Het Periodiek Vergeten

U weet, het verschil tussen de sexes, het laat mij nooit onberoerd. Het fascineert mij. En ik merk in heel veel dingen dat er verschillen zijn. Neem nu het geheugen.

Ik denk dat mannen dat niet of nauwelijks hebben, of extreem functioneel. Ik durf dan al eens vermoeden dat dat te maken heeft met hoe wij ineen steken. Wat nu belangrijk is, wat we nu kunnen, wat we nu nodig hebben. Mannen zijn surfers. Een golf, blij… feest. En dan peddelen naar het strand en iets anders doen… Geen golf? Ok, gewoon peddelen en dan iets anders doen. Oh, kijk, toch nog een golf… lekker, we blijven nog even… En nog één… Yummie-opportunisme. Een beetje dommig ook, maar wel lief. En zeker niet gestructureerd. Mannen zullen zich ook wel dingen herinneren, maar ze hebben er niet echt een systeem voor.

Vrouwen hebben geweldige geheugens. Ze onthouden alles. Alles wat ooit gezegd werd.  Met wie je het ooit gedaan hebt, hoe je je er toen uitlulde en wat je die dag droeg, dat weten ze jaren na datum nog. Oh wee, als die naam terug opduikt op facebook of twitter, zo’n tien jaar later. Ze weten nog precies wat en hoe.

Ze onthouden ook moeiteloos alle kledingmaten van kinderen, neven, nichten, tot vijf graden ver en tien jaar lang. Ze kunnen je perfect naar een restaurantje sturen waar ze zeven jaar geleden gegeten hebben, in het historisch stadsdeel van eender welke grootstad. Ze herinneren zich stukken van films die jullie samen gezien hebben en heelder lappen conversatie. Alle woorden.

En toch. Toch is er iets met hun geheugen. En ik denk dat het is omdat vrouwen fundamenteel cyclisch zijn.

Bij vrouwen ligt het systeem in de repetitie, in de herhaling. De cyclus dus. Van leven en dood, van bloei en verval. Al wat je maar wil, maar het komt terug, altijd opnieuw. Misschien niet altijd herkenbaar, maar wel zonder ontkomen. Een onverbiddelijkheid die rigoureus gerespecteerd wordt. Een genadeloos systeem van ophalen en loslaten. want wie zegt onthouden, zegt dus ook vergeten. Daar ligt de essentie van het ‘geheim vrouw’. Ze onthouden alles, maar ze vergeten systematisch. Ik probeer het uit te leggen met een paar voorbeelden.

Er is de extreem korte cyclus, waarbij ongeveer om het kwartier iets gevraagd wordt  in de trand van ‘gade nu nog enen drinken? of ‘ Marcel, we gaan dan naar huis hè, voor de kinderen..’. Voor veel mannen lijkt het alsof tussen twee zure oprispingen enkel stilte en wachten zit, dat is niet zo. Vrouwen zijn in staat om dat te zeggen, omdat het hen stoort of zo. En dan doen ze iets anders. En een kwartier later stoort het hen nog steeds, en dan zeggen ze het opnieuw. Alsof ze het tussendoor vergeten waren. Zo lijkt het op zagen. Ik zeg wel ‘lijken’.

Maar ook in de dodelijkste aller cycli, de maandelijkse, komt dat terug. Geen man kan stellen dat hij nog niet in contact kwam met een passionaria die hem van alles naar het hoofd slingerde, inclusief fysieke dingen, om zich twee dagen later te verontschuldigen. En dat ze dat vergeten? Dat ze überhaupt in staat zijn om een maand later te roepen en te tieren als je nog maar durft te veronderstellen dat ‘het er ook maar iets mee te maken heeft!’

Ik noem het het ‘periodiek vergeten’. Cruciaal in het begrijpen! Het is voorbij, en het komt terug, maar er is geen manier ter wereld waarop je kan en mag verwachten dat het onthouden wordt, wegens onbelangrijk in het groter geheel van wat vrouwen te onthouden hebben.

Venten snappen dat niet. Wij voelen ons gekrenkt en dat blijft dagen nazinderen. Vrouwen weten de volgende dag al niet meer waarom we nu lopen te mokken.

Het periodiek vergeten is ook de uitleg voor de nog langere termijn cyclus, die van de verwaarlozing en sleur.

Er valt toch niet te verklaren waarom anders altijd dezelfde vragen in quasi dezelfde volgorde terugkomen? Een greep uit het aanbod:  ‘Vroeger zag je mij liever’, ‘Gij doet niets meer voor onze relatie’, ‘Uw vrienden zijn belangrijker, dan uw vrouw’ En ga zo maar door.

Zelfs in het positieve gebeurt dat. De prijzende en gemeende woordjes van liefde, bewondering en trots? Want die zijn er immers ook. En we blijven het vreemd vinden want ze doen zelfs geen moeite om andere formuleringen te vinden. Het is alsof ze die woorden nog nooit uitgesproken hebben.

En wij, klutsers, staan er bij en denken:  ‘Dat heeft ze toch al eens gezegd?’ of ‘Gaat ze dat nu blijven zeggen???’

En we snappen niet wat er ons echt gezegd wordt. Een superieur ras, ik zeg het u. ZE gaan het nog ver brengen!

Advertenties

9 gedachtes over “Het Periodiek Vergeten

  1. Of deze

    “En wat had Wim nog te vertellen?”
    “Buh, weet ik eigenlijk niet meer”
    “Hoe? Ge hebt daar juist 4 uur mee op café gezeten. Over wat hebt ge dan gepraat?”
    “Gewoon.”
    “Wat gewoon?”
    “Ja. Iets politiek ook. Oh en over het werk”
    “En?”
    “Wat en? Moet ik nu zeggen hoe het op zijn werk gaat? Ja goed he, alleen was er iets met ne collega ofzo.”
    “*zucht*”
    Pijnigt hersenen .. maar niks
    “tja”

    5 uur later
    “Oh, en Wim en Els zijn uit elkaar!”

    (namen fictief)

  2. pareltje, denk dat dit stukje ergens hangt tussen een helder inzicht en een moedige poging. erg welkom voor alle mannen die van tijd tot tijd een beetje verward achterblijven. zo goed als alle mannen dus. this helps 🙂

  3. Ja en neen, waren de woorden die door mijn hoofd spookten toen ik dit las.
    Vrouwen hebben in mijn ogen (en ik spreek voornamelijk in de ik persoon en over mijn nabije omgeving) ongelooflijk selectieve geheugens. Ik weet absoluut niet al de dingen die je opsomde (kledingmaten?!) en qua conversaties zit het toch ook anders in mekaar. Ik onthoud conversaties totdat ik ze enkele keren verteld heb, en daarna verdwijnt het gros en blijft soms de kern van een gesprek hangen. En verder dan een jaar of twee geleden gaat dat echt niet.

    De korte cyclus kan ik helemaal volgen, de ‘dodelijkste’ niet. Ik uit mijn ergernissen op iedereen die zich in mijn omgeving bevindt en meer specifiek op de vrouwen omdat zij weten waar het over gaat. Bij mannen wekt dat in mijn ogen toch enkel vreemde reacties op dus ik houd het gros van de tijd wijselijk mijn mond. Die verschillende uitingen wijzen er des te meer op dat iedere vrouw er anders mee om gaat.

    Voor de rest kom ik enkel nog terug op ‘dat heeft ze toch al eens gezegd’. Ik ken minstens evenveel venten als vrouwen die zich zelf continu herhalen zonder het door te hebben. Maar misschien ligt dat aan mijn kennissen-/vriendenkring, of niet 😉

    Leuke post over een oneindige doch boeiende discussie 🙂

    • thxs, je hebt uiteraard gelijk, zeker in je laatste punt, wij herhalen onszelf keer op keer. T is wat je zegt, oneindig en boeiend, en ik zal de laatste zijn om enige serieux aan mijn schrijfsels toe te dichten… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s