9720 minuten zagen? Flagrante leugens!

Er werd nog niet zo lang geleden op StuBru gesteld dat vrouwen gemiddeld zo’n kleine 10.000 minuten zagen (9720 minuten, om precies te zijn). Per jaar neem ik aan. Omgerekend is dat 162 uur, of zo’n kleine 20 werkdagen.

Ik zou dat willen nuanceren! Echt waar. Vrouwen zagen niet, vrouwen hebben het gewoon niet gemakkelijk. En ik pleit voor begrip, want eigenlijk mogen ze nog veel meer zagen!

Wij, de venten, hebben allemaal al eens in een positie gezeten waarbij we geconfronteerd worden met een onverklaarbare stemmingswisseling bij onze eega/partner/levensgezellin. Onverklaarbaar volgens haar, wel te verstaan. De onverlaat die durft te opperen dat het wel eens aan de stand van de maan tov de eierstokken zou kunnen liggen, wordt ter plekke ontmand. Twee dagen later krijgen we onze testikels dan terug, in een bokaaltje, met een flauw glimlachje, dat het zo niet bedoeld was.  Dat zijn dus al 13 dagen gezaag, die we eigenlijk niet mogen meetellen, dat is de natuur!  (13d  * 8u (een koopje!) * 60 min = 6240 min)

Daarnaast is er het fenomeen van ‘Bad hair day’ annex ‘Vindegijmijgatgevoel’. Elke vrouw heeft tijdens diezelfde periode het recht om te twijfelen aan haar uiterlijk. Een vrouw staat gemiddeld een half uurtje voor de spiegel/kleerkast, dus we voegen daar 13 uur aan toe, want het lijkt mij normaal dat er naast het half uur gemompel ook een half uur oprechte discussie met ontbijtgenoten mag zijn. Als dat al niet mag gedeeld worden, waarom leeft ge dan samen? Geef toe! (13u * 60 min = 780 min)

Vraag aan elke arbeidssocioloog of vrouwenrechtenactivist hoe het gesteld is met de positie van de vrouw op de arbeidsvloer en ze zal het beamen. Slecht is het gesteld! Vrouwen moeten dubbel competent zijn, en hun positie verdedigen. En zeker tegenover die slettenbakken op stiletto’s die het met hun lijf proberen waar te maken, op de canapé van de baas. Gemiddeld denk ik dat dat toch zeker een uurtje per week bitchen tegen elkaar oplevert. Wat wij niet moeten doen, omdat we ‘bigdickswinging-gewijs’ onze positie kunnen veiligstellen.

Neem dat er 30 arbeidsweken zijn, en voeg er 5 extra uur aan toe om die trut van de receptie op haar plaatste zetten, dan levert dat 2100 minuten op van gefocuste arbeidscommunicatie. (30u * 60 min + (5u * 60min) = 2100 min)

En nu, heren, is het tijd om even diep in ’t eigen hart te kijken… vergeten we soms niet met opzet om de vuilbakken buiten te zetten? Moet dat laatste pintje er echt altijd nog bij? Is het nodig om zoveel te golfen? Ten koste van de pelouse en de buxushagen? En wie moet dat voor ons bijhouden , inderdaad, die van ons. En dan denk ik dat 600 minuten werkoverleg, want het gaat inderdaad niet over meer, niet overdreven is. Dat is nauwelijks anderhalve minuut per dag.  om het kot op kant te houden, de financiën recht te trekken en al het werk met de kinderen voor u te organiseren???

Alsjeblieft, een beetje begrip zou niet misstaan!  en misschien een bloemetje vanavond?

 

Conversatiekramp

Eerder verschenen in het Engels op De conversation Manager

Het begon onschuldig. Iemand die kritiek had over een videostreamer op de site van StuBru. Je moet weten dat wij die site ontwikkeld hebben en het zo’n beetje het paradepaardje van het agentschap is. De man in kwestie vermeldde er in één adem bij dat de BPM niet goed zaten, en eindigde met: ONE #fail.

Wie een beetje vertrouwd is met de twitterati van deze wereld en #fail in één adem met de vermeende naam van zijn bedrijf leest, weet wat dat doet met een mens. Koortsachtig ging ik op zoek naar de ellende die een fail waard was, en in mijn angstdromen natuurlijk epische proporties zou gaan aannemen. Nog voor het einde van de avond zou ONE een trending topic worden van de verkeerde soort, en alle marketing inspanningen van de afgelopen zes maand zouden voor niets blijken.
Ik vond het filmpje, maar kon er niets verkeerd aan ontdekken, niet in het minst omdat het muziekgenre niet echt meer het mijne is (te oud, te grijs, u kent dat).
Dan maar de confrontatie aangegaan, en ondertussen een aantal van onze developpers in de hoogste staat van paraatheid brengend. Ik stuurde een tweetje naar de wraakengel die alles in gang gestoken had; @awaumans (er is ook geen reden om de man niet te vermelden, five minutes of glory, ze zijn er voor iedereen, en eigenlijk heeft hij me een dienst bewezen en hebben we er nadien ook nog kunnen om meesmuilen), met de vraag om iets explicieter te zijn met betrekking tot de fail, en ik kreeg iets later een antwoord waardoor ik me meteen een minus habens voelde,… ik moest immers toch ook horen dat de beats per minute (ja, hij was zo beleefd om het voluit te schrijven, feilloos aanvoelend dat er hier een oude knar in’t spel zat) niet juist zaten.

Nog nooit in mijn leven heb ik verlegen gezeten om een antwoord, en nu deed ik datgene waarvoor ik elke ‘client representative’ door de telefoon sleur en heelhuids opeet. Ik beuzelde iets in de zin van  “We kijken het na”….
“We kijken het na”, het watermerk van de incompetentie, het onvermogen om zinvolle antwoorden te geven aan je klant. Als de dood ben ik er voor. Als je beslagen op het ijs komt voelen mensen dat en zijn ze tevreden met elke inspanning, maar “we kijken het na”, just doesn’t cut it…
Mijn paniek groeide met de minuut, temeer daar onze jongens ook niet meteen een antwoord vonden. Meer nog, ze vonden zelfs geen fout (want dat moet dan weer wel gezegd worden, qua eigenlof, het development team bij ONE houdt niet echt aan kantooruren).

Terwijl ik van mijn kant tijd stond te rekken en mijn organisatie eigenlijk discrediteerde door nietszeggende antwoorden te geven binnen het publieke forum van een twitterstream (analyse post factum) werd er van de andere kant koortsachtig gezocht.
Met één oog op mogelijke retweets en uitbreiding van het ‘schandaal’ en het andere strak op de telefoon gericht, kreeg ik een voorsmaakje van waar communicatie managers bij NMBS, Telenet, en andere Belgacoms waarschijnlijk  dagelijks mee geconfronteerd worden. Niet leuk. In mijn geval : conversatiekramp.

Plots kwam de verlossing, en ook de vloek. De ONE Sloeg niet op ONE Agency maar op het gelijknamige nummer van de Swedish House Maffia. Een mij totaal onbekend, maar blijkbaar hip groepje. De hoon van de developpers werd nu gelinkt aan het hoofdschudden van de alexander waumansen (DJ & parttime geek) van deze wereld… Wij konden er niets aan doen, ik had stennis en amok voor niets gemaakt…
Licht huilend heb ik de bedstee opgezocht, overtuigd van het feit dat ik de digitale generatie ontgroeid was..

En toch, en toch, ik heb het gezien, ik heb gereageerd, ik heb mijn organisatie in werking gekregen, en het misverstand is uit de wereld geholpen. ergens heb ik de lesjes dan toch goed begrepen? Of niet?