Verboden te skaten!

In Boom is er een stemmig restaurant langs de oevers van de Rupel. Ik zat er onlangs in vrij aangenaam gezelschap en alles klopte. Een relatief nieuw restaurant, weliswaar geen toonbeeld van design, ook al hadden ze dat nagestreefd vrees ik, maar zeker een opwaardering van dat stukje dorp. Of moet ik stad zeggen? Nieuwe appartmenten ook, met uitzicht over de Rupel, het had  bijna iets bucolisch.
Ik parkeerde de auto en ging op zoek naar mijn gezelschap toen mijn oog getroffen werd door dit plaatje. Het zal u niet verwonderen dat ik zelf niet echt zo’n skater meer ben. Maar ik word triest van dit soort droeve, restrictieve bordjes. Verboden te skaten!
Met een uitroepteken.  En alsof het nog niet duidelijk was, verscholen ze zich ook nog een keer achter een of ander lam uitreksel uit het politiereglement. Man, man, man. hoe zielig!

Een goede vriend van mij is architect, met een prachtig herenhuis aan de Coupure in Gent. Toen zijn gevel volstond  met graffiti en ik daar een vraag over stelde, zei hij : ‘Ach, graffiti, dat zijn de puistjes van de stad, leer er mee leven, het gebouw wordt er niet lelijk door, alleen anders’.
Je kunt er een hele reflectie over opzetten, maar ik denk dat hij gelijk heeft.

Welnu, als graffiti de puistjes zijn, dan zijn skaters het bloed en het zweet van de stad. Er is toch niks leuker dan jonge mensen met een plank halsbrekende toeren te zien uithalen? Al helemaal niet als de plek ruim, rustig, met niveauverschillen en leuningen uitgerust is. Alsof het er voor bedoeld is.  Wie verbiedt zoiets, en waarom? Wie probeert in godsnaam van zijn steden en dorpen steriele ruimtes te maken, om zich nadien te beklagen over het hanggedrag van jongeren.

Zielige, triestige reflexen zijn het.  Maar ik ben een oude mens, dus verder is dat niet zo belangrijk 😉 , ik wou het gewoon even kwijt.