Het strelen van boeken

Er zou een woord moeten voor bestaan. De liefde bedrijven is het niet, maar puur fysiek genot ondervinden door het aanraken van boeken, dat zou toch een naam moeten hebben?

Ik heb een paar boekenplankjes geinstalleerd, en dat krijg je weer dat eeuwige gevecht. wie mag er op, en hoe? Ik heb er vroeger al eens over geblogd, dat dat een allesbehalve éénvoudige taak is. Welk keuze criterium? Een paar plankjes, dat is geen bibliotheek oefening, ’t is niet dat je alles onder handen neemt. Neen, nu zijn er wat? 40, 60 boeken die promotie krijgen. Die van het stapelen verdwijnen naar de verhevenheid van de plank. Publieksspelertjes. Blijvertjes, Klasbakken.

Maar ook daar moeten er regels en rechtvaardigheid zijn. Ok, dat boekje van Finkielkraut is mooi, en het staat scherp om het gelezen te hebben, maar wat heeft het met je gedaan? De emotionele weging is te beperkt. Locke daarentegen, in de goedkoopste uitgave ooit, is een certitude. Net zoals die ene goedkope uitgave van Lijmen/Het Been niet hoeft te vrezen. Ja, boeken hebben een ziel, en net zoals in Toy Story, denk ik dat je ze pijn kunt doen door verwaarlozing.

Van meet af aan is duidelijk dat het een arbitraire keuze wordt. Een keuze die bepaald zal worden door omslag, kloutscore van de auteur, likeability van het onderwerp, en dan last but certainly not least… Wat heeft het boek gedaan met mij.

En dan begint het strelen, en de gewoontesex. Op zich wellicht een metafoor voor iets anders. Zo’n Oscar Wilde, die weet met zekerheid dat hij terug promotie maakt. Het is goed even te toeven onder de andere boeken, maar de complete works, tja, dat moet gewoon terug in ’t zicht liggen, klaar om te doorbladeren, een quote op te zoeken, bij de hand te hebben… Hij weet het, ik weet het, hij weet ook dat het een kwestie van tijd is voor ie weer op het nachtkastje belandt, de hautaine slet.

Neen dan heeft zo’n Brouwers of Coupland het moeilijker. Mooi, of boeiend, maar ze raakten mij niet. Net zoals ik dweep met Hermans en Reve, kan Mulisch mij gestolen worden. Ook al heb ik er quasi alles van gelezen, hij pakt mij niet. Wolkers wel. En Vestdijk, die oude schurk, komt vanuit de achterhoede terug opzetten, eindelijk klaar voor…

Dichtbundels. Moeilijk! Dan neem je zo’n Zwarte jager van Jules Deelder nog eens vast, op slag dertig jaar jonger, en de grijsaard komt boven. Was het werkelijk zo groot als poëzie? Eerlijker word je ook op deze leeftijd. De Coninck, Claus, meesters van de taal. Deelder en Chabot, punkpoëts en meester van ritme en performance, maar is het een boekje dat op het schap moet? Ondertussen heb ik het opnieuw uit… Toch maar niet, of wel, het is zo mooi, die gebeitelde kop van Jules, en het overweegt niet… het kan er quasi nonchalant tussen. Vooruit dan maar.

Het gaat door, boek per boek, en altijd trager. Het hangen van de plankjes kostte een uurtje tijd, het selecteren van de boeken een dag, en ik ben nog niet tevreden. Of toch wel, want ik heb een heerlijke tijd gehad. Hier en daar een herinnering, een oude bladwijzer, een kattenbel of een post it. Sepia dat opnieuw verlevendigt, herinneringen die aan kleur winnen, een simpel geluk. Of overdrijf ik?

Advertenties

13 gedachtes over “Het strelen van boeken

  1. Fladeren. Een samentrekking van bladeren en fladderen. Het aanraken van boeken, niet met de bedoeling ze te lezen maar gewoon om ze te ervaren op een lieve, sensuele manier zoals een vlinder zonder voorkeur één of andere bloem fladdert van de ene naar de andere. Zonder voorkeur voor één of ander boek maar uit liefde voor alle boeken. Ik flader, jij fladert, wij fladeren.

  2. Het is inderdaad schitterend om boek per boek mooi op zijn plaats te zetten en te voelen. Het voelt inderdaad aan zoals je beschrijft, alleen had ik daar nog nooit echt bij stilgestaan. Het enige wat ik wel weet is dat ik persoonlijk om die reden alleen al – het zicht en het gevoel – het papieren boek nooit zal inruilen voor het e-book…

  3. Dag Guido,
    zoveel moois over boekenplanken en hun boeken in één blog. Ik dacht dat alleen wij boekenverkopers over boeken strelen praatten?
    Voor we met vakantie gaan zeggen we ze steeds allemaal even gedag. Als we terug zijn strelen we ze stuk voor stuk en we voelen dat ze ons gemist hebben en visa versa. Ik ben zo vrij een link van jouw blog op onze winkle FB pagina te zetten. Mag het?

  4. De geur van oude boeken is ook puur genieten. Een tweedehandsboekenwinkel heeft een opmerkelijke zoet-houten geur die haast verslavend werkt. Of thuis nog eens je oudste boeken bovenhalen, enkel en alleen maar om extatisch te worden door de geur alleen.

    • Wat ben ik blij dat dit onderwerp aan bod komt… Dank je wel! Zelf kan ik – naast hetgene – wat jullie, @Prachtige Pjotr & @guidoooh, hierboven beschrijven, ook zo intens genieten van de ‘parfum’ van de inkt en het papier, alsof je de geschiedenis dat een boek met zich meedraagt ruikt…. zalig..!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s