Twitter and real life

Posted on by

Onlangs een vrij verhitte discussie gehad over het al dan niet begrijpen van twitter. Ik bleek er geen zak van te begrijpen, volgens de aanwezige communicatie experts.

Ik heb altijd gedacht dat de twitters, linkedins en facebooks van deze wereld een soort verlengstuk waren van je bestaande netwerk. Ik gebruik ze dus ook als zodanig. En meestal wil ik van een aantal nieuwe mensen ook weten hoe ze in ’t echt voelen, zijn en spreken. Dat schijnt niet echt de gewoonte te zijn. toch zijn er twunches, twrinks, tweetups, en wat al niet meer.  Maar dat is dus meer voor de incrowd, zij die al eens aan elkaar gesnuffeld hebben. Dat je elkaar daar tegenkomt als ‘bekenden’ is één ding, maar ik ben gewoon benieuwd, in welke mate maak je door twitter (en enkel twitter, deze keer) nieuwe kennissen en contacten, en hoeveel zijn dat er dan…

So please.. join me. .

Runkeeper sucks : A new world record?

Posted on by

Mijn bodymass index is 25,5, ik ben een oude, ietwat troosteloze man, met een toogzweer, die soms nog eens een opstoot heeft van gezondheidsbesef, en dat wat gaat rennen.Als ik andere joggers zie, kan ik vrij snel zeggen of ze pijn hebben of niet. Vroeger had ik dan altijd wat meelij. Nu ben ik degene die meelijwekkend genoemd mag worden.
Hiernaast kunt u zien welke vreemde parcours ik mijn lichaam verplicht af te leggen als ik met sport bezig ben. Eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik wel degelijk  een keer of zeven meeliep met de 20km van Brussel, met tijden die variëren tussen 1u35 en 2u10. En dat ik vroeger atletiek gedaan heb, en daar niet echt slecht in was. Als dusdanig kan ik nog steeds tegen het lijf zeggen, nu rennen! en dan gebeurt dat ook.
Maar het huzarenstukje dat Runkeeper me toedicht? Nou, nou…
Ik ben gewoon een super atleet, een god in ’t diepst van mijn gedachten.  En mijn snelheid is nog niks afgebot, als ik de wondere wereld van de apps mag geloven.
En geloof me, in Zoersel Bos, kun je met geen mogelijkheid hoge snelheden ontwikkelen, zelfs niet achterop een motorfiets.

Ik ben een fan van applications en Runkeeper hoort daar bij. Voor het rennen zet ik dat ding aan, om al na vijf minuten te horen dat het weer geen top prestatie zou worden. Dat is niet erg, als ’t maar juist is.  Het kan ook moeilijk anders, als je al maanden niets meer gedaan hebt. 5 minuten lopen en 800 m lopen, daar wordt niemand vrolijk van.
Na 10 minuten was dat al drastisch veranderd, ik had toen ineens al 5 km achter die kiezen, en na 45 minuten bleek dat ik een gemiddelde snelheid van 37 km/u gelopen had, en op die tijd een kleine 28 km gelopen had. Hallo Olympische minima, here i come.
Niks zo vervelend als een applicatie die het niet doet, en daarna triomfantelijk over alle sociale netwerken heen uitsmeert dat ik mijn persoonlijke records gebroken heb. Dat zal allicht wel, ja!

Maar datgene waar ik me nog het meeste aan geërgerd heb, en de reden ook van deze post, is de link die dan doorgestuurd wordt, zeggende dat ik hun premium product niet gekocht heb!
Welnu als het basis product al zuigt, waarom zou ik?
Iemand die waardige alternatieven kent? Of die me kan uitleggen waar het fout gegaan is?


Upon request , translated : Double your blog clicks in no time!

Posted on by

Titles like that do seem to work. Alas, perhaps!

Yes, dear reader, these last couple of weeks i’ve been harassing you, being omnipresent on twitter and facebook, drawing your attention towards my blogposts in every possible way. It wasn’t to my benefit , it did it all for you. Pure love!. I wanted to know if all the generally accepted theories on blogging and how to  beautify your statistics are working.  So allow me to offer my sincerest of apologies for the way i’ve been behaving these last couple of days. It must have been terribly irritating!

First the good news, Yes you can! It’s not difficult to boost your figures.

Now the bad news, If you want to become a one hit wonder, i’d say, read all the tips below, and growth will be your part. If – however, you want to acquire readership and a loyal public on a permanent basis, all the below might show itself as being counterproductive to your goals. There’s only one constant factor, and that’s hard work (and added value). All the rest are little tricks, of the trade, which, if not used carefully might very well end up , ruining your reputation.
I probably won’t tell you much new facts, but allow me to share my findings, first hand, it’s the least i can do.

1 The blog in itself.

It helps if you can write. It looks like a stupid recommendation, it is not. When you’re not fluent (by the way, the original blog post is in Dutch, my native language), but rather tedious, with a crappy style and a total lack of humor, chances are your audience will find you boring and drop you altogether. Be sure to have an opinion, albeit not the most popular one, use good humor, and use it scarcely, and well proportioned. Readers don’t want to get bored, they need added value, entertainment. Nice pictures, catchy titles, original statements, it helps. Ask questions, and press your audience for replies, it creates involvement.
2. Your network .

In the early days, i was convinced that my friends actually used my webpage as their homepage. Not even my mother did that! So i started looking for other solutions. That was a period in my life where i had like 5 regular readers. I tried email, which didn’t really work. Twitter, Linkedin and Facebook, are my natural channels. My audience grew at least tenfold. Hence the importance of your title, it should be tweetable and haver appeal : ‘A sociodemographic study on the effect of personalization on the linear correlation with statistic readership growth’ won’t cut it ‘Sex sells’ on the other hand… A sure winner!
The reason is obvious. THere’s no such thing as a ‘source effect’ yet. A little piece written by Guido is not the same thing as ‘some remarks by Philip Kotler’. Give it a twist, some provocation, some mystery, the vague promise of a solution, poetry, anything goes, but dull!

There are other things to be said on the network topic :

Content wise: reply upon reactions. It creates loyalty, interaction, conversation.  Carry the discussion towards the appropriate platform, facebook for the light stuff, twitter and linkedin for the more work related issues. Think before you do so. It affects curiosity, people will catch up on the thread.
Reading and commenting on the blogs of those readers who reacted on your posts is also helpful and a sign of politeness. It creates strong bonds, Just like in real life. Strange, isn’t it? Kindness leads to kindness.

The network in itself : if you’re only present to boost your self promotion, you really didn’t get it.  There’s some sort of sympathy coefficient, which counts. Engage in the discussions, be sharp, witty and real.  Get a personality and a face in the online communities. It adds to your credibility and hence to your readership.

3. Don’t.

You can fake it if you want. A small lists of tricks and hints that work.
Not everyone sees the tweet announcing your blogpost. Learn to live with it. you can re-tweet later on the day, but twice is an absolute maximum, if you want to avoid looking like a prat. If the content is good, people will pick it up and spread it, if not, you look like an complete failure, drawing attention to things which have no added value.
Remember that people aren’t idiots and don’t like self promotion at their expense.

Another way of doing it, is by constantly looking for discussions where you can plug your old articles into the discussion ‘Interesting ideas there, i’ve written a blogpost on the subject’ … don’t overdo it, please, it’s so obvious…

You can also try to be a smart ass by making purely mechanical remarks like ‘Too bad, another x readers and i would have reached my all time high with this blogpost’. Reaction is guaranteed, and an increase of 20%, depending on the width of your network is possible. Any publicity is good publicity. But think twice. do you want clicks or readers that enjoy your writing and will come back?

On the shady side, but perfectly acceptable : take a successful viral, put it on your blog, and write a comment. Your piggy bagging on someone else’s success. If it doesn’t bother you, that’s ok. i personally find it not very enriching, nor does it add value to your own writing. but it works.

Simple brains, on the other hand. If you know you’re going to be cited on #followfriday, it might be wise to have a really good blogpost as your last contribution, so that new followers, who want to get acquainted with your work get a positive impression. nothing wrong with that. Again, if that’s the only article you can write, your creating future problems.

4. Frequence.

This is a tricky one. Posting on a regular basis helps, that’s for sure. The attention span of a blogpost doesn’t exceed two days. Afterwards your readership diminishes with half for every other day (100-50-25-12-6-3-1)  My gut feelings says that i should at least post once every other day. . It gives you a sort of constant flow of clicks, where good articles are rewarded with peeks because of a ‘spread’ effect.
This last week, i posted two articles a day, which is a very harsh rhythm, if it is not your main activity. It does add to your visibility and thus to your readership, on the other hand i’m not sure that a flow of this kind will not end being irritating in the end.  A side effect is that your writing improves too.

5. Diverse

External links, can help a lot. But there’s no general conclusion to be drawn. the presence of your name and blog on external sites sometimes help, but it’s got a lot to do with the quality and the traffic of that particular site. It didn’t really work for me. what does help is the fact you’re being quoted by influential bloggers. It happened on several occasions, and it affects your twitter followers as well as the daily visitors to your blog.
I’ll quantify most of these phenomena in another post, but for now, if you have other questions, feel free to ask, you know where to find me…

Fatih 9000, vrie wijs!

Posted on by

De meningen kunnen verdeeld zijn, maar ik was hier eerlijk gezegd toch een beetje van onder de indruk.
Mijn dochters kwamen er mee thuis, ‘moede nu ne keer wa zien… ‘.
En ik keek.En ja, ik was eigenlijk wat ontroerd. De Brugse puurte, iedereen in Gent  weet dat dat een probleembuurt is/was. De Muide, ook zoiets, maar tegelijkertijd zijn dat stadsbuurten die iets hebben, iets uitstralen.
Gent blijft een vriendelijke stad, en uitgerekend onze Turks/Marrokaanse stadsgenoten blijken daar iets mooi mee te doen. Ja, ik meen het, mij uitlachen mag.

Uiteraard is het niet echt, echt goed, en gaan die jongens de charts niet stormenderhand veroveren, maar ze hebben wel iets gemaakt. Het zit redelijk knap in elkaar. Er is geen Gentenaar die het niet herkent, en die er niet een beetje warm van wordt. Dit is onze stad, we herkennen ze, we houden er niet altijd van, en het is wat ons op de één of andere manier bindt.

Ik hoop dat er zo nog komen. Ik houd wel van het rauwe enthousiasme… ook al is het niet mooi, zo is het ook niet bedoeld.

Verboden te skaten!

Posted on by

In Boom is er een stemmig restaurant langs de oevers van de Rupel. Ik zat er onlangs in vrij aangenaam gezelschap en alles klopte. Een relatief nieuw restaurant, weliswaar geen toonbeeld van design, ook al hadden ze dat nagestreefd vrees ik, maar zeker een opwaardering van dat stukje dorp. Of moet ik stad zeggen? Nieuwe appartmenten ook, met uitzicht over de Rupel, het had  bijna iets bucolisch.
Ik parkeerde de auto en ging op zoek naar mijn gezelschap toen mijn oog getroffen werd door dit plaatje. Het zal u niet verwonderen dat ik zelf niet echt zo’n skater meer ben. Maar ik word triest van dit soort droeve, restrictieve bordjes. Verboden te skaten!
Met een uitroepteken.  En alsof het nog niet duidelijk was, verscholen ze zich ook nog een keer achter een of ander lam uitreksel uit het politiereglement. Man, man, man. hoe zielig!

Een goede vriend van mij is architect, met een prachtig herenhuis aan de Coupure in Gent. Toen zijn gevel volstond  met graffiti en ik daar een vraag over stelde, zei hij : ‘Ach, graffiti, dat zijn de puistjes van de stad, leer er mee leven, het gebouw wordt er niet lelijk door, alleen anders’.
Je kunt er een hele reflectie over opzetten, maar ik denk dat hij gelijk heeft.

Welnu, als graffiti de puistjes zijn, dan zijn skaters het bloed en het zweet van de stad. Er is toch niks leuker dan jonge mensen met een plank halsbrekende toeren te zien uithalen? Al helemaal niet als de plek ruim, rustig, met niveauverschillen en leuningen uitgerust is. Alsof het er voor bedoeld is.  Wie verbiedt zoiets, en waarom? Wie probeert in godsnaam van zijn steden en dorpen steriele ruimtes te maken, om zich nadien te beklagen over het hanggedrag van jongeren.

Zielige, triestige reflexen zijn het.  Maar ik ben een oude mens, dus verder is dat niet zo belangrijk 😉 , ik wou het gewoon even kwijt.

Ontroerend Amateurisme

Posted on by

Het wil al eens gebeuren dat een weekend zwerftocht uitmondt in het bezoek van één of ander landelijk etablissement, waar wijn en gerstennat tot de specialiteiten behoren.

Zo ook vorige zondag, in Olen of all places. Vergeet het dorpsplein, met zijn folklore-kroegen maar zoek het iets dieper. Wij deden dat ook en kwamen terecht in een heuse wijnkelder.

Uitvoerig bespreek ik die nog wel een keer, maar nu wil ik het even over iets anders hebben. Wie deze blog regelmatig leest weet dat ik een zwak heb – noem het ongezonde nieuwsgiergheid  voor mijn part – voor toiletten, en dus kon ook hier een bezoek niet uitblijven.

De muren van de smalle trap naar ‘de installaties’ waren weelderig geornamenteerd met de parafernalia van de wijnbeleving: smeedijzeren druiventrossen, houten plankjes met diepe volkswijsheden, weidse vergezichten van de Duitse moezelstreek, etc… U kent ongetwijfeld de stijl, zoals je die ook terugvindt bij verkeerde nonkels en tantes die graag naar Oostenrijk of het Zwarte Woud op vakantie gingen. Heimatsweinereien, James Last, en staalblauwe Opel Kadetts.

Heftig ontroerd werd ik door een tekstje dat ik bij deze ook laat zien, helaas weinig leesbaar door de gebrekkige lichtinval, waarvoor excuus.

“Alle materiaal om zelf bier, wijn, of kaas te maken, kan hier gekocht worden..Probeer het eens!”

Zelfs een call to action ontbrak niet…

Schoon, zo nog net een beetje reclame maken via een dymo apparaat , op een lelijke regenbuis, wie neemt het de Vlaamse neringdoender kwalijk.

Ik zie het hem denken… jammer van die buis in mijne gang. Oh neen, wacht, ik kan er geen kadertje op hangen, maar ik kan er wel een boodschap op kwijt.

Aldus geschiedde, en hij zag dat het goed was . En ik ook. Het is fijn toeven in sommige wijnkelderkes.

Duvel en Wijn

Posted on by

Duvel in een pintglas, dat smaakt niet.

Trappist, daar moeten minstens nootjes bij, maar liefst, liefst van al, drie, vier kaasblokskes, in zo’n klein wit porseleinen schaaltje.

Wijn is moeilijk. Uiteraard het lekkerst uit mooie grote fonkelende glazen,  met witte tafellakens en prachtige gesprekken. Maar wijn in een waterglas, smaakt, mits het juiste gezelschap, gesprek en de juiste textuur van keukentafelhout.

Voor wijn kunnen we het eens zijn, het gesprek is kennelijk bepalender dan  het glas.
Van Duvel kan dat ten enen male niet gezegd worden. Goed gesprek, shitty glas… won’t work. Grappig toch. Trappist in een colaglas, dat lijkt mij ook niet erg fijn.

De lekkerste cognac ooit, heb ik gedronken op een winterkamp in de de jeugdbeweging. We gaven toen wij als leiding alles van dekens en slaapzakken aan de jongens en meisjes  wegens verregaand te koud voor die kinderen, en besloten  manmoedig  om de nacht door te komen met elkaar, gesprekken, een klein kampvuur en  sloten slechte cognac uit gamellen… groots, mooi en onvergetelijk.

Ooit heeft een berggids eens een stuk worst en kaas uit zijn rugzak getoverd en bovenop een berg hebben we dat toen opgegeten met een geut fris water en nadien een appel. nooit lekkerder geproefd… Het was koud, iedereen was moe en hongerig, en toch was het juist.

Wat is dat toch met eten, en drinken dat alles moet kloppen en tegelijk ook niets…

Verder heb ik daar niets over te zeggen, maar het speelde wel door mijn hoofd, zoals dat soms gebeurt.

De tuinposter, het gat in de markt!

Posted on by

Echt waar, ik lag plat toen ik het zag. ik weet nog steeds niet goed, hoe ze er op zijn gekomen, maar ik zie hilarische mogelijkheden.  Vernieuwing in het genre, zeg maar. Ik ga deze keer niet blijven stilstaan bij de vormelijkheden, het barokke gebruik van uitroeptekens om de boodschap te laten inzinken, de sobere design, en ook het tekstuele laat ik aan ons voorbijgaan , je mooiste foto voor in de tuin, de tuinposter.  Aaaaah, heerlijk wat je daar allemaal mee kan doen, en hoe je er over kan fantaseren… meer dan één nacht copywriting ligt hier aan de basis.

Waarover gaat het? Sinds de opkomst van de digitale fotografie (ja, ja beste kindjes, vroeger bestonden er filmrolletjes en moest je foto’s binnenbrengen om te laten ‘ontwikkelen’) stel ik me voor dat de klassieke fotowinkels het erg moeilijk hebben om hun zakencijfer op peil te houden.

Niet alleen heb je printertjes die moeiteloos de klassieke snapshot kwaliteit kunnen evenaren, maar je hebt ook nog eens een pak online services die er voor zorgen dat de klassieke dorpsfotograaf, waar wij ons filmpje binnenbrachten, verplicht wordt om steeds nieuwe producten te zoeken, om toch maar meerwaarde te bewijzen.

Dit is de laatste in het genre, volgens mij.  En ik hoop echt dat het een succes wordt. Het gaat er over dat je een foto binnenbrengt bij de fotograaf, en die krijg je dan terug, opgespannen op een soort trampolinedoek, weerbestendig, om in de tuin te plaatsen.

Ik denk niet dat er veel mensen zijn die dat voor zichzelf willen doen. Foto’s van je koters om het dahliaperkje op te smukken. De grootouders halfverscholen in de moestuin… het kan, maar het is weinig waarschijnlijk.

Daarentegen, als cadeau voor mensen die je echt niet leuk vindt, biedt het geweldige kansen. Je kunt er immers veel van zeggen, maar het gaat niet ongemerkt voorbij. Je kunt het niet wegmoffelen in een kast, het moet zichtbaar in de tuin uitgestald worden,  en je kunt je niet wegsteken achter het feit dat er geen plaats is… er is een tuin, er kan een tuinposter in. Basta!

Het eindejaar komt eraan, ik voorspel mooie tijden voor die fotowinkel. Allen daarheen!

Woordjes en wat ze teweegbrengen

Posted on by

Als ik de woorden lekwei, tongel, en lekker op u loslaat, dierbare lezer, wat doet dat dan met uw verbeelding? Met die van mij vanalles… alleen niet wat het moest zijn.

Het gaat over iets heel onschuldig, een plantsoen rechtover de ingang van de abdij van Tongerlo, waar ze uitstekend schepijs serveren.

Beetje een afknapper, qua verbeelding? Niet als je de affiche ziet waarmee ze reclame maken.. Het moeten niet altijd grote teksten zijn hè.

65+ promoties

Posted on by

Aan het rond punt in Wommelgem is er een geweldig stemmig restaurant, dat ietwat te schreeuwerig – naar mijn smaak – probeert om klanten te lokken. Dat jarigen gratis eten, is een fijn idee. Dat kindjes aan verminderd tarief kunnen buffelen wat ze willen,  dat haal je er zo terug uit. foodcostgewijs is ijs goedkoper dan biefstuk, vermoed ik. We kennen dat al van de Colmars van deze wereld.

Maar deze is nieuw voor mij : Speciale Korting 65+…

Ik begin te dromen.

Bij het vroegere Melipark hadden ze een constructie waarbij kindjes onder de meter gratis binnen mochten. Dat was misschien niet altijd rechtvaardig als je een flink uit de kluiten gewassen zoon/dochter had, maar het was voor iedereen met het blote oog zichtbaar, en bijzonder fraudebestendig.  Maar 65+, hoe ga je dat identificeren? Venten trekken zich daar doorgaans weinig van aan, neem ik aan. Maar zo’n dame die al 20 jaar bij midden vijftig is blijven haperen, gaat die zich voor een handvol zilverlingen laten kennen en eindelijk de broze deken van de ijdelheid afwerpen om de rimpels van de tijd te officialiseren.

Vermoedelijk laten ze de consument dus zelf bepalen of hij zich wil kenbaar maken als 65+. Maar hoe controleer je dat dan, stel dat een kwieke 65+er er nog uitziet als een vrolijke gabber van achteraan in de 50, moet die dan zijn pas bovenhalen?  Vervelend toch allemaal. En niet echt klantvriendelijk. En corruptie is die oude luitjes ook niet vreemd, dat weten we. Ze zouden alles doen om een euro minder te moeten uitgeven van hun zuinige pensioentjes.

Waarom in godsnaam korting geven aan een traag etende, weinig consumerende, veeleisende doelgroep? Met wat slechte wil zou ik er ook nog kunnen bijschrijven dat een ambulance voor de deur niet echt goed voor de zaken is, en toch verhoog je statistisch de kans dat het gebeurt door dit soort acties.

Ik neem aan dat één van de marketing genieën achter de Wok tempel een artikel heeft gelezen over vergrijzing, en gedacht heeft.. daar ligt mijn markt. Alleen ligt zijn markt daar niet helemaal, volgens mij. Mijn ouders – flinke bejaarden –  moeten niets hebben van wok restaurants, die zijn nog van het vlees/aardappelen/groente gegeven. Ze zijn uiteraard niet maatgevend. Maar ik blijf toch mijn twijfels hebben.

Zouden ze ook speciaal voedsel bereiden voor die mensen? Dat staat er niet bij vermeld…

Het enige zinvolle wat ik kan bedenken is dat grootouders op deze manier wellicht gemakkelijker geneigd zijn om de familie mee uit eten te nemen.  Als je alles op een hoopje gooit zijn het alleen  maar die ellendige volwassenen die de volle pot betalen.  Andersom, voor de ellendige volwassenen is het een mogelijkheid om de grootouders qua erfenisverdeling al wat voor te masseren. ‘We gaan ne keer goe gaan eten, bobonne, laat u maar gaan.’ Dan is het wel weer slim natuurlijk.

Iemand wiens ouders of grootouders al gebruik gemaakt hebben van het systeem? please let me know, ik ben razend benieuwd naar de ervaringen.

Ik word expert!

Posted on by

Ik hou echt van ‘de nieuwe media’. Ik hou er zodanig veel van dat ik in staat ben om iemand een klap voor zijn kop te geven als hij het er nog eens over heeft.  Ze zijn niet meer zo nieuw, als een hele generatie nooit iets anders gekend heeft.  Het is niet eens belangrijk of ze al dan niet nieuw zijn. Belangrijkste is dat ze hun werk doen.

En dan de nieuwe mensen in de nieuwe media. De zelfverklaarde gurus en specialisten. Misschien moeten die ook een knal voor hun hersenen hebben, en in plaats van te discussiëren over nieuwe dragers en technologie, gewoon een beetje geholpen worden om boeken te lezen.

Ze argumenteren breeduit over mobile apps en operating systems dat het geen naam heeft, en daarbij gaat men geen moeilijke term uit de weg.  Dat klinkt stoer. Of het ook een indicatie is voor inzicht, dat is een heel ander paar mouwen.
Onlangs hoorde ik een redelijk cynische ‘sysadmin’ daarover commentariëren : ‘Mensen, het is gewoon een update, verwacht niet dat er nu een pauw uitkomt die regenbogen schijt’  Heerlijk!  En ik vermoedde meer dan een sprankeltje intellect bij die man. Dan krijg ik weer hoop.

Want naast de voorgekauwde, doorgeduwde en eindeloos herhaalde mantra’s over Return on Investment, Return on Attention, Return on relevance, Return back to your cave, hoor ik niet veel. En als ik iets hoor, dan vergeet ik het liefst meteen vanwaar het komt, omdat ik de zender in kwestie eigenlijk best leuk vind. En hethem dus wil vergeven.

Zo las ik recent in een tweet: ‘Wat heeft meer waarde, een email contact, een mail contact of een real life contact?’ 
En dan voel ik mijn broek zachtjes afzakken.  Op zich overigens geen onprettig gevoel, al raad ik niemand aan om er naar te komen kijken, maar dat volledig terzijde.

Ik word dan een beetje boos. In eerste instantie over de vraagstelling, en het medium waarin ze gesteld wordt. Zelfs als je een hele dag twittert, à rato van 140 karakters geraak je hier niet uit.  Maar ook een beetje over de armoede die schrijnend naar voor komt uit zo’n vraag. Als het is om intelligentie te etaleren, dan is dit een dikke #fail, om in het jargon te blijven. Als het een daadwerkelijke vraag om hulp is, is het medium redelijk slecht gekozen, maar dat kunnen we toedekken met de mantel der liefde.

Eén vraag die zoveel in zich draagt.  Een contact is waard wat de klant vindt dat hij kan investeren in dat contact. Cost per contact, hoe oubollig ook, ik raad iedereen aan om het eens te bestuderen en te gebruiken. Een klant is waard  wat hij waard is in een terugverdien cycle, lifetime value, nog zo’n schoontje.
En een contact is waard wat hij waard moet zijn in de communicatiecylcus, Touchpoint analysis, communicatiestrategie, echt de moeite waard om eens iets over te lezen. 

En zo kan ik blijven doorgaan, over RFM analyses, over opportuniteitsanalyses, over profileringen en indexeringen. allemaal bestaande middelen. Als hij/zij dat daadwerkelijk niet wist, en algemeen erkend wordt als een expert in contactstrategie, dan weet ik wat ik voortaan doe. Ik word expert!  (Stel mij maar een vraag)

Soms ben ik zelfs gelukkig

Posted on by

Ik heb een tijdje geleden gekookt. Het is een postje dat een beetje is blijven liggen, maar ik moest er vandaag aan denken, en heb het dan maar opgerakeld, en afgewerkt.  Gekookt dus. Voor mijn kinderen, en een lief. Hij is lief. Het gaat dus om een lief van één van mijn dochters, wel te verstaan. Leuke lieven zijn leuk. Hij is ook slim, dat is meegenomen, maar daar ging het niet over.

Het koken en de apéro was leuk, en je voelde gewoon dat ze er zin in hadden. Mijn dochters zijn van de taaie soort: taalvast, kordaat en niet al te flauw als het op verbale animositeit aankomt. Ik houd heel erg  van de spontane gesprekken met hen. Gesprekken die kunnen blijven duren, die uit een flardje ontstaan en prettig openbloeien.

In die context blijf ik er ook van overtuigd dat de beste ideeën en discussies rond een keukentafel ontstaan. Geen fancy glasswork, geen duur eten. Wat ‘schellen’ beenhesp en een stuk kaas, en sloten eerlijke wijn, niet om dronken te worden maar om de gedachten te smeren.

En toen aten we, en ontspon er zich een gesprek, een gesprek over opvoeding en verantwoordelijkheid. Het ging een beetje de rechts autoritaire richting uit, wat ik niet zo leuk vond, maar dat komt wel goed. En ze kwetterden, en ze dachten, en ze spraken. En ja, ik was trots. Mijn meiden beheersen het hele scala qua argumentatie technieken en schrikken er niet voor terug om die te gebruiken. Het mooiste was eigenlijk nog dat ze die methode gebruikten, die ik hen aangeleeerd had, om bij mij te bepleiten dat ik niet echt een goede vader was, die ook niet echt bekommerd was om hen en gewoon zijn eigen zin deed. Een soort vakantiepapa/ oom, ne voenkel eigenlijk, volgens Clement Peerens.

Dat ze die hele argumentatie rustig konden opbouwen vanuit de warmte en het respect voor woord en opinie dat er van jongsaf ingehamerd werd is nooit ter sprake gekomen. Dat hoeft ook niet echt. Wat ik wel zag waren drie jonge vrouwen, die vanuit hun persoonlijkheid en temperament op een heerlijk eigenwijze manier hun punt trachtten te maken, en daar wonderwel in slaagden. En één lief dat de hele zaak zat aan te kijken, met ogen groot van het ongeloof. ‘Bij ons thuis zou dit niet kunnen’

Hij werd door mijn dochters bekeken alsof dat een trivialiteit was, wat bovendien onmogelijk kon waar zijn.
En dat maakte mij blij, en ook een beetje gelukkig. die meiden komen allemaal goed terecht, zoveel is zeker.

Tandartsen en Supermodellen

Posted on by

Vroeger had ik lelijke tanden, ik lachte besmuikt en was beschaamd om mijn ivoren wachters.

ik kon er wel alles mee eten, los door ijsjes knabbelen, ijsblokjes tegen laten tikken, ribbetjes en taai brood, allemaal geen probleem.

Na een jaar werken en ploeteren door een begenadigd tandarts (make no mistake, de man is een godswonder in zijn vak), heb ik nu een prachtige eetkamer, en zou – mocht daar reden toe zijn – breeduit kunnen lachen.

Alleen, ik kan er niet mee bijten, of ik durf niet, of het voelt vreemd, het doet zelfs een beetje pijn, verbeeld ik me . Erger nog, ik kijk op tegen eten, ongezien.

Ik eet nu puddinkjes, en vloeibaar voedsel. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn.

On the sunny side: ik vermager al lachend, ik vermoed dat supermodellen het ook zo doen. Er is dus nog hoop.

De fietser

Posted on by

Onlangs reed ik door een rustig dorpje. Plots werd mijn aandacht getrokken door een man van middelbare leeftijd, netjes gesteven broek, bordeauxkleurige polo, nette zijstreep in het onberispelijk gekamde haar, glimmende fiets.  Ik had er een foto van genomen, maar die ben ik jammer genoeg kwijt. U moet me dus maar geloven.

U kent het type? Ik weet niet wat het is, maar ‘Chinos en bordeaux polo’s van de betere merken’, bij mij roept dat al automatisch iets verkeerd op. En deze zeker. Hij viel me op omdat hij autoritair te kennen gaf dat hij, en hij alleen, nu, met zijn fiets, zou oversteken. Meteen! Molenwiekend met de handen, uitdagend gesticulerend naar het vierwielig gespuis. Hij kwam eraan! En Hij was een bewust zwakke weggebruiker, die verdomde goed wist wat zijn rechten waren. En niet alleen dat, hij zou zich laten gelden.

En hij  zou ze uitoefenen, zijn rechten en mogelijkheden, in de breedst mogelijke wijze, zoals ze hem door de instanties  toegekend waren. En het waren er een pak meer dan wij als stupide en agressieve automobilisten konden bevroeden, want hij had dat speciaal nog een keer zitten opzoeken op het internet, en er zijn internationale verdragen door Belgie geratificeerd die dat haarfijn uit de doeken kunnen doen.

Eén verkeerd manoeuver, één tik tegen zijn fiets, en immense claims rond morele schadevergoeding, lichamelijk letsel en ander onheil zouden ons deel worden. Dat voelde je.

Hij had vooraan op de fiets een tasje, nou ja, een flink uit de kluiten gewassen tas, met een micavoorstukje, waar fietskaarten in konden. Zodat je niet verloren reed. Hij had ook een snelheidmeter en verscheidene lichten. Zowel vooraan als achteraan.
Waarschijnlijk had hij ook wel ergens een kompas ingebouwd. En een dodemansknop  en alarmzender om het thuisfront te alarmeren bij langdurig wegblijven. Achteraan hing er overigens ook een tasje. Met fietsherstellingsmateriaal neem ik aan.

Bij deze man geen verrassingen, ‘ge moet zorgen voor uw materiaal’.  Het type dat voor alles een oplossing heeft, en waar de steeksleutels in de garage afgetekend op een bord multiplex hangen. Een enge man.

Onder de snelbinder een boek uit de bibliotheek. Waarom kopen, na één keer lezen is het toch maar om in de kast te zetten, en in die kast staan enkel de reeksen van Artis Historia, naast de fotoalbums van de reizen in de Alpen (neen we gaan niet naar ’t zuiden, dat zijn allemaal dieven daar, we zijn één keer naar ’t Como meer geweest dat viel nogal mee, Oostenrijks eten en zo, maar verder gaan we niet meer…).

Ik kan er niet aan doen, maar die mensen wekken bij mij een heel klein beetje agressie op. Het is te proper, te afgeborsteld, te berekend. Het soort mensen ook, dat er vast van overtuigd is dat ongeluk iets is wat je door je eigen zijnswijze over je afroept.

Brrr, een enge man op een fiets. Maar ik kan me vergissen natuurlijk. Dat zijn zo van die dingen die gebeuren in mijn hoofd…

Het postnummertje : voor ons databaseke….

Posted on by

‘Mag ik uw postcode, mijnheer?’
Het werd u ongetwijfeld ook al een keer gevraagd, in één of andere winkel. In zaken zoals ‘Fun’ of ‘Disport’, kan ik me er nog iets bij voorstellen. Meestal gaat het immers om het uitzoeken van de klantzone, het gebied waarbinnen een bepaalde winkel in staat is om klanten aan te trekken. Bij vele anderen trek ik een bedenkelijk gezicht en begin ik na te denken over het hoe en waarom van de zaak.

Ik draag lenzen, daglenzen – omdat ik niet de discipline heb om die dingen elke dag opnieuw in een potje te pleuren. Het is veel makkelijker om ze uit te doen, weg te smijten en volgende dag weer lekker helder te kijken met nieuw gerief. In de speciaalzaak waar ik die dingen koop, vragen ze telkens weer naar mijn Postnummer(tje). Want  net zoals in restaurants, waar je aperitiefkes, en gerechtjes op een bedje van… met een zalfje van…krijgt, moet ook in het retailgebeuren alles verkleind worden.

Een postnummertje dus, met een adresje, en dan gaan we alles mooi bewaren, in ’t computerke,  in een speciaal klanten’fileke’. De Gamma-mannen van het Peulengaleis maken school.

Door mijn ambulant leven, en mijn ondertussen legendarische onkunde in administratie en reordering, heb ik die krengen van lenzen  al in nagenoeg het hele land land besteld. Ja, ik wacht te lang, so what? En neen, lensonline is geen oplossing, dank u.

Ik ben van de simpele soort als het gaat over systeempjes. Niet achterdochtig, en eerder naïef optimistisch. Ik geef graag al mijn persoonlijke gegevens aan die mensen, omdat ik weet dat ze’t goed met me voorhebben. Ze gaan voor me zorgen, me cadeautjes geven, en van tijd tot tijd een kleine attentie sturen, zodat ik van ze ga houden. En als ik in de winkel kom, dan gaan ze blij zijn, en weten dat ik echt waar, al heel lang één van hun beste vrienden ben, en dan gaan ze me nog meer liefde geven.

Niet dus!

Ik liep voor de zoveelste keer een opticien binnen en zei dat ik lenzen moest hebben. ‘Bent u hier al geweest?’
‘Hier niet, maar ik sta in het “systeem’, Everaert, postcode 9080’. Sprak ik hoopvol. Ik werk ook graag mee, ik houd van de systemen en de meerwaarde die ze bieden.

‘Everaert hebben we niet,  Mag ik uw straatnaam?’ En toen de straatnaam ook niet werd teruggevonden, moest de hele reutemeteut opnieuw ingegeven worden, mailadres incluis. En toen kreeg ik mijn pakje lenzen, zelfs die kleine vreugdehuppel was mij niet gegund, dat ze minstens zouden gezien hebben dat ik -5 draag.

Geen cadeautjes, geen loftuitingen over mijn klantentrouw, geen korting. Niks, nougatbollen, niente, rien, de ballen. Bleek dat dat prachtige systeem enkel werkt als je alles invult. Bij mij waren ze de naam vergeten. En ondertussen zijn we twee maand verder en ik heb nog steeds niks gekregen… Zelfs geen mailtje.

Mijn vertrouwen in het systeem is zoek.

Jeugdsentiment : Piedboeuf

Posted on by

Een foto, ineens terug gevonden, tussen papieren en oud spul.
Ik zie me nog dat trapje van de winkel aflopen. Jan was er bij –  mijn oudere broer –  en het buurjongentje, wiens naam ik al lang niet meer ken. Zijn papa leverde fruit bij ons op school. Met een vrachtwagen. Daardoor alleen al kreeg hij mytische proporties. Jacques, of Roger, denk ik. Onze ouders zagen elkaar tijdens de weekends, en ik vond die van hen beduidend interessanter omdat ze een vrachtwagen hadden met hun naam op geschilderd. Enkel de brandweer was beter…
Maar daarover gaat het niet, het gaat over dat paneeltje, voor op de pui van onze winkel. Piedboeuf…

Piedboeuf. Ik heb altijd gefantaseerd over dat merk – of liever, het was een verhaaltje, geen merk, wij dachten niet in merken. Onze merken waren simpel en lagen erg dicht bij wat we beleefden… Bic, Kodak, Saroma, Jacky. Dingen van alle dag.

Piedboeuf. Een tafelbier.  De gruwelijk schelmse tekening. Het moeilijke woord..voor jongetjes die net konden lezen toch. Wat het niet allemaal oproept. Fris gewassen pyamajongens,gladgekamde zijstrepen, bij oma aan de stoof.

Piedboeuf. Pietje De Boef, we bleven er over fantaseren,mijn broer en ik. Nooit tevreden met de interpretaties, altijd blijven denken over wie dat bier nu eigenlijk maakte, en alle ongrijpbare beelden die dat met zich bracht.
Piedboeuf. Westvlaamse Madeleines. Eierkoeken met echte boter,  etend op ‘den toile ciré’ bij Mémé. Vliegen tellen die nog spartelend tegen de Vapona vliegenvanger klitten. De geur van zeep op steen, de pompsteen –  want er kwam nog echt water uit de pomp –  waar mémé ons ’s morgens rozig rood schrobde. Om zes uur ’s ochtends was het huis proper, om zeven uur werd het eerste kleinkind aan de pompsteen gewassen, afgeschuurd, geschrobd, om nadien boterhammen met groseilleconfituur te eten. En melk met een scheut koffie. Ze sneed brood tussen haar massieve borsten. De schellen waren allemaal even dun. Het ontzag van de kleinkinderen groeide per snede. Mémé had lang zwart haar, dat tijdens het ontbijt in een strenge wrong rond haar kop gedraaid werd. Voor ze bij haar dochters ging kuisen, met de fiets. Heel Pittem trok ze door… De vrouw van ‘ne zwarten’, maar daar trok ze zich niets van aan. Trots, lijfsbehoud en devotie. De vrouw was daar uit opgetrokken.

Piedboeuf. Donker, zoet tafelbier. In limonadeglazen, voor de kindjes. Terwijl nonkels met luide stemmen bralden en lachten. Altijd was er eten, altijd was er volk. Wij kregen schellekes salami en kaantjesvlees met gebakken patatjes. De nonkels kregen echt vlees… Rode oortjes, omdat we wat langer mochten opblijven en voelden dat de gesprekken tussen de ‘groote mensen’ over dingen gingen die ons niet aanbelangden.
Het zalig gevoel van doodmoe tussen gesteven, gestreken lakens, ondergestopt te worden door een strenge oma, nachtemmer binnen bereik. Nog even fluisteren over de voorbije dag, maar niet te lang, want we hadden schrik van pépé.
Pépé was waarschijnlijk de braafste mens die ooit op aarde rond liep, maar dat wisten wij niet. We probeerden enkel om mee te mogen. In de duiventil, in het konijnenhok, vanachter op de fiets. Naar het café, met ‘de constateur’ tussen ons in. Dat magische instrument, waar het bandje, het ringetje van de duif in zat. ik stelde me dat zo voor… en alle gruwels om dat ding van een beest af te krijgen.

Piedboeuf,de afkoopsom van Pépé, mijn grootvader. Hij wou uitzonderlijk ook een keer aanwezig zijn als één van de kinderen thuiskwam op zondag, maar de duiven toch moesten vallen.Ik was zijn petekind.  Ik kreeg  zijn stofjas en alpinopet op en mocht op het krukje in de tuin kijken tot de duiven vielen. Saai, maar een vertrouwenspost, en ik bleef op het krukje zitten.Na drie uur intens turen, begon ik te spelen, en verloor de duiven uit het oog. Pépé vloekte, maar besefte ook dat het eigenlijk zijn fout was, niet de onze. De bolwassing werd weggespoeld met een glaasje Piedboeuf. alles was vergeten, de grote prijs zou  volgende keer wel vallen. “Quimper, alle duiven  gelost”.

Piedboeuf. Ik ben 5, we wonen in Brussel. Een snoep/drank/sigarettenwinkel van mijn mama, met een speelgoedkraam. Een tijd van hoop en plezier voor mijn ouders, niet veel later bruut overschaduwd door grootstadsgeweld, waardoor niets meer hetzelfde werd. Zijzelf ook niet.
Snoep, drank, sigaretten. Een genotswinkel, verboden vrucht,  voor iedereen wat wils. Ook voor ons, Jan en ik. Bounties en Mars, daar ging het niet om. Het duurste artikel van het speelgoedrekje, een blikken fluitje van 5 frank. Jan en ik gingen het stelen, ’s ochtends vroeg, en werden betrapt. Geen Piedboeuf, minstens een week.

Piedboeuf. Het reclamebord, ontelbare keren met kindervingers beroerd, nu ineens heftig en levendig aanwezig. De onschuld van altijd mooie zomers en spelen in het Josafath park is weg. Niemand stond er ooit bij stil dat het maar voor even was, en vanaf later bittere ernst.

Piedboeuf. Nooit beseft dat een oud merk zoveel in zich kon dragen. Proust had het niet scherper kunnen stellen Proost!

English blogpost ‘on request’, translation of ‘Twitter, the new Farmville’

Posted on by

I received a hatemail. At least it looked like one. With some imagination, it reminded me of a schoolyard brawl.
I had just finished some Twitter follower cleaning-up. Contrary to popular belief, i think it is necessary to do so. It get’s messy otherwise. I agree on ‘the more the merrier’ but still, ‘ortnung muss sein’.
I don’t particularly relish the idea to go in , knee deep, and crawl through thousands of tweets to find something useful or remotely funny.
Via managetwitter, it was a piece of cake to remove like 200 or more ‘not so very active, or simply impolite’ (impolite because they don’t even have the politeness of following you back) twitterati from my list.

With hindsight you could also say, that performing this kind of operations every once in a while allows you to reflect on your (or my) expectations of twitter. That’s not too bad as an idea.
Shortly after my cleaning up, i received a mail from someone stating ‘you unfollowed me, i will do the same to you’. I let you imagine the way in which he/she stuck her tongue out to me and made naughty gestures. It’s all in the mind.

I wasn’t aware of the fact that it was actually a pissing contest? How stupid of me. It changes the rules of the game, of course, if it is a game at all.
Personally, i don’t see the merits of having an enormous flock of followers. Just like with viral campaigns, the driver in all this should be the quality of the content, and not the other way around. and quality can be defined in many a way.
To me it’s all about two things :  Content and the  mild smile. Added value, if you want.

During the Tour de France, i like to follow Lance Armstrong or Robby McEwen. At this particular moment, they tell me nothing of interest. I’m not interested in their training labour, their children, their girlfriends or wives, no not even the Armstrong charity work. so i am  simply not following them. I’m quite sure, they’re ok with that.

I love to follow guys and gals who tweet in an artistic, even absurd way, without adding something to the business. I like to follow the personal problems and struggles of my real life friends, without compromise, even indulging in the whining, the misspellings, the utterly boring description of their renovation works. Because they’re my friends. Unconditionally.

To all the others, the rule is simple :  ‘amaze me, entertain me, surprise me, teach me, help me ‘.  The one thing i didn’t mention is  ‘bore me’.
I don’t need to know about your struggle to find the sun shining out of your arse. I know it is hard to get out of bed, you don’t have to specify it every morning. I don’t need morning greetings and shoutouts. I don’t even want to know in which restaurant you are, unless you add that they have excellent wines. I don’t want to see the pictures of your newborn sprogs, moreover, they all look the same (yeah sorry to spoil the myth, yours isn’t particularly more beautiful than all the others, but you are entitled to your pride! I know what i am talking about, i had four).
This doesn’t mean i am not interested in your observations, on the contrary, but give me balance, humour and/or insights.

Even in the professional field, i have some issues. allow me to explain.
Whomever in our business who isn’t aware of Mr Guy Kawasaki (pro or con is of no importance), who doesn’t know Mashable, and who doesn’t follow a certain number of self proclaimed guru’s, doesn’t take his job for real. And i am serious about it. The tools are there, ignorance isn’t an option.

To all of you, who constantly retweet their tweets. Stop it!
You’re only trying to impress on the ‘minus habenses’ (latin for intellectually challenged) of this world.
Me, being a big fan of the Darwin Awards, i would like this to stop. Stupidity can be wielded out if we all do an effort and stop educating the not so gifted ones.
If you have something useful to add to their observations and/or whitepapers, please do, under acclaim and wild appreciation. At least it looks at that moment you’re engaging in the conversation (seems to be a trending word, you get extra credits in using it). If it’s just displaying your ability to read and copy, refrain from it! Seriously…

Retweets should be diamonds, beautiful observations, rich reflections, a sign of appreciation. anything but crawling up someone’s ass. Share, not slime.

Oh, and before i forget it, there is no, absolutely no added value in little lists, 5 things that, 7 reasons to, 20 rules of ROI, 56 ass remarks… just don’t do it, and don’t retweet it.
How about  agreeing on these simple principles? It’s not about new little friends on the schoolyard, it’s about content, and added value… Now carry on… please.

Facebook en Jeugdsentiment

Posted on by

Heel af en toe haal ik nog eens wat vreugde uit het hele facebook fenomeen. Meestal is het ergernis. Onlangs kwam ik terug in contact met een oud buurmeisje, niet omdat ze mij zo leuk vond, maar omdat ze indertijd een gigantische crush op mijn broer had, en nu hoopte om hem via mij opnieuw tegen het lijf te lopen. Misschien interpreteer ik dat verkeerd, en dan verontschuldig ik me er graag voor.

In ieder geval, na wat over en weer geklets, kwam deze foto boven. Een regelrechte verschrikking. En mooi, in de onschuld. Afschuwelijke hemdjes, die nu vast weer in de mode zijn. en gruwelijke polyester broekjes, samen met leder look sandalen. Wie maalt er nog om croqs als je dit ziet?

Het was de tijd dat zomers nog zomers waren, en in mijn hoofd was ik ook gewoon een jongetje uit de buurt. We speelden met boog en pijl, we werden voor het eerst verliefd en we hadden onmogelijke projecten voor ogen, tunnels, tenten, mega valkuilen. Het leven was simpel. Duidelijk nog lager onderwijs. Alles zou veranderen in de humaniora.

Door datzelfde facebook kreeg ik later ook nog een oude klasfoto te pakken. ik ben zelf niet zo’n bewaartype, en heb ook niet echt overdreven heimwee naar die periode, dus dat was een schokkend weerzien.

Ik blijk nog steeds (1976) van geruite hemdjes te houden, en enige pathos is me ook niet vreemd, met brede riemen en foute horlogebandjes. godzijdank zie je mijn schoenen niet. Maar een stukje onschuld is al verdwenen. Het leven wordt menens.Het werd nadien alleen maar erger.

Facebook, niet noodzakelijk fraai, maar fijn om jezelf nog eens een keertje heerlijk fout tegen te komen.

Gosset en ambulante verkoop

Posted on by


Ik zit graag in het Gosset hotel. Ze hebben daar wireless, en stroom (zo mogelijk nog belangrijker voor Apple jongens). De koffiekoekjes zijn ook erg lekker. Maar bovenal, bovenal,… Het is het trefpunt van de ambulante handel in Brabant. Laat ons ‘aan de goeie kant van de ring afspreken’, weet u wel. De Carestel is daar ook goed voor.

Vertegenwoordigers, Handelsreizigers, een mooi woord, een uitstervende soort.
Ik kijk daar met een zekere weemoed naar, hoe oudere mannen met te dikke buiken (ja, ik heb er zelf ook één), met te zware aftershave en net iets te blinkende schouderdelen op afgedragen pakken, de geur van succes proberen te verspreiden, te handhaven.
Hoe het ecosysteem van een bedrijfje weerspiegeld wordt in de seminariegangers die daar ook altijd aanwezig zijn. Jonge wolven, die met opzichtige Italiaanse schoenen en té strakke broekjes genieten van hun jeugd en eerste professionele  succesjes. Verlepte maar gesoigneerde dames die drank en jong vlees combineren, in een roezige cocktail van verleiding en geilheid, als panacée voor de vergankelijkheid en de herinnering.
Gedesillusioneerde oude krijgers, die het allemaal gezien hebben, en enkel nog bezig zijn met het wachten op het welvoeglijkheidsmoment om een nieuw zwaar bier te bestellen. Een stukje van de wereld, en oh zo boeiend vanuit de persoonlijke dramatiek en de verhaaltjes.

Je ziet er ook nog pruikjes. Het bestaat nog.

Maar het meest kan ik genieten van de salesmeetings, tussen zenuwachtige vertegenwoordigers en hun gladde, succesvolle managers. Ik denk dan altijd aan “Zeepcentrale mark”, een ietwat schimmige organisatie die  zeep in bulk aan nietsvermoedende consumenten verkocht, in veel te grote verpakkingen. Ik herbeleef Kaas, Lijmen, Het Been, en ik geniet.

Vandaag zat er weer zo’n mooi stel. Hij blozend, strak gepoetst, van kop tot teen, een bonk van een vent, en zenuwachtig als een schooljongen, wegens het niet halen van de cijfers. De sales manager, breeduit charmant, joviaal, genietend van de macht.

De jongen begon ogenschijnlijk vlot te rapporteren, en ik zag de grijns van de manager breder worden en de zogezegde frons bedenkelijker. Open doekje, hij zou de jongen straks helemaal opeten.

De knaap verloor zichzelf helemaal in wijdse bespiegelingen over de markt, en de manager liet begaan. Hij sloop rond zijn prooi en wachtte geduldig. De ‘remediëring’ zou niet lang op zich laten wachten.

En inderdaad, een kwartiertje later was het zover, de salesmanager overliep de notities en maakte brandhout van de schamele succesjes, becommentarieerde links en rechts wat technieken en begon dan aan het stukje ‘persoonlijke groei’.
Dat is jargon voor ‘onder de grond schoffelen van wat er nog rest van je persoonlijkheid’.

Het is herkenbaar aan zinssnedes zoals ‘Je moet daar echt iets aan doen’. ‘Zo ga je’t echt niet redden’. ‘Ik begrijp niet dat je daar zelf niet aan denkt’…
Het heeft niets met verhogen van performantie te maken, ook niet met helpen, maar alles met het vastleggen van de pikorde, het ‘dog-eat-dog-principe’.
Haarfijn wordt er uitgelegd wat er allemaal verkeerd gaat, en wat er fout is aan de attitude, de aanpak en de instelling. Maar geholpen? neen hoor, daarvoor zijn ze meestal zelf te blij dat ze uit de slangenkuil gekropen zijn. Schema’s worden bovengehaald, voorbeelden van collega’s om te tonen dat het anderen wel lukt. Berekeningen, om aan te geven, dat hij met zo’n salaris, zonder commissie als vanzelf gedemotiveerd zal worden, en dat hij dus nu zijn persoonlijke entrepreneurial spirit moet bovenhalen. In godsnaam, als hij die had, dan was hij toch ondernemer geworden?!

De blozende knaap is ondertussen verworden tot een zielig hoopje blubber, roze rood achter de oren, met enorme zweetvlekken onder de oksels, en hij krijgt als afscheid een stevige handdruk van de Colgate lachende salesmanager : ‘volgende week beter hè, Johan, smijt er u ne keer achter, ik weet dat het kan!’.

Johan druipt af, groet de binnen gewandelde collega, de volgende in de rij, en dan, dan ineens zie ik iets mooi..
Hij loopt naar buiten, naar de glanzend gewassen auto, en hij fluit.
Herwonnen vrijheid, een week weg van het gezeik, me and my guitar, euh auto…

de volgende gelkop schuift aan bij de sales-tijger.

Baselines : Switch antwoordt

Posted on by

Eén van mijn fans, of gewoon een lezer met gezond verstand, suggereerde fijntjes dat ik misschien ook gewoon kon vragen aan Switch wat ze het hun baseline bedoelden, eerder dan er een boel stennis over te maken. Dat heb ik dan ook gedaan.

Het moet gezegd dat ik binnen de 24u een antwoord kreeg, wat eigenlijk toch wel fijn is. Op dat vlak kun je de organisatie en de werking dan ook geen steen werpen. Ik ben dat overigens ook niet van plan.

Het is een mooi antwoord, ik kan niet zeggen dat ik nu volledig overtuigd ben, maar de organisatie heeft toch blijk gegeven van goede wil, en dat moet volstaan. Het zou te gemakkelijk zijn om hier ook nog een keer garen bij te spinnen. Eerlijk gezegd vond ik er zelfs een ondertoon van humor in, en dan is’t voor mij meteen al iets meer ok.

‘Geachte heer,

graag geef ik u een antwoord op uw vraag en probeer ik u op die manier te verlossen uit uw gepieker over onze baseline…

De naam Switch komt van de “Switch to Mac”- campagne die Apple vroeger voerde. De baseline “Jezelf, maar beter” refereert naar het intuïtieve gebruiksgemak van de Apple producten, maar evenzeer naar het feit dat wij opleidingen aanbieden die onze klanten helpen om in korte tijd hun creativiteit en productiviteit te maximaliseren door het gebruik van de Apple producten.

Met vriendelijke groeten’

Voila…

de naam van de man die antwoordde wil ik op verzoek wel vrijgeven, maar hij heeft me daar nooit echt de toestemming gegeven. Ik vind dat hij een pluim verdient voor de poging, de snelheid, de persoonlijke aanpak.

Switch,  misschien beter dan zezelf… denken 😉

Baselines

Posted on by

Ik houd van Australische advertising.
Australische advertenties voor bier hebben een soort understatement dat waarschijnlijk alleen door venten kan gesmaakt kan worden. Zoiets in de zin van :  “Drink australian beer, because it’s beer, and it’s australian, and it’s good!” Simpel, to the point. Alle varianten erop komen op hetzelfde neer.

Een al iets ouder voorbeeld in het genre, is het Carlton spotje, op de Carmina Burana, the Big Ad : it’s a fucking expensive ad, and it better sells some beer. How hard can it be?

Voor de liefhebbers van bier en Australie, hier is er nog eentje, tien leuke spots over beer. Er zit er overigens ook eentje voor rum tussen, wat ik ook niet echt begrijp, maar dat terzijde, zal wel australische humor zijn; “You’re not a poofter are you? As long as you can drink it and get drunk with it, who’s nagging about it being beer or not? Just drink it!”

Ik dacht er aan toen ik weer eens voorbij een Switch liep. De winkeltjes waar je wat Mac spullen kunt vinden, maar geen iphones… Iedere keer als ik er voorbij loop verbaas ik me weer over hun baseline.

Ze hebben een kreet waar ik me nu al maanden suf over pieker: Jezelf, maar beter.

Jezelf… dat ben ik. Denk ik. Maar beter?! Hoezo beter? Wat is er dan wel mis met mij? (ok, ok, ik geef toe, er is vanalles mis met mij, maar niets wat een switch zou kunnen oplossen).

We try harder, daar kan ik inkomen, dat zegt iets over het bedrijf.
Just do it… super, à la limite nam Tiger dat iets te letterlijk, maar het blijft mooi. Impossible is nothing… beetje moeilijk, maar het gaat nog.
We keep your promises.. fijntje…
Probably the best beer… geweldig understatement.

Maar… Jezelf, maar beter?

Ik begrijp hem niet. En toen dacht ik… het heeft te maken met Switch… change, verander. Het is toch echt een dikke middenvinger opsteken naar je klanten, of zie ik dat verkeerd? Totnogtoe heeft niemand me overtuigd en blijf ik het knudde vinden. Dus bij deze, als de mensen van Switch, of de copywriter, of de conversation manager het even willen uitleggen aan het groot publiek… Feel free, enlighten me…

Doe het niet voor mij, maar voor al die die beter moeten worden, Just do it!

Hartelijke dank.

Ambtenarij : het doet wat met je taalgebruik

Posted on by

Het is sterker dan mezelf. Meestal denk ik dat ik redelijk helder schrijf.  Toegegeven, soms kan ik een lichte hang naar archaische, al dan niet overspannen tangconstructies, net (niet) bedwingen.  Verfijnd, oud taalgebruik, daar pleit ik ook schuldig. Vandaag heb ik echter iets griezeligs opgemerkt – bij mezelf – gemakshalve samen te vatten onder de noemer ‘literair kameleonisme’. Als het niet bestaat, is het bij deze uitgevonden.

Waarover gaat het?

Ik heb al een hele dag offertes en aanbestedingen zitten lezen en beantwoorden van allerlei leuke  overheidsinstanties en publiek-privatrechtelijke samenwerkingsverbanden. Organisaties die een woordgebruik bezigen waar een normaal denkend mens echt een punthoofd van krijgt.

Dat gaat maar door over percelen, over gemachtigde ambtenaren, doorhalingen, wijzigingen van essentiële opdrachten en gunningen…

En op het einde van de dag, nadat ik het gevoel had, zeer productief bezig geweest te zijn, wou ik een mailtje sturen, omdat ik zin had om een pintje te drinken.
En hoe zou dat er uitzien als het door één van de overheidsinstanties in België zou geschreven zijn, stelde ik me voor.

Normaal : ‘hey, goesting in een pintje of een stukske snijen en wat babbelen? laat iets weten waar en wanneer, ok?’
Qua communicatie, directheid, intentie en woordgebruik, lijkt me dat  simpel, duidelijk en direct.

Nu heb ik er dit van gemaakt, volledig in de sfeer van het ambtelijk geneuzel, waar ik al een dag in ondergedompeld zat.

Geachte,

Wetende en beseffende,

  • dat het onzeker is of u het überhaupt aangenaam vindt om contact van mij te ondervinden,
  • dat de onzekerheid nopens welk kanaal dientengevolge wenselijkerwijs dient gebruikt te worden om enige vorm van contact te hebben enorm is,
  • dat een eventuele slechte mediumkeuze  als storend kan ervaren worden wegens een gebrek aan selectiviteit, en dus een mogelijks nefaste impact kan hebben op de luim van het moment,
  • dat de trivialiteit mijner boodschappen nooit van aard is om u geredelijk in de pen te doen kruipen,
  • dat wij ons -van onze kant uit-  generzijds wensen te laten opmerken als opdringerige of in enig ander opzicht dwingende mensen

Maar tevens ook wetende

  • dat wij anderzijds wel redelijk goed van humeur ende goede strekking zijn,
  • en verregaand lichamelijk wensen uiting te geven aan dat gevoel, of alleszins toch zintuiglijk…

doe ik u bij deze kond van het feit dat het mij uitermate zou vergenoegen om u

  • ergens,
  • locatie  uiteraard door u te bepalen,
  • ooit,
  • tijdstip tevens door u vast te leggen, in een breder tijdsruimte continuum, waarbij geenszins exclusiviteit dient toegekend worden aan dit etmaal
  • te kunnen ontmoeten,

om één en ander te materialiseren.

Te dien einde heb ik het euvele en vermetele plan opgevat om u per mobiele telefoon te wijzen op het feit dat u electronische correspondentie in uw persoonlijke digitale brievenbus hebt…
Ik geef toe dat een dergelijke redundantie blijk geeft van weinig daadkracht, maar ik denk anderzijds dat het een ‘opportuniteit tot contact’ meer is, die mogelijks leidt tot een goede afloop…

Hopend op goed gevolg en ontvangst van dit schrijven, onderteken ik deze gedigitaliseerde correspondentie-instrumentaria, voluit en met mijn naam.

Uw beslissing en goedkeurend antwoord, met genoegdoening tegemoet ziende,

teken ik met meer dan oprechte hoogachting…..

Nou!!!!

Als u er niet moe van geworden bent, ik anders wel!

Er zit een vriend achter het papier, zullen we maar denken. Morgen is het weer beter.