Je staat uren voor de spiegel. Make-up in orde, outfit gecheckt, haar perfect ‘gebraid’, gevlochten, gefôhnt, maar er zijn nog wat onzekerheden. Passen de laarsjes wel bij het rokje? En wat met de kimono?
Die is net niet voileachtig genoeg..Het moet nonchalant chic zijn, niet trashy slut… Maar als ik de laarsjes vervang door die mooie boots met die studs, tja dan moet de make-up ook anders, want die roze rappel in de blush is dan helemaal verkeerd. Voor je ’t weet zijn we een uur verder. Afzien! lijden voor de uitgangsesthetiek.
Ik weet daar natuurlijk niets van, maar ik stel me voor dat het zo moet gaan. Een wereld van verschl met de mijne. Ik doe een jeans aan, en een hemd. That’s it. Geen keuzestress. Maar ik moest er aan denken toen ik een paar weken geleden, op een vrijdagnamiddag met een vriend zat te praten over mogelijke projecten, op een zonnig terrasje aan Berchem station. Ik weet het, dat is erg ver van elke place m’as-tu-vu in Antwerpen, maar dat komt omdat wij dat niet zo belangrijk vinden. Tijdens ons gekeuvel zag ik steeds meer feeëriek opgemaakte elfjes rondlopen op het stationsplein, op zoek naar de bus die hen naar het ‘love paradise’ van Tomorrowland zou brengen. Want het was immers die tijd van het jaar. Efteling voor volwassenen. Prachtig, Mooi! En dat meen ik. Ik heb er vorig jaar een bezoek achter de schermen mogen brengen, en het is werkelijk indrukwekkend. Alleen maar respect. Maar nu dus ook een beetje vreemd om te zien, mensen moeten immers op dat evenement geraken… De elfenoutfit kon niet harder misstaan op het fantasieloze plein waar bussen af en aan reden. Waar poëzie gortdroge proza ontmoet. Het zal je maar overkomen dat je helemaal opgetut op de verkeerde bus zit en moet uitstappen aan Hoboken polder. Of midden op de Turnhoutse baan tussen de viswinkels beland. De snelbus naar Turnhout is ook een dramatische mogelijkheid. Ik hoopte dat ze ’t goed deden.
Dan hadden de elfjes van de midweek het iets makkelijker. Dan was het namelijk ‘Love Tomorrow’. Een congres – nou ja, een happening – die zo stilaan het summum van ‘seen and be seen’ benadert. Ik liep er een oud creatief directeur tegen het lijf en toen ik hem vroeg wat hij er tot nu toe van vond keek hij mij wat geringschattend aan. ‘Guido, dat is hier den BAM (vakvereniging marketing) niet hè! drinkt een pintje, loopt wat rond, geniet van’t mooi weer en klapt met de mensen!’… wat dom van mij!
Ik vond mijn weg al helemaal niet tussen al die sprekers, op verschilende podia, die ik ook niet altijd vond (Ik heb ongeveer 10 km gewandeld, die dag). Sprekers die met vrij hermetische titels in hun speeches mij iets zouden proberen duideliojk te maken rond mental health, wellbeing, sustainability en natuurlijk AI. Er waren ook robots, ik heb ze zien lopen, met mannetjes achter hen met een controller. En een rollende frigobox, ook computer-gestuurd. Dat zal wel IOT geweest zijn, of een illustratie ervan. Er zaten frisdrank blikjes in die rijdende kar, en ze hadden een mens nodig om ze uit te delen. Indrukwekkend!
Maar ik dwaal af. Ook op dit evenement waren dus tomorrowland elfjes, weliswaar wat ouder, meestal ook wat rijker, denk ik. Met outfits die niet samen geschraapt/geimproviseerd werden, maar stijlvol door de Essentiels en Barcelonas van deze wereld werden aangeboden.
Deze elfjes kwamen in keurig gewassen tesla, byd, bmw en mercedes aangereden. al dan niet gechapperoneerd door strakke mannen in stijlvolle zomeroutfit. Denk beige, havermout en creme. Bij de dames overheerste het glitter op mooie pastels en dure sneakers natuurlijk, met een rappel accentje.
Voorwaar een prachtig generatie- en interesse overstijgend initiatief van de mensen van TML. Voor elk wat wils, alleen niet voor oude, fantasieloze krokodillen zoals ik er eentje ben… maar ik leer daar dan weer iets van, Volgend jaar lees ik een boek, die dag.