De bonsai-kweeksters (1) : het pintritme

Twee vrienden. Ontiegelijk vroeg op de luchthaven. Lachen, plezier maken, vertellen, en de tijd doden tot het vliegtuig opstijgt. Met een ‘croque monsieur’, en ja, beide heren pakken er een pintje bij. Om half zeven ’s ochtends. ‘T is speciaal, en niet voor elke dag, maar het kan wel. Het inzetten van een week vakantie, op een luimige wijze, onder venten. Tijd is een conventie. Het is mij ook al overkomen dat ik om 7u ’s ochtends  tijdens de Gentse feesten nog een glas bier binnen sla op de Vlasmarkt, vooraleer mij in de Irish Coffee’s te smijten. En ja, als ik dan naar huis stap durf ik er ook nog eens een hamburger met uien en mosterd tegen smijten. Alles voor 10u ’s ochtends.

Beetje vent doet daar niet moeilijk over. Doet het ook niet elke dag, en ziet er zeker geen structureel gegeven in. Wij pakken dat soort dingen met wat luciditeit, zelfspot en de goesting van het moment. Met een beetje branie toch ook, durf jij? Ik wel.

Onze helden stonden dus te genieten van hun ochtendlijk avontuur (Twee jongens nemen het vliegtuig), toen daar ineens een boze vrouw tussen kwam. ‘Maar allez, Michel,  dat meent ge niet! Als ge zo gaat beginnen gaat het rap gedaan zijn, dat is toch nergens voor nodig, etc., etc…’ U kunt allen aanvullen, want u hebt uw moeders, eega’s of vriendinnen dat ongetwijfeld ook al een keer horen zeggen. Onze Michel keek, zuchtte, pakte dienblad en pils op, en ging een eind verder staan, om van het gezeik af te zijn. Ze bleef echter volgen. En het strekte de man tot eer. Hij bleef onverstoorbaar verder eten en drinken, en babbelen met zijn vriend. Een eik. De vrolijke sfeer was weg, dat wel.  En toch heeft hij ze ooit graag gezien, en zij hem allicht ook.

Vele vrouwen zijn diep in hun hart eigenlijk  bonsai-kweeksters. Maar dan lichtjes anders.  In plaats van een klein boompje met veel geduld om te vormen tot een mini-boom (wat ze helaas maar al te vaak proberen met hun kinderen), proberen ze het met hun man. Ze zien een prachtige eik, met een geweldig mooie uitstaande kroon, prachtige knoestige takken, brede stam en bast, goed geworteld in de voor de eik zo vertrouwde grond. Die moeten ze hebben! Daar gaan ze werk van maken.

En dan leggen ze het geduld aan de dag van de echte grote bonsai-kwekers. Snoeien, omvormen, anders voeden, bijsnijden, miniaturiseren. Het is een levenswerk, en het maakt niet uit dat het resultaat nooit helemaal af zal zijn, “‘T is immers een levend wezen…”.

Hoe gaat dat in zijn werk? Wortels moeten eerst ingekort, en dan in andere grond.  Een voorbeeld : ” Ik weet niet goed wat gij aan de café vindt, het stinkt daar, ze geven slechte wijn, de muziek staat te luid en dat zijn allemaal boeren.” Dat dat het café is waar manlief al sinds zijn vijftiende met de mannen van de scouts zat, dat heeft allemaal geen betekenis. Hij moet uit dat milieu gehaald worden, met al die slechte invloeden, herinneringen aan vroeger,  schimmen van ex-lieven die toch aanwezig blijven, verleidingen allerhande kortom.

“Maar neen, ik vind dat niet erg dat ge een pintje gaat drinken met de vrienden, maar doet dat ergens waar het plezant is, en waar wij ook soms eens kunnen zitten.  Voor je’t weet zitten ze aan een tafeltje, in een tea-room of brasserie. Twee, drie koppeltjes, de venten aan’t bier, en de vrouwen aan de witte wijn.

Levensgroot dilemma voor de mannen. Hun ‘pintritme’ wordt onderbroken. Ik leg het even uit.  Venten ondereen drinken pintjes. Het ritme waarop ze dat doen wordt bepaald door zowel de traagste als de snelste drinker. Het is zoals de menstruatiecyclus van bonobo’s in groep. Dat aligneert zich. Na drie, vier pinten is er een groepsritme, waarbinnen iedereen meehijst. Zonder te oordelen. wie zijn glas leeg heeft en ziet dat ongeveer de helft van de groep ook droogstaat, die betaalt. Geen gezeur, geen overpeinzingen, vooral ook geen bierbitterende opmerkingen zoals ‘amai, wij trekken er nogal aan door’… In sommige meer diverse gezelschappen is er ook nog de techniek van het tussenpintje, maar dat komt in een andere blog nog wel aan bod.

Terug naar onze knapen aan het tafeltje. Miserie en tactiek halen de bovenhand. Het pintritme wordt immers niet aangehouden als er dames wijn zitten te nippen. Het zou perfect kunnen, maar het gebeurt niet, omdat er, vanaf glas twee, opmerkingen komen, over hoeveel en hoe snel en of ze nog wel een zouden willen, en of ze misschien niet zouden overschakelen op iets anders.Dat is niet leuk. Vinden veel mannen.

Ze kunnen perfect 1 on 1 om met een wijn- of waterdrinkende partner, en zelfs zonder noemenswaardige problemen inschuiven in het tragere zwelgritme, maar van zodra er meerdere mannen rond een tafel zitten is het toch moeilijk. Daarom zie je ze ook overschakelen op grotere volumes. Het wordt een uithoudingswedstrijd. Zo lang mogelijk nippen zonder leeg glas. Nen drieëndertiger is dan toch altijd 8cl meer. En pak dan een bierke waar wat ‘beet’ op zit, een trappistje of een duvelke, dat remt ook af.

De bonsaikweekster ziet de domesticatie aan, en is blij. ‘die van mij kan zich gedragen, hij zit er proper bij’. Die van haar wil eigenlijk niets liever dan in een zweterig, rokerig rokershol rechtstaan en pinten drinken… Maar fase 1 is achter de rug, verpotten in andere grond, met aangepaste zuurtegraad.

Benieuwd naar de andere technieken? come and see next time, ik heb er nog wel wat…(oh, ja, voor ik de vrouwen op mijn nek krijg, Het valt niet uit te sluiten dat mannen ook hun lompe technieken hebben om te proberen hun bloem van een onafhankelijke vrouw (want dat willen wij immers allemaal! tot we ze hebben) onder de knoet te houden, maar dat valt buiten het bestek van dit verhaaltje.

Advertenties

10 gedachtes over “De bonsai-kweeksters (1) : het pintritme

  1. Ik ben ook een grote fan van de tussenpint, al is het omdat ik gewoon te langzaam drink. Maar als vrouw , wordt je door je eigen soortgenoten weleens (meestal) scheef bekeken als je mee met het heerschap in dergelijke etablissementen vertoeft én bier drinkt, want da’s ordinair. Met plezier stuur ik bovenstaande stukje naar een aantal dames die zich hieraan schuldig maken. Weliswaar, goed beseffend dat diezelfde dames me het vervolgens weer eens zeer kwalijk gaan nemen! Niettegenstaande was het weer een aangenaam leesdessertje! Waarvoor dank.

  2. Ik verkies alleen de omgang met vrouwen die niet moeilijk doen over pinten, scheve kroegen, hamburgers, in maart buitenkomen zonder jas. Zo van die vrouwen die ooit eens begonnen zijn aan een Bonsai, en dat maar rap gelaten hebben voor wat het was.

  3. Guido, m’n eerlijk- en oprechtheid gaat me hier waarschijnlijk zuur opbreken, want ongetwijfeld word ik meteen hierna zwaar op de korrel genomen door de rest van mannelijk Vlaanderen, sowieso gekleineerd met dooddoeners als daar zijn ‘gij onwetende!’, ‘gij naïeveling!’ of ‘binnen een paar jaar zult ge wel anders klappen!’ en met een beetje pech zelfs beledigd, en toch neem ik het risico en schrijf ik hier wat ik bij het lezen van bovenstaand stukje de ganse tijd aan het denken was:

    Keep it simple, en laat ons eerlijk wezen: alle mannen die in bovenstaand literair stukje hun madam herkennen, troffen simpelweg de foute madam. Punt.

    Pijnlijk simpel, ik weet het. Maar daarom niet minder waar.

    • Laurens,

      ik veralgemeen niet, ik observeer hier en daar iets, en de hoofdbedoeling blijft een milde glimlach. Ik vermoed dat iedereen die mijn stukjes leest er zo over denkt; wij zien ons madammen graag, en zij ons hopelijk ook. Neemt niet weg dat er hier en daar toch iets herkenbaar in zit, niet?
      En uiteraard wens ik u en uw madam het allerbeste met elkaar 😉

      • Waarschijnlijk is het omdat ik geen ‘smileys’ achterliet? Maar ik bedoelde het zeker niet ‘te serieux’. Het opzet van je stukje ontging me niet. Maar wou enkel wat tegengas geven.

        Weet je, dat ik er zo serieus op inga, is omdat ik me nog elke dag kan verbazen (lees: ontgoochelen en of ergeren) over de manier waarop menigeen met / in z’n relatie te werk gaat.

        O.a. m’n beste maat werd het slachtoffer van een doorgedreven versie van het type van partner dat jij hierboven omschreef. Die gast moest alles zijn, doen en kunnen, en het liefst van al reeds gisteren. Korte versie? Later zou blijken dat zij anderhalf jaar lang een dubbelleven leidde. Word ik kotsmisselijk van, weet je,van zulke histories… Maar ja, ik weet het, zó serieus had je het ook weer niet bedoeld, I know. 😉

  4. Ik ben een grote fan van de tussenpint. Ik ben nogal een trage drinker en één van mijn beste vrienden drinkt als een Engelsman. Dus als we samen op café zaten, bestelde hij regelmatig een tussenpint. En zo hadden toch nog het gevoel dat we samen pinten pakten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s