Ik weet het niet, ik weet niets…de vox pop.

radio1Vanmorgen op radio 1, een verslaggever die aan de poorten van Opel Antwerpen ‘illustratie en duiding’ verzamelde. Begrijp mij niet verkeerd, ik weet dat het journal dynamisch en zwierig moet, in de slag om aandacht, laten we geen wapen onverlet. Ben ik een oude knar als ik heimwee heb naar de tijd waar experts nog experts waren. Naar een tijd waar een item enkel in het nieuws kwam als het nieuwswaarde had?  Ik heb het gevoel dat de beoordelingen veranderen over nieuwswaarde.. dat oddity, absurdity and frivolity het aan’t winnen zijn. Ik ben daar niet klaar voor. Ik ben opgegroeid met radionieuws dat gevolgd werd door de editorialen van de kranten, met mannen die stukken schreven die er toe deden, de Platels, Ruysen en andere Goossensen. Het moet niet elke dag volksverheffing zijn, maar er mag wel wat van dat bijzitten!

Terug naar het topic. De reporter vraagt, en de ‘man in de straat’ antwoordt. Je moet je voorstellen, die man heeft eindelijk bevestiging gekregen van iets wat hij al lang voelde aankomen, dat hele bedrijf gaat dicht en de zoektocht naar werk belooft niet erg aangenaam te zijn.

“Hoe denkt u hierover?”… Welk zinnig antwoord kun je daar op bedenken?  “Wordt er over gesproken tussen de mensen? Aan de band? ” In godsnaam, het gaat over die mensen hun broodwinning, dus allicht wordt er over gesproken… en dat het er niet vrolijk aan toegaat, dat zal allicht ook wel.  Wat voegt het toe? Wat weet ik nu meer? Of zijn we op het punt gekomen dat normale empatische gevoelens volledig weg zijn, en dat de stichtende taak van de radio nu is om ons iets bij te brengen over hoe mensen zich voelen als hun job op ’t spel staat? Het is voorspelbaar dat je kwaadheid, irritatie, en moedeloosheid krijgt. Qua ‘tranche de vie’ ga je hier weinig dissonanten krijgen, echt niet. En haarscherpe analyses ook niet. Enkel sensatie en tristesse.

Verder was er ook nog een arbeidster, die zich duidelijk niet op haar gemak voelde bij een goed opgeleide journalist (sic), en die drie keer zei ‘Ik weet het niet, ik weet niks’… Sociologisch vind ik dat interessant, qua nieuwswaarde wil ik het niet horen, gewoon omdat het geen nieuws is. Ik stel mij dan voor dat die man, de journalist zo blij was dat hij iemand voor de microfoon kreeg dat hij het daar maar mee deed, whatever the outcome.

Geheel overbodig voegde hij er nog een keer aan toe, dat de sfeer ‘naar de media toe’ niet echt positief was. Ik vind dat de man nog geluk heeft gehad. De idiotie van die tussenkomst verdiende een soort ‘pek-en-veren-en-terug-naar-Brussel’ aanpak.

Toen ik dacht dat het over was, bleek dat ik de duiding van net voor het nieuws ook nog eens tijdens het nieuws kreeg, inclusief de ‘wij weten niks’. Qua goed humeur was het om 8u al over bij mij.  Bijkomend prettig vooruitzicht was dat één van de topics na 8u ‘1 jaar financiël crisis, een terugblik met Yves Leterme’ was, de meest competente premier van de naoorlogse periode. Een mens zou van minder lastig worden. Maar verder iedereen nog een fijne dag gewenst 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s