te noteren dat mij opvalt. Soms bedenk ik het zelf, maar het is veel leuker om je te laten inspireren door de omgeving.
Lees verder: ‘Ik zen een hele culturele!’En zo geschiedde. Ik zat met mijn vrouw een glas te drinken op één van de vele terrasjes die Antwerpen rijk is. Achter ons zat een meisje te beppen, werkelijk zonder ogenschijnlijke ademnood, te klepperen dat het een aard was. Ik ben godzijdank meestal doof genoeg om dat soort conversaties aan me te laten voorbijgaan als een soort ruis die bij de stad hoort, maar dit was onmogelijk te negeren.
De jongen die er bij zat draaide wat aan zijn sigaret, keek in zijn pilsje en wist dat hier geen ontkomen meer aan was. Ik zag het licht doven in zijn ogen. hij dacht waarschijnlijk aan zijn vrienden die nu in één of ander zompig kempisch dranklokaal scheten in brand staken en goedkope pils binnenkapten. En hij zat hier. Ze moest en zou haar profiel verduidelijken voor hem. En met wat geluk mocht hij dan later mee naar een IG hot spot resto, waar ze een fitcheckske zou doen voor de ingang, wat lekkere sharing dishes fotograferen en misschien ook nog iets voor booktok doen ook, want dat was nu the next hot thing… allemaal in de stories en al.
En toen sprak ze de gevleugelde woorden ‘Ik zen echt een heel culturele’. Dat kun je niet verzinnen. En ik heb het meteen opgeschreven. Fascinerend toch? Jezelf bestempelen als cultureel… wat kun je je daar bij voorstellen? Encyclopedische kennis? alle tentoonstellingen afdweilen? Daar kan het toch niet bij stoppen? Theater, concerten, cinema!
Wat is cultuur? Datgene wat de mens toegevoegd heeft aan de natuur. Dat herinner ik me nog uit een cursus filosofie. Dat is op zich al vrij veel… Bij nader toehoren bleek het allemaal nogal mee te vallen, qua intellectuele inspanning. Ze volgde alles zowat, in de boekskes en op de Gram. Zo kan ik het ook natuurlijk. Ik heb ooit voor een examen internationale betrekkingen alle hoofdsteden van alle landen moeten blokken. Maakt mij dat tot een ‘hele geografische’? Ik denk het niet. T is maar welke naam je het beestje geeft. Het gevolg natuurlijk dat wij beiden gespannen bleven luisteren, want er moest toch wel een fantastische uitleg volgen.
De ‘culturele’ in kwestie nipte nog eens van haar Aperolleke (daarvoor alleen al verdiende ze straf!) en bladerde door haar telefoon. volgens mij inderdaad om te onderbouwen hoe cultureel ze wel was. ‘Kijk, hier, voor het Louvre in Parijs!’ en deze, met Laure-Anne voor het Moma…’
Het is een beetje zoals mensen die foto’s maken van de Akropolis of het Colosseum, met de kroost in schreeuwerige shorts en t-shirts er voor, likkend aan een ijsje… maar dan iets gestyleerder, ongetwijfeld, met een been achterover zwiepend, feilloze outfits en parelende lach…
Wie heeft er wat aan? En wat zegt het over je? Dat je er geweest bent. Bravo.
Beste vrienden, voorwaar, als zich in uw fotoalbum een foto van een museum te vinden is, wees dan niet langer bescheiden. U bent vanaf nu ook heel cultureel. De wereld wordt zo snel een beschaafdere plek.
Just! Guidooohh 