Wandelen, trekken en wielertoeristen

Wielertoerisme by @blissbohemian (www.bliss.be)Toen ik over Pocahontas en Heidi blogde, had ik het essentieel over een imagoverhaal. Zoals Oostenrijk een land is met een perceptieprobleem, zo is ook de wandelsport – en ik gebruik het woord ‘sport’ met opzet – opgezadeld met een huizenhoog stoffig imago. Bij Oostenrijk heeft het misschien nog te maken met de naam van dat land. Een ‘rijk’, dat klinkt al meteen wat ongeloofwaardig. Misschien moeten ze, naar het voorbeeld van de nieuwe Afrikaanse republieken, beginnen met een nieuwe naam, die dezelfde blijft in alle talen, Ostrialië of zoiets.  Branding experts zullen dat wel kunnen oplossen.Ik zie een trend aankomen, binnenkort is Vlaanderen-België-Walubrux  immers aan de beurt.

Terug naar de ‘wandelsport’. Het beeld dat in mij opkomt, is dat van oude mensen, lelijke outfits, K-way op de rug, en een verbeten marsritme. De weg naar het zoveelste abdijbier is erg pijnlijk en moeizaam. Bijkomend, ze verplaatsen zich in hordes, op afgesproken tijdstippen, en ze hebben iets principieel over zich. Principieel is in sommige gevallen wel ok, maar niet als het op vrije tijd aankomt. Dan moet het mogen, en plezant zijn vooral.

De wandelsport in Vlaanderen, dat ziet er niet altijd even plezant uit voor buitenstaanders.  En eigenlijk is dat jammer. Ik leg even uit waarom. Ik doe het zelf ook. There, i said it. Ik stap. Hard en veel. Ik draai mijn hand niet om voor tochten van 30 à 40 km, met een strak tempo van 10min/km. En ik zie dan overigens erg mooie dingen. Mijn biotoop is het GR-netwerk (de roodwitte balkjes), die je ook in Vlaanderen vindt. Geen volk, geen fietsers, geen massa’s en een strikt minimum aan woonkernen (helaas niet altijd).

Dat ‘kunnen stappen’ is een overblijfsel van vroeger. De (foute) jeugdbeweging, de dagelijkse tocht naar de auto van mijn papa, waarvoor we Brussel moesten doorkruisen. De vakanties in Spa, op zoek naar de bronnen van talrijke Ardennenstroompjes. Ik heb altijd graag gestapt. En ik heb er ook nooit moeite mee gehad.

Een lief in Nieuwvliet? Ik stapte van het station in Knokke tot daar. Mijn voeten waren mijn bondgenoten, en als het vlug en verder moest gaan dan lifte ik tussendoor. Ik snap het gedoe er ook niet rond. Het is gewoon, de ene voet na de andere zetten. Op je eigen ritme. nu heet dat aëroob, qua inspanning,in tegenstelling tot anaëroob, da’s dan rennen. Ook niet zo moeilijk.

Nu ik er over nadenk, mijn broer en ik, we hebben nog atletiek gedaan, voor de fun, bij HAC, de Hekelgemse Atletiekclub. We deden dat niet eens zo slecht. Zozeer zelfs dat we er tot voor kort nog beiden in slaagden om mee te doen aan de 20km van Brussel zonder noemenswaardige voorbereiding en dat ding ook nog in een redelijke tijd uitliepen. Jupiler was de sportdrank die we gebruikten, zowel voor als na.

Als ik aan wandelen en stappen (Vlaams, niet Nederlands) denk, denk ik ook aan de parallel tussen fietsen en wielertoerisme. Fietsen, dat doe je met vrouw en kind, korte trage tochtjes. Wielertoerisme dat is afzien, echte sport, ok biking. Wielertoerisme. Nog zo’n foute naam. De meeste wielertoeristen zijn verdoken competitiebeesten, en maniakaal met hun materiaal bezig, maar het heeft niets met toerisme te maken. En toch is wielertoerisme populair en een markt waar geweldig veel geld in omgaat. In wandelen niet zo, als je kijkt naar wat er in Vlaanderen rondloopt.

Maar als wandelsport ineens trekking heet, dan hebben we het over iets anders. Trekking gebeurt in het buitenland. Denk ik.  Want bij trekking springen de beelden van onherbergzame oorden, woeste berglandschappen (neen, geen Oostenrijkse, dat zijn immers perceptiegewijs ‘suikerbergen voor oude mensen’), vitale, viriele venten en supersportieve, sexy chicks.

Rugzak aan, en voet na voet, op paden doorstappen tot je ergens komt waar je kunt rusten, eten of slapen. Wandelen dus. In trekking gaat wel veel geld om. Denk maar aan de AS Adventures van deze wereld, die worden daar rijk van. De juiste schoenen, kleren, het materiaal… fingerlicking.

Dus net zoals voor Ostrilanië, laat ons niet meer spreken over wandelsport maar over Trekking. De voordelen zijn legio: imago verbetering, betere en mooiere outfits en dus ook een stuk landschapsverfraaiing, en de economie draait er beter door. Ik  zal er me zelf ook een stuk beter bij voelen. In plaats van het oubollige wandelen doe ik vanaf nu immers aan trekking…Ik ga nu een geruit hemd aantrekken en mijn Meindls staan klaar voor een tochtje. De hond kwispelt, hij mag mee, los.

Trekking in Vlaanderen. Het leent zich ook beter voor grapjes. In één ruk… er op los trekken, etc. kwestie van u voor te zijn qua spitse commentaar.

Advertenties

13 gedachtes over “Wandelen, trekken en wielertoeristen

  1. Voorwaar alweer een schitterend stukje. Trekken, deed me ook onmiddelijk denken aan de trekstertjes van Urbanus (je weel wel de jeugdbeweging na 200 m en al verdwaald).

  2. Echt, uw geschreven stukjes zijn toch telkens pareltjes, hoor! Prachtig om te lezen 🙂

    Ik woonde trouwens in een wijk die erg populair was bij wandelverenigingen. Altijd speciaal als die kuddes peervormige mensen langs ons huis passeerden. Dan was het leuk om de koppeltjes te tellen met bijpassende pastelkleurige joggings. Of luidop lachen en wijzen naar die vastberaden Nordic Walkers, wandelen met stokken dat doe je in de bergen, niet in de woonwijken van Mariakerke. Of boze blikken verzamelen wanneer je zo “arrogant” bent om met je auto door “hun wandelroute” te rijden.

  3. Met wat wederzijds respect geraak je het verst. Ik wandel, loop en fiets en probeer telkens met de andere rekening te houden.
    Als ik wandel of loop, ga ik aan de kant voor fietsers (als ik ze hoor), maar het is nooit aangenaam als ze je aan een rotvaart passeren.
    Als ik fiets vertraag ik altijd als ik mensen passeer, zelfs al hebben ze me gezien en gaan ze aan de kant. Ik bedank hen dan ook steeds. Hebben ze me niet gehoord, dan rij ik op hun tempo en vraag beleefd of ik mag passeren. Nooit een probleem gehad en bedank ze dan ook steeds.
    Ben deze week toevallig in Oostenrijk aan het wandelen (of hiken, zo je wil) en heb deze middag nog met een mountainbiker onderweg de routes besproken. Het kan dus perfect samen, als er maar wederzijds respect is.

  4. ik neem meteen de daad bij het woord en ga in Geraardsbergen mijn fiets op kruipen om naar Teralfene te rijden. Je weet Teralfene wel liggen als je in Hekelgem nog gesport hebt 😉

      • Ik kwam gisteren nog een groep tegen, door het grote aantal plastieke doorzichtige permanent beschermende regenhoofdkapjes gok ik dat het een lokale groep KVLV-vrouwen was, zeker geen trekkers. Ik benaderde ze van achteren dus begon ik als een razende te bellen om de aandacht te trekken. Jawel, ik heb een een fietsbel. Geen enkele dame hoorde mijn gerinkel, dat kwam door de interessante conversatie over wasverzachter die er aan de gang was denk ik. Ik remde dus en volgde even het wandeltempo van de vrouwen want ik kon op geen enkele manier passeren. Vervolgens onderbrak ik het gesprek dat ondertussen veranderd was in een discussie over wastemperaturen met een “excuseer, mag ik even passeren met mijn racemasjien?”. En terwijl ik de groep passeer, hoor ik er één zeggen “ah ja, die mannen hebben geen bel hè. Toch gevaarlijk zenne”. Echt Guidoooohh, ’t zijn vast enkelingen, maar ze verpesten uw imago.

      • ik geloof je graag, tussen de lijnen door kon je lezen dat ik het niet heb op de georganiseerde wandeldaad hè. Als ik een fietser niet hoor omwille van oordopjes en ipod, verontschuldig ik me altijd netjes, niks zo vervelend als je ritme te onderbreken, heb zelf ook gefietst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s