Het zal je maar overkomen. Je schrijft een boek, en het vindt zijn weg naar een groot publiek. Overal waar je komt zie je het verschijnen in de bestseller lijsten. Een feest dus.

Nu moet u weten dat de gemeentes van Zoersel en Zandhoven over fantastische bibliotheken beschikken, en mijn vrouw daar een echte grote fan van is. Ook omdat het aanbod erg actueel is, en als ’t er niet is, dan kun je ’t gewoon bestellen en geen week later ligt het er. Zelfs de huidige Odysseus frenzy konden ze met gemak de baas, nog geen dag later of Stephen Fry lag al op me te wachten. Niets dan bewondering dus, maar zoals Mark Uytterhoeven vroeger al zei: alles kan beter!. Er werd dus eens gekeken of het boek van Chloe Dalton, want daarover gaat het – er ook was. Dat was het geval. De titel van dat boek: Een haas in huis. Daar wil ik het even over hebben. Die titel is knudde. Simpel, eenvoudig, mooi misschien, maar een bron van misverstanden!

Een Haas in huis. Het klinkt als een kinderboek. Maar dat is het niet. Het is ook geen roman, het is geen fictie, het gaat daadwerkelijk over een vrouw die per toeval een haas in huis haalt, en daar een emotionele band mee opbouwt en ook een aantal levensvragen beantwoordt en reflecties opbouwt. Erg lezenswaardig. Een soort memoires, bespiegelingen, een beetje een apart genre dus.

Toen keek ik op de zijkant van het boek, en daar hing een zorgvuldig door de bibliotheek aangebracht labeltje ‘Knaagdieren, Konijnen’. Om het makkelijk terug te vinden en op de juiste plaats te zetten.

Natuurlijk weet ik dat de classificatie in een bibliotheek allicht wel zal gebeuren aan de hand van ISBN nummers en barcodes, maar ik ben bijvoorbeeld een vent. wij vragen geen hulp. Ik zou alfabetisch zoeken, en vaststellen dat het boek er niet is. En mijn buurman, die konijnen houdt, zal wellicht in de sectie huisdieren of kleine boerderijbeesten het boek tegenkomen en daar de verkeerde indruk krijgen dat het interessant kan zijn om hazen in huis te kweken. Het boek, eens terug geplaatst in de rekken van de bibliotheek vindt met andere woorden nooit meer de juiste lezer. Dat is jammer.

U denkt met mij mee, misverstanden van die aard, dat moet vermeden worden. De hoofd-classifciatie-labelgever-tsaar van de plaatselijke bibliotheek, daarvan kun je niet verwachten dat hij alles leest voor hij het etiketteert, dus de helderheid in de titel is vanaf nu van het grootste belang.

Ik zie dat bij mijn stukjes ook. ‘Tomorrowland-elfjes’ en ‘Ik zen een hele culturele’ , doen het stukken beter dan ‘De Beiaardier’ of ‘Woordpollutie’.

En ‘Hot Marijke’ en ‘De liftende hoer’ doen mijn leescijfers door het dak gaan! Hoe komt dat? Thema en bewoording, beste vrienden. Denk daaraan in het vervolg, als u nog eens een bestseller schrijft!

Ook mevrouw Dalton moet misschien een wijziging van de titel overwegen: Het hazenpad bestaat niet, Angsthazen en andere mythische dieren… ik zeg maar wat. Iets wat intrigeert en niet verwijst naar het hobbyleven. ’t is maar een gedacht!