verhaaltje

fiction

Ik maak mij zorgen. Om u, beste lezer. Ik merk uit een aantal reacties dat het misloopt en ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan. enerzijds heb ik geen zin om de betovering te verbreken. anderzijds wil ik u ook niet voor de gek houden.  Maar het belangrijkste van al, ik wil ook niet dat u denkt dat ik een bijzonder spannend leven heb. Een woest, vuil leven misschien zelfs. Dat is het niet ik heb gewoon een levendige fantasie, meer niet.

Het is mij de laatste tijd al meermaals overkomen dat ik gecomplimenteerd word, of men mij vragen stelt over één of ander schrijfsel, waarin ik vertel over een situatie, of een kleine gebeurtenis. Los van het feit dat dat mijn ego streelt, echt waar, heb ik er ook een probleem mee. Het zit namelijk zo – en dit zal voor sommigen als een schok komen – ik schrijf fictie. Fictie! Het is niet allemaal echt!

Soms is het compleet verzonnen, soms een beetje, soms is het volledig waar. Dat maakt het nog moeilijker. Wat meestal gebeurt is dat ik iets klein zie, zoals een straatveger, een oud koppel bij een wijnboer, en daar iets bij fantaseer. Ik laat mijn gedachten de vrije loop (u zou het ook eens moeten doen, of wellicht doet u het al, en weet u wat ik bedoel) en bedenk al eens een situatie of een zin, of een dialoog, en daar bouw ik dan een stukje rond.

Allicht zijn er nu een aantal onder jullie, die zich geschoffeerd of beledigd voelen, omdat ik dit soort trivia deel en eigenlijk niet hoef uit te leggen. Maar zoals in het geval van het examenmeisje, waarbij mij de vraag gesteld werd wie het dan wel was, vind ik het te riskant. Voor je het weet verdenkt men mij van oneerbare bedoelingen. Ik heb daar gewoon een verschil in nonchalance en houding vastgesteld bij een hele klas, en het teruggebracht tot één meisje, één jongen. Maar die bestaan niet echt … echt waar niet!er was wel een meisje met een rode sjaal, en eentje met een bruine sjaal, maar ik heb bijvoorbeeld niemand gezien met een roze pennenzak…

Dat hele proces heeft overigens ook niet geleid tot het uitschrijven van een tekst, terwijl ik eigenlijk toezicht moest houden (jaaaahh, zo ver gaat het tegenwoordig, zo voorzichtig moet je zijn!), da’s een vluchtige notitie op het moment zelf. Meer niet.

Omdat ik geen zin heb in de misverstanden die er rond kunnen ontstaan, en omdat ik anderzijds wel zin heb om bij momenten volledig uit de bocht te gaan in een verhaal, ga ik er vanaf nu – op aangeven van de K-woman, die bekend staat om haar lucide ideeën – ook een ‘fictie tag’ bijzetten, zodat dat duidelijk is.

Als u mij in de toekomst hoort vertellen over mijn nieuwe vriendje, en mijn fantastisch luxueus leven, weet dan dat het leugens zijn. Ook als iemand anders ze over mij zou vertellen, overigens. En nu ga ik een eind rennen, om aan mijn conditie te werken, want mijn tempel schreeuwt om endorfines…

Zie je.. dat laatste was ook een beetje fictie. Het zou kunnen dat ik ga rennen, maar er schreeuwt hier niemand om endorfines, ik moet gewoon zuipers- en vreetvet wegkrijgen.

Advertenties

11 gedachtes over “verhaaltje

  1. De onwetendheid of het om fictie gaat of niet was net een deel van de aantrekkingskracht. Ik probeer het label niet te bekijken.

    • No worries, mij kennende ga ik dat toch niet doen. Ik kreeg alleen iets te veel opmerkingen over die studente. Vandaar de behoefte om het procedé even uit te leggen van wat fictie zou kunnen zijn 🙂

      • Niet aantrekken, die reacties. Uitgelegd staat netjes. Doe zo voort! Wat Radio Plasky ook moge beweren. 😉

  2. als ik verhalen vertel met voorbeelden van klanten, dan is dat ook altijd een mix van verschillende klanten, omdezelfde reden. Het verhaal is belangrijker dan de specifieke klanten.
    Onlangs dryrunde ik een presentatie thuis met mijn kinderen.
    Er zat een verhaal in over mijn oudste zoon. En dat had ik geïllustreerd aan de hand van foto’s van hemzelf. Alleen waren die foto’s niet van het moment van het verhaal en waren in het verhaal details opgenomen van andere momenten en zelfs andere kinderen.

    Toen ik verhaal deed thuis, is mijn oudste zoon ontplotft: en zo is het niet gegaan en dat zijn niet de foto’s etc etc,

    En ik besefte dat ik heel goed oplet met wat ik over klanten zeg en geen namen noem. En ik probeer het verhaal van mijn kinderen aan te passen maar omdat ik echte foto’s van mijn kinderen gebruik; komt dat dus heel anders over….
    Lesson learned, ik ga mijn story telling met persoonlijke verhalen echt wel aanpassen, omdezelfde redenen als jij.
    De goede verhalen, daar herkent iedereen zichzelf in een van de personages. In je examen verhaal ben ik 100% zeker dat ik die jongen ben 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s