Grote Vreugde in de Koekoek dreef : het relaas

human-kind-300x300

Piet Konijn is terug. Maar wat een avontuur! Wat een diepe tristesse ook. En eerlijk gezegd, wat een fijn gevoel ook, na de troosteloosheid van vrijdagavond. Het relaas van een 24 uur durende emotionele rollercoaster voor een knuffel.De gedrevenheid van ouders en de warmte van een dorp. Ik wil het niet meteen nog horen, verhaaltjes over verzuring.

Al kan het natuurlijk ook liggen aan de geweldige emotionele impact van mijn schrijfsels… 😉  dat laatste zullen we maar schrappen zeker?

25/01 13h: De tas is weg. Herhaald heen en weer rijden tussen de twee thuislocaties levert niets op. Robbe weet nog van niks. Papa Peter verteerd door schuldgevoel naar weer een andere meeting, mama Karin aan bed gekluisterd op doktersbevel, een emotionele puinhoop. Haar prins mag gewoon niet ongelukkig worden over zoiets. Hij mag opgroeien ja, en geconfronteerd worden met tegenslagen, maar niet dit.

25/01 15h: De scribent krijgt stilaan inzicht in de situatie,  aan de hand van vertwijfelde smsjes en beseft dat het een allesbehalve fijne avond zal worden, heel iets anders dan hij zich had voorgesteld.

25/01 17h: Robbe komt thuis van muziekschool en krijgt het slechte nieuws. Het is al eerder beschreven hier, hoe het kereltje zich manmoedig hield.

25/01 19h: Papa Peter en wat vrienden hadden de buurt al uitgekamd. Spike en ik deden het nog eens over. Inclusief aanbellen waar licht brandt, om het verhaaltje te vertellen. Inclusief als een soort dorpsidioot de plaatselijke neringdoenders (Chinese restaurants en andere Heavens (Doll’s House lag wat uit de richting)). Geen resultaat! Tristesse Ten Otter.

25/01 21h: Robbe diepbedroefd naar bed, de mama, aka de onovertroffen interactive media strateeg, laat een eerste glimp van hardnekkigheid zien… ‘We moeten dat op de sociale media smijten!’ Morgenvroeg. Ik weet wat me te doen staat.

26/01 08h: Blogpostje geschreven, we verwachten er niet veel van, ’t is tenslotte zaterdag, mensen hebben wel wat anders te doen. Tegelijkertijd worden de eerste folders gebust, met beloning, voor de buren.

En toen, toen ging het ineens heel erg snel. Met stijgende verbazing bleef ik kijken naar mijn statistiekjes, naar mijn tweetdeck en naar mijn facebook status. Het bleef maar piepen en oplichten. Grootse golven van sympathie en medeleven. En massa’s mensen die enorm begaan waren met het minidrama.

Laat ons wel wezen, het stelt niets voor, kind verliest knuffel en ipad. Je kunt je er makkelijk van af maken. Je kunt je ook makkelijk vergissen. We kopen een nieuwe ipad en een nieuwe gsm en we zijn er van af.

Niet zo het kind. De ipad kon hem werkelijk gestolen worden. Niet zo, de mama en de papa. Schoon om zien hoe twee volwassen, stabiele mensen meeleefden met het verhaal en er alles aan zouden doen om dat hier recht te krijgen. Posters, flyers, telefoon en natuurlijk de sociale media, alles werd uit de kast gehaald.

Tegen tien uur kwam er nog wat meer steun uit onverwachte hoek. De ex-burgemeester van Zoersel, Katrien Schryvers krijgt lucht van het verhaal en deelt het met haar vrienden en kennissen. Waar mijn hits voor het postje tot dan toe heel gezapig opklommen naar een paar duizend ging het ineens heel erg snel.  Ook de oud-scoutsleiders en een aantal vrienden met Zoersel connectie moeiden zich ermee. Geloof me, ik heb al veel posts geschreven, emotioneel zowel als controversieel, maar nooit heb ik op één dag meer dan 11000 hits gekregen. het stopt overigens niet.  Zelfs Q-music, bij monde van Nathalie Delporte, heeft aangeboden om het op de radio te vermelden. Zelfs ATV doet de moeite om te informeren. Mooi en grappig allemaal.

In de vroege namiddag was er een sprankeltje hoop, telefoontjes van mensen uit de buurt die wisten wie de tas had, maar die mensen waren niet thuis.

Het heeft nog tot 19u geduurd eer het verlossende telefoontje kwam. En wat het nog mooier maakte, het was een spel van generaties. Een bejaard echtpaar, dat via de hulp van hun kleinzoon contact zocht met zowel de mama als de papa.

26/01 20h : Robbe en papa Peter kunnen hun vreugde niet op, de hele tas, met waardevolle content wordt teruggevonden.

Balans van de hele operatie : Zoersel is een warm dorp, mensen kunnen nog geraakt worden door mooie verhalen, en zijn bereid om erg ver te gaan om te helpen. Een kind heeft aan de lijve mogen meemaken hoe ver ouders willen en kunnen meegaan in de beleving van verdriet en wat ze willen opofferen aan tijd en energie om dat recht te trekken. Ik ga nog geloven in de inherente goedheid van de mens. En belangrijk… er is veel gelachen!

Advertenties

21 gedachtes over “Grote Vreugde in de Koekoek dreef : het relaas

  1. Toch tof dat de zak terecht is en dat alle spulletjes er nog inzaten :-).
    Ik denk dat de zak nu wel ipv op het dak te zetten ineens in de wagen gezet wordt.
    Nog veel plezier en geluk met de terugvondst ervan.

  2. Wel tof dat het uiteindelijk toch nog is teruggevonden 🙂 en goed dat de knuffel en IPad enzo er nog inzaten.
    Ik denk dat de zak nu wel als eerste in de wagen wordt gezet ipv even op het dak 🙂

  3. misschien toch ook wel even vermelden dat de mensen buiten Zoersel toch ook een hart voor kinderen hebben. Er zijn veel mensen buiten Zoersel die het ook gedeeld hebben op fb en die meeleefden met Robbe en het lot van zijn piet konijn 😉

  4. Met een textielstift die ik in veritas kocht schreef ik ons telefoonnummer op het labeltje van mijn kinderen hun knuffel; zo kwam ons zoontje zijn konijn ook terug! Dezelfde avond nog kreeg ik telefoon van een dame die konijn gevonden had!:-)

  5. Ik wist dat ik in een warm dorp was opgegroeid!!! Echt hartverwarmend! En nogmaals bedankt om ons ook op de hoogte te houden van de goede afloop!

  6. Wat een verhaal man. Dit is echt bijna te ongelooflijk om waar te zijn, ware het niet dat 2 protagonisten in het verhaal mij zeer bekend zijn! Dit soort verhalen hebben we ECHT NODIG, gelijk heb je: weg de verzuring! Dank Guido om dit met ons te delen, want…. zelfs als het niet waar zou zijn, vind ik nog te schoon om niet te delen. 1 vraag, het is mij nog niet duidelijk wat de Koekoekdreef ermee te maken heeft. Want, het straffe is: ik woon in de Koekoekdreef in Zoersel en het zou dus gaan over buren van me die ik (nog) niet ken.

  7. En wat nou ook zo fijn is: je laat even weten hoe het afliep. Bij al die vermiste mensen, poezen, honden en portefeuilles op Twitter laat niemand even weten hoe het nou afgelopen is. Zeer attent!

  8. Snuffel (onze dwergteckel) en knuffel waren in mijn Spechtendreefperiode duidelijk ook van “levensbelang”. Blij dat het toch goedgekomen is!

  9. Wat een fijne afloop! Weer maar eens een reden om warm te glimlachen. Zoersel is een warm dorp, zeg je. Ik zal even je dorpsgrenzen een beetje uitbreiden: Ik zag de link op de FB pagina van een verre vriendin en vond zo jouw blog (en genoot als bonus van de andere schrijfsels). Ik ben in Halle opgegroeid, maar woon nu in Australie en ben voor het werk op het moment in Nederland. Ik deelde haar post, die op zijn beurt werd gedeeld door een andere vriendin die ook uit de buurt is, maar verhuisde naar de Cayman Islands. Global village intercontinentaal op zoek naar een konijn? Jazeker!

  10. Wat een fijne afloop! Weer maar eens een reden om warm te glimlachen. Zoersel is een warm dorp, zeg je. Ik zal even je dorpsgrenzen een beetje uitbreiden: Ik zag de link op de FB pagina van een verre vriendin en vond zo jouw blog (en genoot als bonus van de andere schrijfsels). Ik ben in Halle opgegroeid, maar woon nu in Australie en ben voor het werk op het moment in Nederland. Ik deelde haar post, die op zijn beurt werd gedeeld door een andere vriendin die ook uit de buurt is, maar verhuisde naar de Cayman Islands. Global village intercontinentaal op zoek naar een konijn? Jazeker!

  11. Heel verheuglijk nieuws! En leuk dat ik er aan deel heb genomen. Normaal durf ik die virale posts en mails zonder gêne overslaan, maar deze keer niet. Zeker niet voor mijn goede vriend Guido.
    En ik voel me persoonlijk aangesproken en ben tegelijk nederig en vol trots om een Zoerselaar te zijn.

  12. zelfs in nederland wordt er ontroerd gereageerd op dit prachtige verhaal, want ook wij noorderburen hebben weleens te maken gehad met zo”n drama, het betrof hier echter een speen.
    wat heerlijk dat dit verhaal zo’n mooi einde had, dit kind zal opgroeien tot een mooi mens in zo’n warme omgeving.

    • Een erg mooie conclusie. Ik denk dat eerlijk gezegd ook, en ik heb ze er al voor gecomplimenteerd. Persoonlijk vond ik het hartverwarmend dat het zo snel zo hard werd opgepikt. dank voor je reactie!

  13. Pingback: Groot verdriet in de Koekoekdreef | Just! Guidooohh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s