NMBS en customer care

lege stationsgang

lege stationsgang

Ik ben mijn rijbewijs kwijt. Voor een maand ongeveer. Niet zo leuk, maar we overleven het met behulp van vrienden, Niels (my personal driver), en het openbaar vervoer. Die alternatieven zijn nodig, omdat Niels ook nog ergens een leven heeft en de hectiek van het mijne niet voetstoots dient over te nemen. Althans dat dacht ik. Tot ik de trein nam.

Ik ben een gezellig mens, al zeg ik het zelf. Ik heb ook geen problemen met de tijdschema’s van anderen, als ik mij daar moet naar schikken. Ik zorg er dan wel zelf voor dat ik het naar de zin heb. Niet zo in het Station van Gent St Pieters op zaterdagavond, 11u.  Daar kan namelijk niets!

Met enige zin voor nostalgie herinner ik me een treinstation als een soort hangout ruimte voor het zelfkanterige. Hoe later op de avond hoe ‘weirder’ volk. Nu is dat een hel verlichte, propere ruimte, met wat automaten, beeldschermen en verder niks. Als ik niks zeg, dan is dat ook zo… Zelfs geen toilet.

Ik ben al niet zo’n ervaren treinreiziger, maar ik vind het dus hemeltergend dat je je ticket enkel via een terminal en een bancontact kaart kunt krijgen (ik ben nogal een cashman).
Bovendien mis ik die gele affiches, die je kunnen vertellen welke trein je hebt, om hoe laat, en waar ie overal stopt. In een oogopslag heb je bovendien alle alternatieven.  Op de één of andere manier geloof ik dat papier meer dan die terminals. Bij die terminal ging het overigens al goed mis; ik heb twee tickets gewonnen in plaats van één. Ik ben er bovendien zeker van dat ik minstens één trein heb laten lopen, gewoon omdat ik niet goed wist wanneer ze nu eigenlijk helemaal vertrekken. En geen hond, geen nmbs bediende om het aan te vragen. Vroeger zat er altijd minstens één, een beetje een nors mannetje, het deed wat denken aan het leger, het had wel wat, zeker als je dronken tegen hem aanlalde konnen ze een soort vaderlijk norse bezorgdheid tonen. Nu, niks, nada, noppes, nougatbollen… zoek het zelf maar uit. Ik mag er niet aan denken dat een aangespoelde toerist laat op de avond nog even naar genoelseldere zou moeten met de trein, daar komt ie nooit aan!

En daar zit je dan, minstens een half uur te vroeg, je kunt geen boek kopen, of een krant. Tot daar aan toe. Er is geen open sanitair, tot daar aan toe. Maar je kunt zelfs niets meer drinken, tenzij je genoeg muntjes hebt om ergens een blikje te scoren.  Dat is toch volledig van de pot gerukt. Het moet toch een kleine moeite zijn om ergens een barretje open te houden tot de laatste trein vertrekt/aankomt?

In tijden waar het autoverkeer in de knoop zit, waar de cheap airlines het vliegverkeer banaliseren is dit de manier waarop de NMBS reageert… we gaan nog stroever doen. En PR-gewijs uitpakken met veel reizigers tijdens de piekdagen aan de kust. We gaan Luik en Antwerpen als station vernieuwen, wat echt mooi is, maar dat wil verdomme niet zeggen dat het aangenaam reizen wordt hè. Zo zijn we niet, wij van de NMBS!

Niels gaat nog lange nachten tegemoet…

Advertenties

3 gedachtes over “NMBS en customer care

  1. Jean-Luc Vanneste het gaat hier over het aanvoelen in een station. Natuurlijk is alles aanwezig, al of niet op de foute plaats en toegankelijk of niet.
    Wij leven nu in een computertijd die ons alleen het allerbeste beloofde. Sukkelen om een ticket te bekomen, emerderen om binnen de dranghekjes te komen op het juiste perron hoort daar blijkbaar bij. Zelfs als het scherm of gele affiche aangeven wanneer de trein vertrekt is het dan wel echt deze die staat te wachten of eventueel een volgende. Als niet ervaren onzekere reiziger, verkoos ik op zeker ogenblik in mijn leven voor nmbs. Alzo kon ik alles, zonder te moeten opletten op verkeer, even op een rijtje zetten. Moest om dringende, niet leuke reden naar Genk en had met waas voor ogen, geen treinwachter in zicht, richting Gent gekozen. Ik zag het al ter hoogte van Sint-Nklaas en heb moeten uitzitten tot Gent Sint Pieters om dan via Brussel … enfin ik bespaar de rest maar raad je, met dwang, aan de ervaring Genk via Gent, Brussel, Aarschot, Hasselt te beleven. Ik kwam in het bezit van een ticket met heel kleinerend ‘verloren reiziger’ op. Het was goed bedoeld maar ik voelde me zo’n klein, dom, bestraft meisje dat ook eens een daguitstapje mocht maken en niets van de wereld kende. Treinreizen heb ik nooit leuk gevonden maar de mogelikheid bestaat wel om de rest van de wereld te zien via den ijzeren weg. Ik voel me stukken beter in Schiphol, Zaventem of Charles de Gaulle dan in een treinstation. De Orient Express misschien ooit nog eens. Ja en de TGV natuurlijk want ik rij niet met de auto naar Parijs en trouwens ik woon op een kwartiertje van het nieuwe Station Antwerpen met 24 perrons over 3 niveaus dus als dat geen uitdaging is.

  2. U overdrijft nu toch wel een beetje. De gele affiches hangen waar ze al god-weet-hoeveel jaren hangen. Het buffet is open tot 01u00.

    • Beste Jean Luc,

      ik ken u niet, maar ik vermoed dat u het goed meent met de spoorwegen… ik ook, overigens.
      Dat buffet was zo toe als wat, en geloof me, ik heb erg hard aangedrongen.
      Die gele affiches heb ik inderdaad gevonden, in de gang op weg naar het perron.
      Vroeger hingen die inderdaad aan de ingang, bijna buiten, naast de witte affiches die de aankomsten weergeven. Het lijkt mij qua communicatieflow logisch om dat daar te laten hangen.
      Bedankt voor uw reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s