Hij zat mistroostig voor zich uit te staren in het café. Een half pintje, en wat muziekpartituren. Er was verder niemand, dus ik knikte beleefdheidshalve en informeerde vrijblijvend naar ‘hoe het ging?’. Dat doen wij in Vlaanderen. Wij willen niet echt antwoord, maar we willen vooral niet dat mensen ons voor lomp en gesloten houden. Behalve in bepaalde streken, waar ze daar prat op gaan.

Ik had het ook beter niet gevraagd, want in de plaats van ‘ça va!’, kreeg ik een trieste oogopslag en een antwoord dat – helaas voor mij- om een vervolgvraag smeekte…

‘De mensen hebben geen gevoel voor muziek meer! dus het gaat slecht met mij…’ Meer dan een ‘oei’ kon ik er niet tussenkrijgen. Hij stak al van wal.

‘Weet u waarom ik hier zit? Ik ben de officiële beiaardier van Bommerskonten! Ik zou nu voor de beiaard moeten zitten en de ziel uit mijn lijf hameren met mooie melodieën, maar de mensen lusten er geen brokken van! De vernedering, mijnheer! Al na een kwartier kwamen ze mij met vier man uit het torentje halen. Ik had net mijn eigen gearrangeerde versie van ‘Highway to hell’ ingezet, wat mooi aansloot op het vorige nummer ‘Door de wind, en de regen’, van Ingeborg!’

Ik fronste bedenkelijk en dat moet hij gemerkt hebben. ‘Ook geen fan zeker? de wethouder, en drie mensen van de lokale horeca… ik zal niet zeggen met geweld, maar toch met lichte dwang. Of ik in ruil voor gratis bier in hemelsnaam kon stoppen met spelen? Ik zou zogezegd de klanten van de terrassen wegjagen! Cultuur ruimt baan voor platte commerce. Hoe is het in godsnaam mogelijk. Ik heb een opleiding genoten, mijnheer! In Mechelen nota bene, en in Amersfoort. Ik ben een ernstig muzikant, maar niemand wil het horen.’

‘Misschien moet je minder nadrukkelijk aanwezig zijn’ oppperde ik. ‘Niemand zit te wachten op de Scala versie van ‘Run to the Hills’ op carillon. Of zelfs Oya lélé van K3 niet. Speel om het uur een kort klein herkenbaar stukje en dat vindt iedereen voldoende’

Hij liep rood aan. ‘Mijnheer, kijk, hier, mijn beiaardhandschoenen, speciaal gekocht in Amersfoort, uniek en op maat! die moeten glad worden van het beuken op de pedalen en de stokken! ik wil mijn muziek laten horen, ik wil mijn talent de wereld insturen. dat zal niet gebeuren met een riedeltje tijdens de weekends!’

Er zijn zo van die momenten dat hypocrisie het wint van heldenmoed. Met een flauw en bemoedigend ‘Je vindt wel een oplossing samen met de mensen van de stad hier…’ nam ik afscheid van de man en installeerde me op het terras, blij dat ik gespaard zou blijven van beiaardmuziek in het volgende uur.

Waarom? Ik heb altijd al gevonden dat er wrede straffen moeten uitgevonden worden voor beiaardiers die erg nadrukkelijk aanwezig zijn in het terrasleven! There, I said it!

En waarom? De eerste vijf minuten klinkt dat amicaal, fijn, maar dan ineens neemt de passie, de furie het van die mensen over. ze komen in de ‘zone’, en beginnen te hameren. En dan komt het verschrikkelijkste… Eigentijdse versies van succeshits van het moment, op beiaard! Minstens 40 klokken die proberen het ritme te houden van Insomnia (Faithless). dat slaat nergens op. En het ergste… het duurt zo lang eer je herkent waar het vandaan komt. Je bent met een fijn gesprek bezig, en op de achtergrond herken je een patroon, maar het duurt en duurt tot je de oorwurm herkent en net dan zullen ze het volgende inzetten, de extended remix van Uptown Funk van Bruno Mars… Neen, dank je! Echt.