Ik geef het toe. ik heb het er knap lastig mee gehad. En in alle eerlijkheid, ik ben dan ook nog eens zo een mietje dat ik ineens geen zin meer had in schrijven. Niet omdat ik het niet graag doe, maar omdat ik begon te twijfelen, of a) ik het wel kon b) er überhaupt iemand in geïnteresseerd was. Vandaar dat het hier zo stil bleef.

De “weekend blog awards”. De arrogantie die mij eigen is, had er al voor gezorgd dat ik me weinig of geen zorgen maakte over een nominatie. Ik weet dat het een spelletje is en zo, en niet belangrijk, maar toch… Meedoen betekent ook dat je wil winnen, daar moet je niet flauw over doen. En om dan de allerlaatste van de finalisten te moeten worden??? Dat hakt er in. Wat ik de voorbije jaren bijeen geschreven heb, de appreciatie die ik her en der kreeg, ook het feit dat ik er soms zelfs voor betaald word, het viel allemaal in het niet bij die ene vaststelling : ze moeten je niet, je kunt het niet! Of tenminste, je kunt het niet zo goed als je soms zelf denkt. Pijn! En dat uitgerekend in het jaar dat ik me voorgenomen had om gewoon voor mijn plezier te schrijven…

Is het des mensen dat we onze successen sneller weg relativeren dan onze mislukkingen? Of heeft het te maken met dat eeuwige twijfelen. Omdat het niet vanzelfsprekend is? Iemand zei me onlangs nog dat ze zich bij hem in het bedrijf vrolijk maken over mijn mails omdat ik bij ieder ingezonden stuk bezorgd ben over het feit of ze’t wel goed gaan vinden. ‘Hij zou toch  stilaan moeten weten dat – als’t niet goed is – we dan ook stoppen’. Maar daar heb je – of ik, in dit geval – niet genoeg aan. Teveel naar buiten gekeerd wegens onzelfzeker, te weinig vertrouwen. De mens is een raar beestje. En ons gepruts blijft langer hangen dan onze schamele successen.

Maar ondertussen is het over, en begin ik er weer aan. Niet in het minst geholpen door de gedachte dat ik binnenkort ook in Nederland te lezen zal zijn. Met een klein projectje weliswaar, maar een fijn projectje! Hopelijk zijn die  Hollanders wat liever voor mij, want veel meer kan ik uiteraard niet hebben, in de categorie van vernederingen en misprijzen…

We kennen het zinnetje van bij de slager. De mens kon er niet veel aan doen. Zijn normen kwamen niet echt overeen met het metrisch stelsel. Het soortelijk gewicht van een schijfje salami en een snede hesp is nu éénmaal niet gelijklopend. Gaandeweg kwam het concept te staan voor een slinkse manier om met je klanten om te gaan. Toch altijd maar proberen om net dat ietsje meer in de maag te splitsen of uit de portemonnee te vijzen.

De slagers hebben daar netjes en professioneel op gereageerd door enerzijds hun aanbod te verruimen; het zijn quasi zonder uitzondering traiteurs geworden, met een mooi aanbod aan bereide gerechten. Anderzijds is het standaardzinnetje vervangen door “liever ietsje meer of ietsje minder?” Perfect valabel. Uiteraard ook een beetje overdreven, en wat mij betreft hoort het zinnetje “mag het ietsje meer zijn” bij slagers en de couleur locale, net zoals het “schelleke salami voor de kleine” en dat mooie roze geruite inpakpapier. Noem mij maar nostalgisch.

Toch zou ik willen dat het professionalisme van de slagers nu ook een beetje in de andere regio’s van de neringdoenderij doordringt. Want de ‘up-sellerkes’ – zo heet dat in professioneel jargon – ze zitten overal!

Je kunt geen restaurant meer binnenkomen of ze beginnen eraan. Het lijkt allemaal op service en ergens is het dat ook, maar het wordt teveel.  Het meest voor de hand liggend zijn de ‘aangepaste wijnen’ bij elk gerecht, niet als proeverij of als culinaire degustatie. Neen, zelfs als er een volle fles wijn besteld is durven ze soms nog wel eens aanraden om een speciale wijn bij deze of gene dessert, of bij dat specifiek gerechtje te nemen. Of een ditje, of een datje. En ik begrijp dat. Het zijn geen liefdadigheidsinstellingen. Maar ‘t wordt al gauw vervelend.

De oorzaak van heel die miserie ligt volgens mij in ‘nadenken over het proces’ en ‘optimaliseren’. Twee kreten uit het business jargon van consultants. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat het gewoon gezond verstand is, maar dat is het niet altijd.  ‘Upsell’, ‘cross sell’ en het beslissingsmoment van de aankoop. Daar draait het rond.

Nadenken over het proces, zeker waar het omzet betreft, impliceert dat je elk contactmoment optimaal benut om de ‘brand experience’ te verhogen. In het ‘retail-gebeuren’, ofte de kleinhandel, krijgt dat meteen ook de connotatie van meerverkoop. Denk bij elke gelegenheid, bij elke ‘moment-of-truth’ na over wat je extra zou kunnen doen voor je zaak, voor je merk, voor je product.

Het is waar dat je daardoor erg hard focust op je klant en begint na te denken over wat hij mogelijkerwijs nodig zou kunnen hebben. Maar dat geldt enkel voor zij die het verstandig en intelligent aanpakken.

Bij de anderen is het een slechte opeenvolging van ‘pushy berichten’ waar je op den duur helemaal kregelig van wordt.  Zeker als het uitgevoerd wordt door zo’n verkoopsjongen die de gave van het woord niet helemaal machtig is en een aantal mantra’s uit het hoofd geleerd heeft waarmee hij de hele verkoopstransactie zal begeleiden, rotsvast wetend dat tien keer zagen in honderd klanttransacties ooit wel eens resultaat zal opleveren. Misschien wel, maar daarbij wordt dan uit het oog verloren dat je ook heel veel ergernis zaait.

Ik ben helemaal gewonnen voor ‘customer centricity’, het centraal stellen van een klant in je activiteiten, maar laat dat in godsnaam starten en eindigen bij het product en/of de dienst die je aanbiedt en de tevredenheid die je krijgt door die service. Dan komt de meerverkoop vanzelf en is hij blijvend. Alles wat je vanuit het proces uitstippelt komt snel over als ingestudeerd en staat erg ver af van authenticiteit. Het gevolg ervan is dat je als klant wantrouwig wordt en achter alles iets begint te zoeken. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

U denkt dat ik overdrijf? Let er eens op, bij elke volgende ‘transactie’ in eender welke handelszaak. Ze zitten overal, de ‘upsellerkes’.  En ze maken mij moe.

Ik Skype niet graag. Ook al weet ik dat je het beeld kunt uitzetten, het is iets erg vreemd, praten tegen je computer. Call me old-fashioned!  Maar gisteren was het toch erg leuk. Naar aanleiding van een eerder stukje, over bestellen in de horeca met behulp van je smartphone, was ik in gesprek geraakt op Skype met een van de bezielers van het project. Het zou geen Nederlander zijn , hoor ik u smalend denken. Misschien wel, misschien niet.

Ik voelde me er wel erg verwant mee. Je hebt van die mensen die het aplomb hebben om je vanaf de eerste minuut  het gevoel te geven dat je ze al lang kent. Niets te maken met er op los lullen of  vrijpostig te denken dat ze zich alles kunnen permitteren. Veeleer over het treffen van de juiste toon van communicatie en de gepaste openheid.

En openheid, daar gaat het over. Als je het gevoel krijgt dat het klopt, dat je iemand kunt vertrouwen en dat er een soort wederkerigheid zit in de relatie, hoe ‘pril’ die – zelfs zakelijk -  ook is, dan zit het wel goed.  Ik kan me vergissen maar ik denk dat het iets is wat je met wat goede wil kunt toeschrijven aan de ‘internetgeneratie (zo die al bestaat).

De toename van sociale netwerken heeft een principe als ‘sharing is caring’ gebaard. Vanuit het onvermogen om een monopolie op kennis uit te bouwen, werd de sterkte van vele mensen, hun vermogen om kennis of wetenswaardigheden bijeen te sprokkelen en die vervolgens te delen met hun achterban. Een achterban die net door dat delen alleen maar groter werd. En hun positie bevestigde.

Het slaat ook over naar zakendoen en zakelijke contacten. Dat is het intuïtieve verhaal. In plaats van op een idee te blijven zitten, dele het, misschien doet iemand er dan nog eens iets mee.  Heerlijk is in die context het initiatief van Jan Seurinck bij Flanders DC, een idee per dag, wat zowel een ludieke als een ernstige kant heeft. Talloze mensen doen er aan mee en publiceren dagelijks hun idee. Maf, origineel of een embryonaal gouden zakenidee, het maakt niet uit.  Niet alleen een gigantische creatieve bubbel, maar  erg stimulerend om te volgen. Ik ben er zeker van dat daar nuttige contacten en initiatieven zullen uit groeien.

Mijn Nederlandse gesprekspartner – want het gaat nog steeds over hem – vermeldde in die context de term sociaal kapitaal. Een erg boeiend concept, als je er even bij stilstaat. Moeilijk te vatten ook, tenzij intuïtief. En cirkelend rond de premisse dat niet alles altijd in geld of verloning om te zetten valt. Ik kan het wel smaken.

Waar ruilhandel goed vertrouwen ontmoet! Vanuit een bijna naïef optimistische visie. Want het hoeft niet per se naïef te zijn. Precies door het feit dat  alles met de grootst mogelijke openheid gebeurt, beperkt het de kansen op misbruik. Je kunt iemand één keer naaien maar daarna heb je wel je reputatie gemaakt. In deze tijden waar ‘personal branding’ een belangrijke dimensie is van iemands online aanwezigheid, keert zich dat onvermijdelijk tegen je.

Sociaal kapitaal dus, denk erover na, en begin ernaar te handelen, wie weet waar het je brengt.

Een gekend weekblad heeft voor de tweede keer beslist om eenwedstrijd uit te schrijven voor de beste blog, in een aantal categorieën die nauw aansluiten bij de interessesferen van de lezers van het blad.

De bedoeling is dat lezers, maar ook de zogenaamde “FFF” , friends, family and fools, sympathisanten van de verschillende blogs, stemmen en het initiatief ondersteunen. Het gevolg is dat je er door overspoeld wordt op diverse sociale media, en dat leidt tot ergernis en zure oprispingen. Jammer vind ik dat.

Het is onzin allemaal, volgens sommigen. Doorgestoken kaart volgens niet geselecteerden, en alleen de genomineerden zijn blij. En dan nog, want die proberen dan ook nog eens het belang ervan te relativeren. Terecht overigens.  Het is maar een blog.

Je kunt geen blogs met elkaar vergelijken, en je kunt dus ook al helemaal niet uitzoeken welke de beste is. Volgens de critici.
Voor blogs kan dus niet wat zelfs voor literatuur kan, of voor films, of voor theatervoorstellingen. Niet dat ik ‘huisnijverheid’ op hetzelfde niveau wil plaatsen als professioneel gemaakt entertainment, of hoogstaande literatuur, maar ik ondersteun het initiatief wel van harte. Ik denk dat het namelijk wel kan. Iets is goed geschreven of niet. Foto’s zijn goed of niet, over smaak valt te discussiëren maar coherentie, visie, esthetiek, inhoud en inspanningen, dat wordt snel tastbaar. Het is ook meer een ambacht dan een kunstvorm.

Ik denk dat je blij moet zijn met soortgelijke inspanningen. Het fenomeen van het ‘bloggen’, het bijhouden van een weblog, een soort dagboek, met overpeinzingen, artikels, columns, of welke vorm het ook krijgt,  is al lang de kinderschoenen ontgroeid. Toch wordt het quasi jaarlijks als voorbijgestreefd beschouwd. En toch neemt het belang van blogs alsmaar toe, zowel in de privésfeer als bij bedrijven.  Ook daarom vind ik zo’n prijzenfestival wel eens leuk.  Omdat stille inspanningen ook al eens mogen gewaardeerd worden. De inspanningen om een blog te onderhouden zijn echt niet van de minste. Je moet niet alleen een aantrekkelijke schrijfstijl ontwikkelen, je moet ook nog eens voor regelmaat zorgen, aantrekkelijke onderwerpen vinden, en die op de juiste manier onder het daglicht brengen. Daarnaast moet je een zekere know how opbouwen rond verspreiding en interactie. ‘The one man publication show’.

Sommigen zijn daar goed in, anderen niet. En ja, er is veel bagger, gaande van puberale meisjesblogs waarvoor het dagboek met slotje een betere oplossing was, over bijeengeraapte videofragmentjes met als enige bedoeling veel hits te halen. Elk zijn vrijheid om iets te verspreiden en te kijken of het werkt.

Maar daartussen, daarnaast, heb je een enorme  uitbarsting van creativiteit en expressie. Mensen die met passie schrijven, publiceren en proberen meerwaarde te leveren. Ik vind dat zoiets mag geapprecieerd worden, en dat men mag pogen om dat te beoordelen.

Eén van de regels van content-marketing stelt dat content niets is zonder context. Een krant en een weekblad is daar het beste voorbeeld van.  Een titel als De Morgen geeft context aan een inhoudelijk stuk en daardoor ook meerwaarde. Omgekeerd geldt ook. Ik schreef al jaren, maar pas door voor De Morgen te publiceren werd algemeen aangenomen dat ik wel wat kon schrijven. Voordien was ik een dromer en een hobbyist. Zo werkt het.

Bloggers proberen hun eigen context te bouwen rond hun content. En een wedstrijd zoals de Weekend Blog Awards ondersteunt dat. In een tijd van verzuring en cynisme vind ik het fijn dat zo een weekblad haar eigen context in vraag stelt en een forum biedt voor andere ‘vormen’.

En dat het werkt kun je afleiden uit het aantal inzendingen. Bij de eerste editie waren dat er 2500, een jaar later is het gestegen naar een kleine 5000.  Idem dito voor het aantal stemmen dat exponentieel stijgt.

Ja, het stelt allemaal niet veel voor in het groter geheel der dingen, en ja, het is een erg slimme zet van het weekblad in kwestie, maar tegelijkertijd valt er niet op af te dingen. En is er niets mis mee dat blogs eens door een professionele jury door de mangel worden gehaald. De kwaliteit kan er alleen maar beter door worden.

Als je er over nadenkt is het logisch, maar toch ook weer niet helemaal. Ik kom bijna dagelijks mensen tegen die ongelukkig zijn in hun job. Dat zeggen ze nooit meteen. Mensen hebben daar zo hun eigen code voor ontwikkeld. Want mensen zijn sterk en slim, en willen niet van het zeurderige type zijn. Bovendien hebben alle succescoaches en andere consultants de goegemeente ingelepeld dat je succes moet uitstralen, want dan komt het ook jouw richting uit. Fake it, till you make it. Dat soort onzin.

Mensen studeren, of leren een vak, gebaseerd op toevalligheden. Daar kunnen alle CLB’s van de wereld niet veel aan veranderen. Je eerste stappen in je carrière worden voor een stuk bepaald door toeval en stress. Je krijgt een job aangeboden bij dat ene bedrijf, het zou toch wel gek zijn om te weigeren… Beter één vogel in de hand. En dan komt de dooddoener. Je start en ‘je maakt er het beste van’.

Er het beste van maken… natuurlijk is dat je plicht, maar in welke mate ontslaat het je van je verplichting om waakzaam te blijven over je eigen geluk? Voor je ’t weet heb je zelf je eigen gouden kooi gevlochten. Honderden keren heb ik de argumenten al gehoord: “Ja, ’t is een job hè, het betaalt goed!”. “Ik ga nergens anders zo’n firmawagen meekrijgen…” of “Ik zit hier nu al tien jaar, wie zegt dat het op een ander beter is…”.

Om te huilen is dat. We sussen onszelf in slaap, we laten het lichtje uitgaan en verkiezen uiteindelijk een soort surrogaatlicht. ’s Avonds milde ontspanning voor de buis en uitkijken naar het weekend, om de batterijen op te laden en de nieuwe week weer aan te kunnen. Wat een ellende als je er over nadenkt.

Terwijl werk in het verlengde van je kunnen en ambities zoveel prettiger is. In het verlengde van je passie ook. Dan kijk je niet uit naar het weekend, dan leef je gewoon elke dag prettig. Met een job die je niet achter je laat als je uitgeklokt bent.

En uiteraard is het niet makkelijk om het roer om te gooien en gaat dat gepaard met materiële opofferingen, maar die zijn zoveel meer waard. Ik kan het weten want ik heb het zelf gedaan.

Dat is ook de echte betekenis van work-life balance. Je job staat niet als spiegelbeeld tegenover je leven, het vormt je leven. En dus moet je ernaar streven om daar gelukkig in te zijn, eerder dan je geluksmomenten te gebruiken als krachtvoer om je baan aan te kunnen.

Of zie ik dat verkeerd?

Ja, willen we het daar eens over hebben? Ik vind dat mannen gediscrimineerd worden. En wel hier! De Knack Weekend blog awards. Heerlijk initiatief, niet omdat er een competitie zou kunnen bestaan tussen verschillende blogs, want dichter bij appelen en peren vergelijken kun je niet echt komen. Het is de tweede keer dat ik genomineerd ben, en ik vind het eigenlijk vooral prettig om nieuwe blogs te ontdekken. Daar ligt ook de meerwaarde van het initiatief, samen met het feit dat ze het fenomeen blogs nog wat meer onder de belangstelling brengen.

Ik wou dit jaar een extra constructieve duit in het zakje doen, door mijn mede-shortlisters in de categorie “personal”,  stuk voor stuk in een positief daglicht te stellen.

Maar wat blijkt? ik kan dat niet. Tenminste, ik zou het wel kunnen maar het zou nergens op slaan. Ieder op zijn niveau heeft een eigen ‘tone of voice’ ontwikkeld. Een manier om onderwerpen te behandelen en een groep volgers ontwikkeld die die stijl leuk vinden. Of entertainend, of nog iets anders. Zo hoort het. Dus gooi ik het bij deze dan toch maar weer over een andere boeg.

Als je kijkt naar het lijstje ‘Personal’ , wat nog het dichtst de ‘persoonlijke zieleroerselen des menschen’ zou dienen te benaderen, zie je dat er maar twee mannen in die categorie zitten. @houbi en ik.  Twee!!

Net in een tijd dat er voor gepleit wordt dat mannen terug echte mannen moeten zijn (wat wij ongetwijfeld zijn!) worden diegenen die ook nog eens hun zachte –  ’in sync’ met hun gevoelens – kant willen tonen, verdrukt. Gediscrimineerd welhaast! In een categorie die bevolkt wordt door vrouwen die met hun perfide mengeling van stijltips, kookweetjes, zachte stukjes over kinderen, lieven en hun lijf, uiteraard veel meer populariteit oogsten.

Ik bezweer u allen, roep dit een halt toe, voor het te laat is! Blijf ze lezen, maar geef de verdrukte minderheid ook een kans, Ga naar deze link en help mee om onderdrukte mannen in die hele fashion business een stem te geven!

Houbi en ik, ik zeg het u!

En dat geeft niet dat wij niet altijd even modieus voor de dag komen, wij willen verder jullie rolmodel blijven zijn en de pioniersrol spelen in de verdere ontwikkeling van het ‘masculisme-notre façon’. Pinten drinken, voor onze kinderen zorgen en ondertussen onze ziel op de interwebs smijten. “Tot leering ende vooral vermaeck” van jullie allen! Dank bij voorbaat.

En ‘while you’re at it’. In de categorie fotografie zitten ook allemaal kanjers, maar vooral die ene… bliss.be . ze is nu eindelijk uit haar schulp gekropen door een mooie blog op te zetten. Honoreer dat, ze zal er blij om worden. En gun het meteen ook Nico Caignie, zelfde kaliber, fijne mens, schoon foto’s.

Excuus aan de anderen, die ik niet persoonlijk ken, maar zeker ook een warm hart toedraag!

Ik werd vijftig, en treurig. Ik heb het sowieso altijd al moeilijk gehad met verjaardagen, al van kindsbeen af, maar 50, daar kun je je niet voor wegsteken. Je bent definitief aan de andere kant van de oever.

Het vervult het gemoed met een mengeling van emoties. Ik kan het op twee manieren benaderen. Mijn intuïtieve, waarbij ik me maar zo oud voel als ik denk te zijn. De universiteit ligt nog erg dicht bij me, en op één of andere bizarre manier voel ik me ook nog wel betrokken bij de activiteiten van mijn kinderen, die ondertussen volwassen zijn. Het is de jongen die nooit zal opgroeien en de volgende dag geconfronteerd wordt met beperktheid en vreselijk agressieve katers.

Want er is ook die andere kant. De realiteit. Dat verschrikkelijk kreng dat spiegel heet. Waar je verplicht moet constateren wat er nog overblijft van de prachtige constructie die je eens voor ogen had. Slapper vel, uitdunnend haar, wallen onder de ogen. Een uitdijend middenrif… godzijdank nog stevige billen. Eens dat wegvalt en je van die treurige hangkaken krijgt, tja, dan is het tijdstip van de flanellen pyjama definitief aangebroken.

Anderzijds. Is dat fysieke dan werkelijk zo belangrijk? Ja en neen, omdat het over trots gaat. Bij mij toch. De uitdrukking is niet voor niets uitgevonden ‘ je goed in je vel voelen’. En dat hangt van kleine dingen af. De twinkeling in mijn ogen, nodig voor een goed gesprek, komt heel dikwijls voort uit een toevallig monsterende blik in een etalage of een caféspiegel. Met naadloos volgend de  monkelende, binnensmondse opmerking ‘Och, het valt nog wel mee, met je dierlijk magnetisme’. Meer heeft een vent niet nodig. En dan kan ik er weer tegen.

Tegelijkertijd. De mildheid. De juistheid van je gevoelens, de betere inschaling van emotionaliteit. Het zijn zacht ingeslepen verbeteringen in je manier van met mensen omgaan. Dat is ook wel iets waard.  Wie is er voor verantwoordelijk? In heel veel gevallen je kinderen, maar daar stopt het niet.  Het heeft er – denk ik – ook mee te maken dat je al zoveel meer de kans hebt gekregen om te zien wat de impact is van scherpe woorden op andere mensen. Beetje verstandige mens houdt daar rekening mee. Ook dat is ouder worden… Zoals iemand ooit treffend formuleerde: “Oudere mensen doen minder stomme dingen, niet omdat ze er over nadenken, maar omdat ze er al zoveel gedaan hebben dat er steeds minder overblijven…”

Als je dat op een hoopje legt, dan is “verslappend vel” een kleine prijs om te betalen voor extra rijpheid.  En rijpheid, dat maakt het fruit sappig en lekker. Bij mannen toch, want zoals Richard Minne ooit zei ‘ A l’encontre des fruits, les femmes mûres, sont plutôt dures’.

Stel u het volgende voor: u zit rustig een glas te drinken in uw lievelingscafé. Ineens zwaait de deur open en komt er iemand binnen die luidop tegen de waard uitroept dat hij zijn bier wat goedkoper mag krijgen omdat hij eigenlijk aan de hele stad zegt hoe goed het hier wel is. Hoe waarschijnlijk acht u de kans dat de man daadwerkelijk zijn bier voor niets krijgt?

Of stel u het volgende voor. Datzelfde café, op de middag. Er zitten zakenmensen. Van die beurstypes. U kent dat wel. Strak pak, lekkere wijnen, net dat ietsje te luidruchtig, maar verder onschadelijk. Weer gaat de deur open en iemand roept luidkeels dat er “naar het schijnt” een aanslag op Di Rupo is gebeurd. Hoe groot is de kans dat de beursjongens meteen naar hun smartphones grijpen en hun aandelenportefeuilles beginnen te liquideren, want de beurs gaat een schok krijgen?

Of nog eentje, om het af te leren. Die lawaaimaker van hierboven komt binnen, met een angstige bankier onder de arm gekneld. Hij roept luidkeels dat hij van deze bankier wel een heel erg slechte lening heeft gekregen, maar dat er waarschijnlijk wel andere mensen in de gelagzaal zitten die geïnteresseerd zijn in zijn business.

Het klinkt allemaal onwaarschijnlijk hé?

Ik zat onlangs met een vriend te discussiëren over het ‘oneigenlijke’ gebruik van Twitter en andere platformen (Ja, dat overkomt ons. Het hoeft niet altijd over voetbal, vrouwen of auto’s te gaan). Mijn gesprekspartner heeft de gave om de dingen erg helder en duidelijk voor te stellen. Hij is consultant. Doet iets met “customercentricity”. Mijn stelling was dat ik het afschuwelijk vond dat mensen die platformen misbruiken voor hun eigen persoonlijke, kleine gewin. Zijn antwoord was  eenvoudig. “De analogie met een café en Twitter is al dikwijls gemaakt, denk je echt dat het blijvend zou werken?”. Hij heeft gelijk.

Het is typisch aan de groeifase van een medium dat er misbruiken ontstaan. Misschien niet eens bewust maar meer omdat het logisch, voor de hand liggend of gemakkelijk lijkt.  En omdat het zo gevaarlijk is. Het onwezenlijke van het hele verhaal is dat Twitter al bij al een erg klein medium is. Maar wel invloedrijk. Het is precies die invloed die schrik inboezemt. Telecomoperatoren, banken, verzekeringen, ze zijn er als de dood voor. Dienstverleningsbedrijven in het algemeen. Omdat de mensen graag zagen (zoals in een café) en het daar dan ook breed uitgesmeerd wordt. In plaats van het café riskeert het echter de hele marktplaats te beheersen. Moeten we er daarom aan toegeven? Ik dacht het niet.

De eikel die op Twitter denkt te moeten zeuren over zijn rentevoet gewoon omdat hij toevallig over erg veel ‘tractie’ beschikt, de nar die zijn broodwinning maakt van het in de media komen door bizarre stunts uit te vinden. Ze hebben hun bestaansrecht en beperkt belang. Soms hebben ze zelfs een bijzonder hoge amusementswaarde. Maar belangrijk is het niet.

Waar het wel ernstig wordt is de ‘beperkte’  massapsychose die ontlokt wordt door foute berichten, zoals een aanslag op het Witte Huis. Als het effect daarvan is dat Twitter en de beurzen dreigen te crashen, ja, dan moeten we wel even nadenken.

Het is nochtans simpel. Onze beursmakelaars hierboven. Stel dat er zich iets dergelijks voordeed. Dan ben ik er zeker van dat ze eerst naar een echte bron zouden hebben gebeld, nieuwssites geraadpleegd hadden, of  ‘echte insiders’. Dat heet ‘de journalistieke reflex’: feiten checken, bronnen zoeken, verhalen verifieren. En dat gebeurt te weinig. First on twitter, jawel, maar hoe betrouwbaar? En hoe makkelijk fout interpreteerbaar?

Oneigenlijk gebruik en domme manipulatie. Het blijft een beperkt fenomeen, maar het kan voor uitslaande brandjes zorgen. En geloofwaardigheid ondermijnen. Als ik me niet vergis hebben ze dat indertijd aangeleerd aan journalisten, vooraleer te publiceren.

U kent dat. Iets te haastig vertrekken van thuis, gehaast naar je afspraak rijden en onderweg beseffen dat je telefoon nog in de lader zit. Als ik op zo’n moment op minder dan 15 kilometer van huis ben, zal ik altijd terugrijden. Deze keer kon ik niet. Ik was net dat ietsje te laat vertrokken, en ik heb een erg grote hekel aan te laat komen.

Hier past een kleine nuance. Ik haat het om zelf te laat te komen, maar het kan me niet zoveel schelen of een ander op tijd komt. Eerlijk gezegd vind ik dat vaak een mooi rustpuntje. Omdat ik meestal mijn smartphone bij me heb en de tijd dus wel nuttig kan besteden. Nuttig, wel ja! Hier en daar een tijdslijn van een sociaal netwerk scannen, wat artikels en blogs lezen die ik opgeslagen had voor later gebruik, of – waarom niet – een blogschetsje neer kribbelen.

Nu had ik mijn smartphone niet bij, en ik heb het geweten. Mijn contact had me telefonisch laten weten later te zijn. Niet gezien. De locatie, niet te vinden op GPS – wegens al lang niet meer geactualiseerd -, pas na veel zoeken gevonden door in de buurt rond te vragen. En dan de onzekerheid. Ik zat daar maar te zitten, en na een kwartiertje begin je toch wel één en ander in vraag te stellen. Maar geen agenda bij, geen telefoonnummers gememoriseerd. En dat is dan nog maar het praktische stukje.

Ik had verder ook niets om handen, kon enkel de menukaart van buiten leren en wat goochelen met borrelnootjes. Keihard slempen met aperitieven, dat geeft namelijk ook geen pas. Dromerig buitenkijken zat er ook niet echt in. Babbeltjes slaan ook niet. Neen, ik geef het grif toe, het leven zonder smartphone is saai.

Je zal dat overigens ook dit jaar weer massaal opmerken. Mensen die over hun vakantieplannen vertellen en daar steevast de kreet achter plakken: “En volledig ‘gedisconnecteerd’! Niks gene Facebook, Linkedin of Twitter, alleen lezen, eten, genieten en plezier maken…”

Ik weet dat ik in deze kolommen al dikwijls gepleit heb tegen ‘oversharers’ en mensen die menen hun hele leven op Facebook menen te moeten zetten. Ik denk dat die mensen een probleem hebben. Maar om vakantie nu meteen te associëren met de afwezigheid van storend internet ‘social media’-geweld. Ik begrijp dat niet. Ik ben ervan overtuigd dat je moet streven en werken naar een evenwichtig gebruik, en dat het belangrijker is dat je tijdens een diner in de ogen van je lief kijkt, dan dat je de foto’s van een schoteltje eten wereldkundig maakt.

Ik ben er van overtuigd dat de Akropolis weinig meerwaarde ondervindt van het massaal gebruik als achtergrond van Facebookkiekjes van de shortjesdragende, tenenslippende medemens, maar om nu alles meteen af te zweren… Waarom?  Duidt dat dan niet op een soort stressfactor? De noodzaak om een imago hoog te houden, of continu op de hoogte te willen blijven en snedig uit de hoek te kunnen komen. Niks mis met het opladen van kiekjes voor familie en vrienden, wel met het dwangmatige ervan.

Want dat is inderdaad niet gezond, en dan kun je beter afkicken. Maar als je beseft dat het internet jou niet mist, en jij ‘hen/het’ eigenlijk ook niet, dan is er toch niets aan de hand? ‘Disconnecten’ doe je mentaal, op elk mogelijk moment, en niet door het afzetten of negeren van ‘devices’, want dan is het eerder vluchten en ontwijken. Dat geeft trouwens nog meer stress. En 76.859 mails als je uit vakantie komt…

Ook een opperwezen

De stichters van de grote ‘geloven’. Ik stel mij dat voor als een uit de hand gelopen drinkgelag tussen echte venten. Op een bepaald moment komen ze op het concept ‘wereldgeloof stichten’. Op zich al een tof gespreksonderwerp, zeker als het nog niet bestaat. En dan stel ik me dat zo voor: wat grote mannen, storytellers van hun tijd, al lichtjes met een snee in hunne neus…

‘Mij gaan ze geloven en volgen, want ik kan geweldig goed verhalen vertellen. Allez, Jezus man, geeft dat toch toe! Gij luistert toch ook met open mond als ik vertel over mijnen boek, met die maagden en al?’.  ’Ja jongske, maar mijn verhaal over hoe ik eigenlijk geweldig goed tegen pijn kan, met dat kruis en al, daar zijt ge toch ook ingelopen hè?’… Ze dronken nog een beker wijn en begonnen te fantaseren over hoever ze hun volgers zouden kunnen krijgen.

‘De mijne moeten veertig dagen kunnen vasten!’… ‘Pffttt, de mijne mogen alleen Oranje dragen, en alles opgeven en voor de goeie zaak bedelen!’.. ‘Ha ik ga die van mij wijsmaken dat riducule kapsels en zwarte hoeden de essentie zijn van onze leer, om een onderscheid te maken tussen ons en de rest..’. ‘Bij ons,…. euh,…  bij ons… euh… Ja! Ik weet het, bij ons mogen ze niet naar de vrouwen zien, ik ga iets uitvinden met sluiers en zo, maar ik ga dat wel eerst thuis efkes checken bij ons Mariette, of dat haalbaar is…’.

En zo ging het door, de hele nacht. En zoals het echte mannen betaamt (ah, ja, er waren geen vrouwen bij, die mochten toen al niet  (of nog niet) op café zitten) begonnen ze aan de uitvoering van hun plan. Zij die het zwaarst last hadden van een kater, hebben er meteen ook een verbod op alcoholische dranken achter gesmeten…

Er kan toch geen andere verklaring voor zijn? Ik stapte onlangs door de Antwerpse diamantbuurt, en ik zag daar vrolijke kinderen, met ongelofelijk lange pijpenkrullen langs hun oren, en mannen met opgeschoren haar, en lichtjes potsierlijke hoeden, al dan niet met plastic over…

Waarom? Waarom ben je een betere gelovige als je die kledingvoorschriften volgt? Waarom is dat nodig? Hoeveel beter bedien je ‘de allerhoogste’ door er  een heel klein beetje ridicuul uit te zien? Of is het een soort club-uniform? Of is het om nederigheid te kweken, het uiterlijke vertoon af te zweren?

En of dat nu tabbaards, soepjurken, pyjama’s of strakke zwarte pakken zijn, hoe haal je’t in je hoofd om zoiets op te leggen? Het enige wat ik kan bedenken is het opgeven van het individu en het moeilijk maken. Geen wonder dat ik atheïst ben. ik heb het graag iets makkelijker….

Maar wie het mij kan uitleggen, ik ben één en al oor.