Al lachend zeg ik dikwijls ‘ik sta elke ochtend goedgemutst op, en dan wacht ik op de kloot die mijn humeur verziekt’. Soms ben ik dat zelf, In een spiegel kijken en denken ‘Waarom, Guido, Waarom?’

“Omdat hondjes altijd zorgen voor clicks” (afb Devans1202via pixabay)

Maar meestal is er iemand anders verantwoordelijk voor. Dat is echt zo.

Er is bij mijn weten geen enkele reden om met het verkeerde been uit bed te stappen. Katers tellen – zoals al eerder gezegd – niet mee. Uiteraard word ik vergevingsgezinder naarmate de dag vordert. Al die andere mensen hebben immers ook ‘kloten ontmoet die hun best doen om het te verzieken’. Maar ’s ochtends? Neen, dat kan er echt niet in. Ik denk echt dat mocht ik ooit een lief gehad hebben die slecht gehumeurd de ogen open sloeg, ik zou het terstond uitgemaakt hebben. Als het eerste wat je ziet ’s ochtends, een onvervalste Guido grijns is, kom op! Waarover kun je dan nog klagen.

Als kleine jongen overkwam het mij wel dat ik ietwat ‘grumpy’ aan de ontbijttafel verscheen. Mijn ouders maakten daar heel snel komaf mee. ‘Oei, ons Guidoke is precies nog wat moe, vanavond een half uurtje vroeger naar bed!’ En zo geschiedde. Zo simpel en onwrikbaar waren de regels. Desnoods dag na dag herhaald. Elke dag wat vroeger naar bed, soms zelfs nog voor de Fabeltjeskrant (geen idee wat dat is? Boomers wel!) Na amper vier dagen stond ik te blinken als een zonnetje aan het ontbijt. Dat is ook weer licht overdreven, maar toch. Ik was tenminste genietbaar voor de rest van het gezin.

Natuurlijk, als je opstaat met het vooruitzicht dat je nog twee uur moet besteden aan Koreraanse gezichtsverzorging, of zeven outfitchecks moet doen, dan werpt dat een ander licht op de zaak. De druk is nu vele malen hoger, dan vroeger, waar we gewoon de jeans van gisteren terug aantrokken. Misschien is het dat wel. Onze roemruchte ‘sociale media’ hebben ons geleerd dat we alles kunnen bereiken, vanuit eigenheid en zo. Inner strength, quoi! Omdat we onze ’tribe’ kunnen opbouwen. Een tribe van gelijkgestemden, fans, bewonderaars. Volgers waar we vooral geen dissident stemgeluid meer van horen. We worden bevestigd en versterkt in wat we doen en denken. ‘Good for you, right you are…!’ En uiteraard hoort daar geen tegenstem bij, je hebt het recht om zo te zijn en je zo te uiten.

Vroeger in een lang vergeten cursus natuurrecht (het is iets anders dan wat de ongeinformeerde lezer denkt!) las ik de quote dat ‘iemands vrijheid stopt, daar waar die van een ander begint’. Misschien moeten we daar wel wat meer aan denken. Het is je volste recht om slecht gemutst te zijn, maar hou wat rekening met de mensen rond je, want die hebben daar eigenlijk niets mee te maken. Ik al helemaal niet. Je zag dat overigens ook al verschijnen in de meetingrooms. Voor je begint met de vergadering, moet er eerst een check in gedaan worden, om zeker te zijn dat iedereen mee is, en om rekening te houden met alle persoonlijke strubbelingen. Fijn hè?

En begrijp mij niet verkeerd, het is perfect ok om niets te zeggen tot je je eerste kop koffie binnen hebt, zelfs een zacht gepreveld goeimmmrggggnnn en terug in slaap vallen, allemaal ok! Maar de klachten of het uitwerken van je rothumeur, op iemand anders. Doe dat toch niet. er is al zo weinig vreugde in de wereld. Willen we dat afspreken, ja?