Vroeger had ik lelijke tanden, ik lachte besmuikt en was beschaamd om mijn ivoren wachters.
ik kon er wel alles mee eten, los door ijsjes knabbelen, ijsblokjes tegen laten tikken, ribbetjes en taai brood, allemaal geen probleem.
Na een jaar werken en ploeteren door een begenadigd tandarts (make no mistake, de man is een godswonder in zijn vak), heb ik nu een prachtige eetkamer, en zou – mocht daar reden toe zijn – breeduit kunnen lachen.
Alleen, ik kan er niet mee bijten, of ik durf niet, of het voelt vreemd, het doet zelfs een beetje pijn, verbeeld ik me . Erger nog, ik kijk op tegen eten, ongezien.
Ik eet nu puddinkjes, en vloeibaar voedsel. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn.
On the sunny side: ik vermager al lachend, ik vermoed dat supermodellen het ook zo doen. Er is dus nog hoop.
Just! Guidooohh 
Bedankt Michiel, voor de complimenten over mijn werk. Het is alweer ruim tien jaar geleden dat ik dat schilderde. Grappig ook om het ter illustratie terug te zien.
Groetjes, Sonja
Heb ik nog niet veel van gemerkt, van die vastvoedingaversie. Dus dat zal nog wel meevallen, niet?
Waar heb je die afbeelding gevonden? Vind ik wel interessant. Heeft een Tuymans/Borremans gehalte.
Ciao –Michiel
http://www.studiolasogne.nl... ik zou misschien beter ook even vermelden, heb eerste de beste ietwat smakelijke afbeelding van tanden erop geknald… Qua vaste voeding, het is nogal recent allemaal.