André Everaert (1933-2014)
Ik mag misbruik van u maken. U leest mij, u kent mij onderhand beter dan ik mezelf meen te kennen. Dus mag ik even op u leunen. Zo gaat dat, in mijn kop.
Ik heb het even moeilijk. Verwarring is mijn deel. Ik moet er wat uit gulpen. Lees verder
Ik heb er op gesakkerd. Ik heb er op gevloekt. Ik heb er mee gelachen ik heb er mee gedold. Hij en ik, dat was een nimmer aflatende botsing van keikoppen. Het is onzeker wie ooit won; als er al een winnaar nodig was. Het was geen strijd, het was meer een continu scherp houden van elkaar.
Ik zal nooit vergeten dat hij op een zomerdag, na een fantastische tocht, uiteindelijk toch neerzeeg en ik heel even, echt heel even, misschien tien minuten, meer niet, het gevoel kreeg dat ik hem fysiek de baas kon blijven.
Ik heb er ook waanzinnig intelligente, absurdistische conversaties en gesprekken meer proberen te voeren. Lees verder
Eind februari. De zon schijnt, en ik schrijf dit vanuit mijn hangmat. Waarom niet? Als je er één hebt kun je net zo goed gebruiken, vind ik. Het is heerlijk ontspannen, het zit comfortabel en je kunt al eens een keertje wegdoezelen.
Ik hoor u twijfelen. Februari, een hangmat… Lees verder
Ze kwamen samen het restaurant binnen. Het was moeilijk te bepalen wie er het meest breekbaar en zorgelijk uitzag. Het waren jonge mensen. Vooraan de dertig. Maar weltschmerz is van alle tijden, en zij hadden hun portie al binnen. En het leek er niet op dat het dra zou stoppen. Lees verder
U weet dat niet, maar ik neem regelmatig het openbaar vervoer. Ondanks alle twitter geneuzel vind ik dat dat meestal erg goed meevalt. Je hebt al eens wat vertraging, maar dat is niet zo erg, meestal kun je gewoon ergens doorwerken, iets lezen, wat drinken. Het heeft er misschien ook mee te maken dat ik graag in stations en luchthavens rondloop. En allicht is de belangrijkste reden het feit dat ik het me kan permitteren om buiten de spits te reizen. Bij deze dus nu al excuus voor wie zit te briesen op zijn stoel. Lees verder
Ik maak mij zorgen. Om u, beste lezer. Ik merk uit een aantal reacties dat het misloopt en ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan. enerzijds heb ik geen zin om de betovering te verbreken. anderzijds wil ik u ook niet voor de gek houden. Maar het belangrijkste van al, ik wil ook niet dat u denkt dat ik een bijzonder spannend leven heb. Een woest, vuil leven misschien zelfs. Dat is het niet ik heb gewoon een levendige fantasie, meer niet. Lees verder
Ik hield hem al een tijdje in het oog. Soms overkomt mij dat, geheel ten onrechte, dat ik een soort opflakkering van jaloezie voel, bij wat volgens mij een eenvoudig en complexloos leven lijkt. Ik weet dat dat niet juist is, en dat ik die mensen onrecht aandoe. Maar in mijn hoofd lijkt het soms heerlijk om gewoon ergens op een steiger wat te staan metselen, lustig een dak bijeen te timmeren of wat hagen bij te snoeien. Lees verder
Ze gaf haar kopij af. Ze rook erg lekker, alsof ze zich voor deze dag opgemaakt had. Waarschijnlijk was ze altijd wel zo. Lang glanzend haar in een bestudeerd nonchalant dotje, een fijn truitje, verzorgde jeans. Haast aarzelend, maar uiterst minutieus noteerde ze in haar fijne handschrift wanneer ze afgegeven had. Ze ondertekende gedecideerd, en met een zwierig krulletje. Lees verder
De mensheid is fundamenteel op te delen in twee grote groepen. De snoezers en de springers. Ikzelf ben een springer. Dat heeft er mee te maken dat ik jaren geleden al de strijd heb opgegeven tegen de wanhoop van de slapeloosheid. Voor mij zijn er dus twee mogelijkheden. Lees verder
‘En dit is dan een witte Côtes du Rhône, bijzonder verfijnd…’
De wijnhandelaar schonk drie glazen uit en zette het professionele wijndrinkersneus-gezicht op. Er stonden al wat glazen en ontkurtkte flessen voor hem, en het was niet bepaald de gezellige, uitgelaten sfeer die je bij dat soort proeverijen vermoedt. Lees verder
Aaahh, de heerlijke opgeklopte feestvreugde van het eindejaar. Indigestie van drank, voedsel en verplichte nummertjes. ‘Ja, we gaan nog iets tof doen, maar eerst naar de bomma en de besnorde tantes!’.Teveel ‘druppelkes’, pintjes, glazen wijn en dan licht tot zwaar beschonken naar huis, kindjes netjes op de achterbank. Het is een soort vastgeroest beeld dat ik overhoud van kerst- en nieuwjaarsdagen. Een aantal tradities zijn in onbruik geraakt, maar veel andere blijven bewaard. Er is geen schansspringen meer, wel nog een nieuwjaarsconcert. En je mag geen fooi aan de vuilnismannen geven, sinds kort!
Foto van @stijnannendijck ooit gebruikt voor #MFL
Ik keek naar zijn handen. De handen die ik kende. Ik wist hoe ze geurden, in vroegere dagen, naar zeep en sigaretten. Donkere haren op de rug en daartussen die enorme zegelring met monogram.
In niets leken ze nu nog op de handen van mijn vader. Slap, levenloos, bedekt met pigmentvlekken en bloeduitstortingen. Ze liggen flauw in zijn schoot. Een schoot van kapotte benen. De kamerjas valt open om een incontinentie luier te laten zien. Het kan hem niet meer schelen. Hij heeft pijn. Hij doet niet meer aan trots en zelfrespect. Een zweem van urinegeur. Nooit gedacht dat je daar tranen van in de ogen kunt krijgen. Lees verder
Jeuj! Ik ben de “officiele hofblogger” van STIMA voor het internationale marketing congres.
Een tijdje geleden schreef ik een column in De Morgen over dat congres en de inflatie van de termen. Ik was er niet zo zeker van of we nu wel of niet een naam moesten geven aan de marketeers van vandaag. Hoeveel hybrider dan gisteren waren die dan wel niet? Het thema van het congres is namelijk ‘The Hybrid Marketeer’. Hybride marketers, dat zijn dus de jongens en meisjes die begrepen hebben dat het spel nu iets anders wordt gespeeld dan vroeger. Dat er meer bij komt kijken, dat het niet noodzakelijk allemaal zo academisch hoeft te zijn. Lees verder
Ik moest onlangs spreken op Social Media Day. Net dat ietsje te kort om echt plezant te kunnen zijn, want ik vertel graag. Maar toch ook weer lang genoeg om de aanwezige bloggers te schofferen. Niet met opzet, maar toch… Het is een gave! Lees verder
The Swedgens!
“In life you have to do a lot of things you don’t fucking want to do. Many times, that’s what the fuck life is… one vile fucking task after another” Lees verder
De Morgen wou er liever niet aan, wegens niet strokend met hun opinie over vrouwen en uitbuiting, waarvoor alle respect. Dus heb ik hem maar hier geplaatst… Met als voordeel dat ik er ook nog een prentje bij kan plaatsen
U vraagt zich allicht nu al af wat de maatschappelijke relevantie is van een stuk over ‘Vlaanderens bekendste hoer’, zoals ze zichzelf graag omschrijft. Die ligt op verschillende vlakken. Een tijdje geleden werd in De Morgen, in een artikel van Saskia De Coster, een discussie gevoerd over prostitutie en het verbieden ervan. Lees verder
Natuurlijk had ik dat niet moeten doen. Kijken naar de beelden van jonge mensen die hun neergestoken kameraad herdenken. Ik kan daar niet tegen. En het spookte een hele dag, een heel weekend eigenlijk al door mijn hoofd. En gisteravond, gisternacht. Daar moet ik dan iets mee doen. U leest het of u leest het niet. En u denkt ervan wat u wil. Voor één keer eigen ik mij het recht toe om mijn blog ook daar voor te gebruiken. Lees verder
werd doorgegeven. De Liebster Award, met andere woorden. En nu moet ik antwoorden, op vragen gesteld door Sabine Meijerink. Toffe blog, nog prettiger gemaakt door de droedels die ze er aan toevoegt. Maar dat terzijde. Het hele concept van de kettingbrief nog eens toegepast op bloggers.
Ik weet echt niet wat ik er moet van denken, behalve dan misscien dat het wel een uitstekend middel is om nieuwe, andere blogs te ontdekken. De bloggers die samen met mij deze vraagjes moeten oplossen zijn deze, en de commentaar is van Sabine, ik heb eerlijk gezegd nog niet naar hun blogs gekeken, maar ga dat alsnog doen. Lees verder
U weet ondertussen al dat ik hier enkel occasioneel eens een boek bespreek, en alleen maar als ik er ook positief over ben. Anders wordt het zo’n treurnis, en negatief gedoe. Daar gaan we niet aan beginnen. En ik voeg er in één zucht nog even aan toe dat ik dat van Piet Wulleman, de verlichte merkdespoot nog moet doen, anders gaat die mens denken dat ik het zijne niet goed vind. Waarheid is dat ik een zwak heb voor de hersenspinsels van Tom Himpe, en zijn boekje is wat kleiner. Lees verder
Het nieuwe schooljaar is begonnen. In de kleine Zoerselse community waar ik nogal vaak vertoef was dat dit jaar een iets zenuwachtiger bedoening dan normaal. Een hoop kereltjes zou immers naar de humaniora gaan. De grote school. En ze zouden dat met de fiets doen. De poort naar de echte wereld met al zijn gevaren stond nu wel meer dan op een kier. Lees verder
Levi’s 501
Uw eerste lief, het blijft iets speciaal. Zelfs na zovele jaren.
Ik was 16, ik zal het nooit vergeten. De eerste aanraking, hoe het aanvoelde. Het was erg natuurlijk. Het klopte, alsof we voor elkaar gemaakt waren. We bleven ook erg lang bijeen. Onafscheidelijk, dag in dag uit samen. Ik kon er alles bij kwijt, ik werd nooit ontgoocheld. En ja, uiteraard deed ik er stomme dingen mee. Maar ze kon tegen een stootje. We gingen samen op reis, kampeerden, wandelden, fietsten, je kunt het niet opsommen of ik deed het. En ik was trouw. Lees verder
Heel af en toe moeten wij, de jongens en meisjes van de ambulante handel, wel eens op bezoek bij onze klanten. Soms hebben we zelfs gesprekken bij prospecten. Het leven straalt ons immers toe, als kleine neringdoenders, en de business floreert als nooit te voren.
Ik vind dat wel gezellig. Je ontmoet nieuwe mensen. Het is altijd prettig, ook als er niet onmiddellijk werk uit komt. Je krijgt immers de kans om tegen iemand anders dan Twitter te babbelen. Je produceert zelfs stemgeluid en het is dé reden bij uitstek om nog eens een hemd te strijken, schoenen te poetsen, wat een welkome afwisseling is van de normale, ietwat sjofeler dagelijkse klof. Lees verder
Ach ja. Oude liefde roest niet. Ik heb altijd al een zwak gehad voor de zomerprogramma’s van Radio 1. Voor veel programma’s van die zender eigenlijk.
Als student broste ik met plezier op maandagochtend om ‘Crime Time’ te kunnen beluisteren, waarbij Julien Put detectives voorlas. Zo simpel kan radio zijn. Nadien, erelid geworden, het allereerste zelfs, van ‘Jongens en Wetenschap’.
En regelmatig al eens een keertje een bijdrage voor ‘Camping Casablanca’. Lees verder
Witte Sangria voor Nederlandse dame
Ik heb je verwaarloosd! Dat spijt me. Ik weet het, ik blog te weinig op dit moment.
Dat heeft veel te maken met ‘Het Geheime Project’, waar nogal veel energie en creatieve aandacht heen gaat.
Of met dat andere projectje: ‘Over de Grens’. zou het niet leuk zijn mocht ik er in slagen om met elk van die acht bijdrages als ‘meest gelezen’ van die dag te scoren? Dan kan ik misschien meer schrijven voor Nederlandse kranten en/of tijdschriften (ja, dit is een oproep!).
En ja, het broodschrijven eist ook zijn tol. En daar ben ik blij om. Hier en daar je creativiteit ten dienste mogen stellen van mensen die begrepen hebben dat ze goede content kunnen gebruiken voor hun online verhaal, ik ben er blij om. Lees verder
Just! Guidooohh 