Benzinestations en de poëzie van het wachten…

wachten en mijmeren

Ik denk dat ik een cyclische zaag ben. Soms zijn het vrouwen, dan weer kinderen. Soms zijn het de ‘gehypete’ fenomenen zoals Valentijn en Halloween en dan ineens krijgen de nieuwe productjes de volle laag. Plots zijn het weer de internet-must-have’s, of het simplisme van de sociale netwerken, maar mijn lievelings onderwerp om over te jammeren, het is en  blijft de retail. Een eerste lief ken je het best, en vergeef je het minst, denk ik. Alhoewel, alhoewel, maar dat is een ander verhaal.

Als ik het romantisch benader, dan ben ik een mobile warrior (ja Danny, ’t is van u, maar ’t is dan ook mooi!). als ik er nuchter naar kijk, ben ik één van die velen, die om duistere redenen gevraagd wordt om zijn job op een afgesproken plek uit te voeren. Dat maakt dat ik nogal dikwijls in de auto zit.  Helaas ben ik niet de enige.

Het zal menigeen verbazen, maar door de jaren heen heb ik een patroon ontdekt. Het is het drukst ’s morgens, en ook ’s avonds.  Ik denk dat dat komt omdat de mensen dan ‘van en naar het werk rijden’.  U bent nog steeds mee?  Ik ben één van die zwervers die ook overdag al eens hun automobiel durven gebruiken, en dan valt het mij op dat er beduidend minder verkeer is. Dan kun je rijden. Daarvoor alleen al zou een mens al eens wegvluchten van kantoor.

Ik heb mezelf nooit als het scherpste mes uit de lade beschouwd, maar als ik, na jaren pendelen en straatscheuren er achter ben gekomen dat dat puur intuïtief de piekpunten ongeveer zo liggen, zou het dan niet meer dan logisch zijn dat de organisatie-consultants, traffic-coördinatoren, arbeidstijd-inplanners van de diverse petroleumboeren in dit land dat ook kunnen?

Het zit namelijk zo. De winkeltjes van’t naft station, kleine goudmijntjes, die relatief ongehinderd door concurrentie hun productjes kunnen verkopen, dat is retail hemel en hel tesamen. Hemel, omdat  alles mogelijk is, qua aanbod voor de ambulante verkopers en de pendelaars, en met zo min mogelijk margeverlies. Het is een ontwikkeling die ik graag volg. Hel, omdat er één bottleneck is! De kassa’s.

Hoe vaak ben ik er ’s middags al geweest om een kleffe hap binnen te trekken, en dan zitten er drie van die kassadeernes hun liefdesleven en/of scheidingsperikelen te becommentariëren, landerig mijn “driehoekje gezond” onder de scan zwierend en ongeïnteresseerd mijn duiten binnen harkend. Het gaat snel.

Drie! Eén moet werken, de twee andere sympathiseren. Het is niet anders.

En dan kom je ’s avonds in datzelfde ding, wil je een flesje water, of godweetwat… en dan zijn de kassa’s gesloten, behalve dat eentje waar een schaap zit te blazen en aan een Poolse trucker probeert uit te leggen dat Calais in de andere richting is. Kid you not.

Kom op, Heren en Dames van Texaco, Shell, Total et j’en passe… hoe moeilijk kan het zijn?

’s morgen en ’s avonds… veel verkeer, veel mensen, veel klanten… veel kassa, en dus ook kassiers!

Moeilijk? Opschrijven en van buiten leren. Mijn dank is groot.

(hè hè dat lucht op)

Advertenties

6 gedachtes over “Benzinestations en de poëzie van het wachten…

  1. Cyclische zaag, grappig, maar het klopt wel.
    En die foto van George clowny is ook zalig. En ge trekt er dan nog zo goed op

    Doe zo voort!

  2. De truuk is om binnen te komen vliegen, en geagiteerd en gejaagd te lijken, daar schieten die mensen meteen van wakker, en dan willen ze jou zo rap mogelijk de deur uit. 🙂

    En ge zijt ne man, anders had je er Total wel van tussen gelaten 🙂
    Bij Total kan je namelijk gratis het toilet gebruiken, elke vrouw die al eens de baan op moet zal je dat kunnen vertellen, en bij Total lijken de wachtrijen ook altijd mee te vallen.
    Herken ik daar trouwens het Texaco-station nét voor de Kennedytunnel als je van Gent naar ’t Stad rijdt?
    Aah, dat ken ik, want daar hebben ze een werkend (!!!) machine staan om lucht in je banden te pompen 🙂

  3. ach, geen zorgen, een groot deel van het internet en zeker het ‘social’ stuk ervan functioneert hoe langer hoe meer als riolering van de consumptiemaatschappij. ik ben er niet voor maar ook niet tegen. het indiceert wel iets

      • een vriendin zei me overlaatst iets in de sfeer van “de meeste mensen verdienen het recht niet om een mening te uiten”. in tijden van een verplichte en dringende vrijheid van meningsuiting een compleet verdiende mening wat mij betreft, laat ons daar het breakpoint leggen 😉

        enne, lunchke in gent kan altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s